کتاب صوتی کوتوله

کتاب صوتی کوتوله نوشتهٔ پرلاگر کویست با ترجمهٔ حسین گلابیان و گویندگی اطهر کلانتری در رادیو گوشه منتشر شده است. کتاب کوتوله، اثری است از پرلاگر کویست که در سال ۱۹۴۴ به بازار آمد. این رمان به شرح زندگی کوتوله‌ای در دربار یکی از سلاطین قرون وسطای ایتالیا می‌پردازد. او ادبیات را از اوایل بیست تا اواخر هفتادسالگی‌اش ادامه داد. در سال ۱۹۵۱ جایزهٔ نوبل ادبیات را دریافت کرد.

 پرلاگرکویست در آثارش بیشتر با مسائل سیاسی، اجتماعی و عقیدتی مانند مسئلهٔ خوب و شر در وجود انسان درگیر بود. نوشته‌های پرلاگر کویست همیشه بازگشت به پرسش‌هایی است که در سنین جوانی پیرامون او را فراگرفته بود، مانند: چرا زنده‌ایم؟ چه گونه جهانی را که در آنیم بشناسیم؟ مرگ چیست؟ سؤالاتی که بیشتر کودکان از خود می‌کنند. برای همین پرلاگر کویست در این حیطه بدعت‌گذار نیست. هنر او به‌عنوان یک سراینده در این است که در تمام طول عمر پُربار نویسندگی‌اش، بارها به این پرسش‌ها بازمی‌گردد بی‌آنکه خود را تکرار کند.

درباره کتاب کوتوله

موضوع اصلی کتاب کوتوله که یک رمان فلسفی است، کاوش در مسئله هویت شخصی و اجتماعی است. داستان کتاب در زمان درگیری شهرهای ایتالیا در جنگ اتفاق می‌افتد و شخصیت اصلی آن پیکولین، کوتولهٔ دربار است. پیکولین که در نظر جامعه، مطرود و بیگانه است، با زبان و عقاید خاص خود، به تفسیر شهوت‌رانی‌های دربار و دسیسه‌های سیاسی در زمان محاصرهٔ شهر می‌پردازد.

او به‌تدریج، هرچه بیشتر به درون کشمکش‌های سیاسی کشیده شده و با نمایاندن علاقه‌مندی تودهٔ مردم به استفاده از خشونت، باعث شعله‌ور شدن آتش ترس و نفرت در اطراف خود می‌شود. رمان کوتوله به شکل‌های مختلفی تفسیر شده اما بیش از هر چیز این اثر را به‌عنوان تلاش پرلاگر کویست در خلق شخصیتی شرور در نظر می‌گیرند که نشان‌دهندهٔ جنبه‌های بد و شیطانی بشر است. استفاده از یک کوتوله به‌عنوان شخصیت اصلی داستان را می‌توان تمثیلی از شخصی بی‌احساس [مانند کوتولهٔ دیوانه و انسان گریز داستان] که از نظر عاطفی رشد کامل نداشته در نظر گرفت. درواقع او راز نظر عاطفی و جنبه‌های مثبت انسانی کوتوله است.

درباره پرلاگر کویست

پار فابیان لاگرکویست، شاعر، نمایشنامه‌نویس، مقاله‌نویس، داستان‌کوتاه‌نویس و رمان‌نویس سوئدی بود که در سال ۱۸۹۱ میلادی و در ورشو به دنیا آمد، جایی که پدرش سوزنبان بود. در سنین جوانی از آداب و سنن مذهبی خانواده که از کشاورزان سنتی بودند بُرید. به چاپ رسیدن اشعار و مقالات زیادی از او در نشریه‌ای سوسیالیستی در آن زمان گواه این مدعاست. در سال ۱۹۵۱ جایزهٔ نوبل ادبیات به او اعطا شد.

از نوشته‌های او می‌توان به «مردم» ۱۹۱۲، «دو قصه از زندگی» ۱۹۱۳، مجموعه شعر «غرض» ۱۹۱۴، «آهن و آدم‌ها» ۱۹۱۵، مجموعه شهر «اندوه»، «فریاد قلب من در جهان» ۱۹۱۶، «آخرین انسان» ۱۹۱۷، «تئاتر» ۱۹۱۸، «هرج‌ومرج» ۱۹۱۹، «لبخند ابدی» ۱۹۲۰، «راه‌ورسم آدم خوشبخت» ۱۹۲۱، «نامرئی» ۱۹۲۳، «قصه‌های شوم» ۱۹۲۴، «مهمان واقعیت» ۱۹۲۵، «مجموعه شعر نغمه‌های دل» ۱۹۲۶، «زنده گانی تسخیر شده» ۱۹۲۷، «او که توانست دوباره زندگی کند» ۱۹۲۸، «روح مبارز» ۱۹۳۰، «دژخیم» ۱۹۳۳، «در آن زمان» ۱۹۳۵، «کوتوله» ۱۹۴۴ و «باراباس» ۱۹۵۰ اشاره کرد.

کتاب کوتوله را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به افرادی که از مطالعهٔ رمان‌های معناگرا و فلسفی و منتقد به اجتماع لذت می‌برند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب کوتوله

حدس زده بودم که در زیرزمین کاخ باید خبرهایی باشد. دری که هرگز باز نمی‌ماند حالا باز بود. روز گذشته متوجه این موضوع شدم؛ اما چندان اهمیتی به آن ندادم. امروز که دوباره به آنجا رفته بودم تا سر و گوشی آب دهم و از نزدیک ببینم که چه خبر است، لای در باز بود. از آنجا وارد دالان تاریک و بلندی شدم که به در دیگری منتهی می‌شد که آن هم بسته نبود.