کتاب مسئله شناسی فرهنگی

کتاب مسئله شناسی فرهنگی اثری از سینا کلهر است که در انتشارات سوره مهر به چاپ رسیده است. این کتاب به بررسی روش‌های مسئله‌شناسی و تحولات اولویت‌های مسئله‌ای مردم اختصاص دارد. 

درباره کتاب مسئله شناسی فرهنگی

سینا کلهر در کتاب مسئله شناسی فرهنگی به موضوع روش‌های مسئله‌شناسی و تحولات اولویت‌های مسئله‌ای مردم پرداخته است. اما پیش از آن که بخواهیم مسئله را تعریف کنیم، باید درباره این صحبت کنیم که چرا مسئله و شناخت آن اهمیت دارد و کاربرد آن کجاست؟

در پاسخ به این سوال می‌توان گفت که مسئله شناسی شرط بقا و تداوم حیات است. در حقیقت اگر یک نظام اجتماعی یا ارگانیسم زنده‌ وجود داشته باشد اما به مسائلش واقف نباشد، شانسی برای حیات ندارد. به عبارت بهتر، می‌توان گفت که شناخت درست مسئله، همانند طرح مناسب است که نیمی از حل مسئله را دربر دارد. اما روش‌های مختلفی که برای شناخت مسئله مطرح می‌شوند، هر یک با هدف اطمینان بخشی نسبت به شناخت مسائل ارائه می‌شوند.

در این کتاب نگاهی می‌کنیم به موضوع مسئله شناسی در حوزه فرهنگ. در ادامه روش‌های شناخت مسائل فرهنگی را بررسی می‌کنیم و نقاط ضعف‌ و نقاط قوت‌ این روش‌ها را نیز با کمک مثال‌های عینی بررسی می‌کنیم. 

کتاب مسئله شناسی فرهنگی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

مسئله شناسی فرهنگی کتابی است برای تمام کسانی که در حوزه کارها و فعالیت‌های فرهنگی مشغولند.

بخشی از کتاب مسئله شناسی فرهنگی

داد و ستد ذهن با جهان را نخستین بار شناختن آغاز نکرد. شناختن همچنین از تأثیر جهان بر ذهن به وجود نیامد... شناختن به عنوان وجهی از دازاین براساس بودن در جهان به وجود می‌آید. بنابراین بودن - در - جهان به عنوان حالتی اصلی باید از پیش تفسیر شود. این حالت اصلی اگر شناختن موجودات و اشیا نیست، پس چیست؟ وجود آن موجوداتی را که در نزدیکی خود می‌یابیم میتوان به شکل پدیدارشناختی در صورتی نشان داد که کلید کشف آن را بودن - در - جهان روزمره خود جست‏‌وجو کنیم که در عین‌حال میتوانیم آن را برخوردهای خود با موجودات حاضر - در - جهان بنامیم. چنان برخوردهایی ممکن است به انحای مختلف صورت گیرد و توجه ما را برانگیزد. آن نوع برخوردی که از همه به ما نزدیکتر است... شناخت ادراکی نیست، بلکه نوعی توجه است که اشیا را دست‏‌کاری میکند و از آنها استفاده میبرد و این امر دارای «معرفت و دانش» مخصوص خود است... هوسرل تمام این کنشها را از مقوله شناخت میداند؛ یعنی نوعی معرفت نظری و توصیفی که دانشمند از طریق تأمل دقیق و بی‌طرف به آن دست مییابد. از نظر هایدگر، این نوع معرفت‏‌ به‌هیچ‌وجه مواجهه اصیل ما با جهان نیست. بلکه خود از روابط عملیتر نشئت گرفته است. هایدگر اعمالی از قبیل تولید کردن و توجه کردن و مراقبت کردن و استفاده کردن و تکمیل کردن و پرسیدن و بحث کردن را، که بینشهای عملی کلی هستند، «اهتمام» مینامد. ما موجوداتی را که در اهتمام با آنها روبه‌رو میشویم ابزار نام میگذاریم. منظور هایدگر آن است که ما نخست با موجودات در قالب ابزار روبه‌رو میشویم نه قالب شیء. یعنی از آنها استفاده عملی میکنیم و مسئله شناخت آنها بعدا پیش می‌آید... تمایز میان اشیا و ابزار فقط به استفاده یا عدم استفاده ما از آنها منحصر نیست. ما اشیا را مورد مشاهده قرار میدهیم، اما ابزار مورد استفاده هیچوقت مورد مشاهده قرار نمیگیرند. فی‌المثل کسی که ساز میزند توجهی به ساز خود نمیکند یا کسی که رانندگی میکند حواس خود را به ماشین متمرکز نمیکند. این مشاهدات تجربی تفاوت میان دو نوع دانستن را آشکار میسازد.

میان استفاده کردن و مشاهده کردن فرق وجود دارد.