کتاب بنده خوب خدا

کتاب بنده خوب خدا نوشته ایمان نوروزی است. این کتاب روایت زندگی شیخ زکزاکی است. 

جنبش‌های اسلامی تاکنون به‌گونه‌ای تکوین یافته و تأسیس شده بودند که به‌نظر نگارنده، اکنون اما مرحله‌ای متفاوت و نوین را تجربه می‌کنند. در یک برآورد عینی شاید بتوان از «جنبش‌های اسلامی گروه‌بنیاد» و «جنبش‌های اسلامی تربیت‌بنیاد» نام برد و از آن‌ها رونمایی کرد و به‌نظر می‌رسد مسیر آیندهٔ بسط اسلام در بین‌الملل با رویکرد اخیر می‌تواند موانع سیاسی‌امنیتی را پشت سر گذاشته و به روح کلی و غالب تبدیل شود. جنبش‌های اسلامی گروه‌بنیاد، اعم از اینکه سنّی یا شیعی باشند، عموماً بر چارچوب یک دیسپلین گروهی و حزبی ابتنا یافته و موجد آرمان‌ها، اهداف و سیاست‌گذاری‌های گروهی ذی‌ربط هستند.

در این کتاب روایت زندگی شیخ زکزاکی را می‌خوانید.

خواندن کتاب بنده خوب خدا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به زندگی این مرد بزرگوار پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب بنده خوب خدا

به‌نظر می‌رسد آنچه مبنای عمل جنبش‌های اسلامی جدید در بین‌الملل (که نام آن‌ها را باید جنبش‌های تربیت‌بنیاد گذاشت) قرار گرفته، تقدمِ سازندگی‌های روحی، پرورش و تعلیم بر مشی تشکیلاتی و دیسپلین‌های حزبی‌گروهی است؛ جنبش‌هایی که دائر مدارِ شخصیت‌ها و رجالی است که به‌رغم اینکه جنبش حول آن‌ها شکل گرفته، اما ماندگاری آن محصول عملیاتی کاریزماتیک نیست؛ بلکه پس از اندک زمانی، تعاملات فردی از حالت کاریزما به فرایندی فکری و تربیتی منجر شده و حتی به خدمات چندسویهٔ اجتماعی مبدل می‌شود. در اینجا حزب و گروه موجد تحول و انقلاب در آرا و افکار و حوزه‌های اجتماعی نشده است. حتی رجُل محوری این نوع جنبش‌ها خیلی زود جای خود را به تفکر و خودآگاهی عمومی می‌دهد و آحاد و مجموع خودآگاهان با حضور در مجامع فکری موجد تحول اجتماعی می‌شوند. در یک فرضِ بومی، آنچه از مانیفیست‌های ساختارگرایانهٔ جریان‌های چپ و ازجمله چریک‌های فدایی خلق می‌خوانیم و نیز آنچه از مجامع فکری جریانِ فقاهتی و ولایتگرا در ایرانِ پیشاانقلاب و پساانقلاب سراغ داریم، مدعای یاد شده را گواهی می‌کند. چریک‌های فدایی خلق با مجموع انشعابات آن می‌خواستند با تصرّف یک پاسگاه و یک قطعه از جنگل در سیاهکل و آمل، ایران را سراسر سیاهکل و آمل کنند؛ اما بنا به قول فقیهِ حکیم، آیت‌الله جوادی‌آملی، ایران سراسر سیاهکل نشد و سراسر کربلا و عاشورا شد. منطوقِ نظر علامه این است که جریان فقاهتی و ولایتگرا باتوجه‌به نظام تعلیمی و تربیتی خود به تحول درونی انسان‌ها در مساجد و حلقه‌هایی نظیر حسینیهٔ ارشاد دل‌بسته بودند؛ اما جریان‌های حزبی و گروهی یادشده با تبیینی مکانیکی از خودآگاهی حزبی و در راستای انقلابات دهقانی و جنگلی همانند چین و آمریکای لاتین به تحول می‌اندیشیدند. اینک اما به‌نظر می‌رسد مضایق سیاسی‌امنیتی قدرت‌های سلطه‌گر در نظام بین‌الملل و به‌خصوص بین‌الملل اسلامی علیه جنبش‌های اسلامی، ره‌آموز تجربه‌های جدیدی همانند تجربهٔ شیخ زکزاکی و برخی شخصیت‌ها در شبه‌قاره و... شده است؛ تجربه‌هایی که با تحول فکری آغاز و به خدمات اجتماعی منجر می‌شود. خودآگاهی‌های فکری به‌جای دیسپلین گروهی و حزبی می‌نشیند و همین جابه‌جایی، خود موجد نظامات تعاملی با «دگر» و «غیر» می‌شود؛ اما این تعاملات با غیر، نوعی کثرت در وحدت و وحدت در کثرت را متوجه این جمعیت‌ها می‌نماید که تشکّل‌های گروهی و حزبی قادر به تبیین و تأمین آن نیستند.