کتاب صوتی بلور، دخت ایرانی (جلد دوم)

کتاب صوتی «بلور، دخت ایرانی (جلد دوم) رمانی از مهیار رساطلب است که با صدای سحر بیرانوند در استودیو نوار منتشر شده است. داستان این کتاب در یکی از روستاهای ایران اتفاق می‌افتد که در آن کشت پنبه رواج دارد. داستان کتاب در ایران قدیم و زمان احمدشاه قاجار روایت می‌شود. زمانی که روستاها توسط خان‌ها و کدخداها اداره می‌شد و کشور زیر سلطه روس‌ها بود.

درباره کتاب صوتی بلور، دخت ایرانی؛ جلد دوم

کتاب صوتی بلور، دخت ایرانی جلد دوم دربارهٔ دختری است که در جلد اول به علت حملهٔ روس‌ها خانواده‌اش یا کشته شده و یا مفقود شدند. دختر عضو کوچک خانواده محمدعلی‌خان می‌شود و در ادامهٔ زندگی پرتلاطمش داستان‌هایی پرشور پدید می‌آید. او حالا دختری ۱۴ساله بود. معجونی از ظرافت و شادابی مادرش ماهرخ، جگر ارسلان و جذبه و تدبیر خانجان. درست است که این دختر چیز زیادی از مادر و پدرش به یاد نمی‌آورد اما همیشه خاطرات مبهم از خانواده‌ای دور، او را وامی‌داشت تا به بالای درخت برود و به دوردست‌ها نگاه بیندازد.

 داستان از زبان سوم‌شخص روایت می‌شود. با جزئیاتی دقیق که زندگی اربابی را در روستا به تصویر کشیده است و از روزی آغاز می‌شود که کار برداشت پنبه‌ها آغاز شده است. شخصیت اصلی داستان که پسر پیشکار ارباب است، آرزو می‌کند که بتواند همراه پدرش برای فروختن پنبه‌ها به بازار برود. بلور، دخت ایرانی را می‌توان کتابی بانشاط و سرشار از احساسات انسانی دانست. خوشی و ناراحتی، تعصب به خاک وطن و ایستادگی در برابر اجنبی، خشم و نفرت، عشق و دوستی از جمله موضوعاتی است که این کتاب به شما القا می‌کند. مهیار رساطلب با انتخاب برهه‌ای از تاریخ ایران در زمان حکمرانیِ احمدشاه قاجار برای روایت داستان خود، از پتانسیل‌های بالقوهٔ تاریخ برای بدل شدن به اثری ادبی نهایت بهره را برده و این‌گونه رمانی پرکشش را به رشتهٔ تحریر درآورده است.

کتاب بلور، دخت ایرانی؛ جلد دوم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران رمان ایرانی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از از کتاب صوتی بلور، دخت ایرانی جلد دوم

«آن بالا که می‌نشست، ضمن لذت بردن از مناظر بی‌نظیر اطراف، ناچاراً رفت و آمد اهالی و رازونیازشان را در زیر درخت می‌دید.

می‌دید که گاهی کسی، برای رفع مشکل زندگیش زار زار گریه می‌کند و گاهی کسی، برای اینکه به حاجتش رسیده شمعی روشن می‌کند و قربان صدقه خدا می‌رود.

عاشق‌هایی را می‌دید که برای رسیدن به عشقشان یواشکی به زیر درخت می‌آیند و نامه‌ای از آنچه در دل دارند بر زیر ریشه‌های درخت فرومی‌کنند، بعد به سرعت می‌روند.

البته گاهی خیلی خیلی کم، دلبرهایی که به بهانه دعا برای لحظات کوتاهی در زیر درخت همدیگر را ملاقات کرده و سپس به سختی از هم جدا می‌شدند.

بلور در تمام سال‌هایی که در خانه محمدعلی خان زندگی می‌کرد فهمیده بود که دختر آن خانه نیست. حدش را خوب می‌دانست خصوصاً با تذکراتی که خان به دور از چشم خانجان در این مورد به او می‌داد.

ولی جدای این احوال، خانجان را به اندازه مادر نداشته‌اش دوست داشت و البته خانجان هم برای دخترخوانده‌اش جان می‌داد اما در زیر سایه سنگین محمدعلی خان.

خان که از اول قبول کردن بلور را به عنوان دختر با اکراه پذیرفته بود حالا تقریباً تکلیف را برای مادر و دختر ناتنی روشن کرده بود. پس با این اوصاف بلور نه دختر خان بود و نه خدمتکار عمارت. بلور دختر خاصی بود با جایگاه خودش. کسی که همه دوستش داشتند حتی ناصر و منصور، پسرهای وارث خان.»