کتاب یک فنجان قهوه با افلاطون

دونالد آر. مور، نویسنده است و در این کتاب از مجموعه «یک فنجان قهوه با ...» مصاحبه‌ای خیالی با «افلاطون» فیلسوف یونانی داشته است. در بخشی از کتاب به نام «آزادی و سانسور» می‌خوانیم: «- در ۱۹۴۵، نویسنده‌ای که در قرن بیستم بسیار مشهور شد کتابی منتشر کرد با عنوان «جامعه‌ی باز و دشمنانش». حدس بزنید چه کسی دشمن اصلی در آن معرفی شده است! کارل پوپر نویسنده‌ی کتاب، که خود یکی از جان به‌در بردگان آلمان نازی است، در کتابش از شما به‌عنوان نخستین هیتلر تاریخ یاد کرده است! آیا این درست است که از شما به‌عنوان دشمن جامعه‌ی باز یاد شود؟ فکر می‌کنم این امر تا حد زیادی بستگی به این دارد که جامعه‌ی باز در چه چیزهایی آزاد باشد. شکی نیست که من محدودیت‌های بیشتری را نسبت به سایرین برای مردم در برخورد با چیزهای مختلف اعمال می‌کردم، هر چند که شک دارم ضرورت چنان محدودیت‌هایی را همه درک کنند. احتمالاً اگر من خلاصه‌ای از پیشنهاداتم را این‌جا مطرح کنم که در رساله‌های جمهوریت و قوانین آورده‌ام شما می‌توانید درباره‌ی اینکه من دشمن چه چیزی هستم تصمیم بگیرید و سیاست من روشن می‌شود. بگذارید با محدودیت‌های مربوط به کودکان شروع کنیم. کودکان خیلی زیاد تحت تأثیر داستان‌هایی که می‌شنوند، یا حتا تحت تأثیر بازی‌ها و رقص‌هایی که انجام می‌دهند و موسیقی که گوش می‌کنند، قرار می‌گیرند. از آنجا که شخصیت تا حد زیادی در دوران کودکی شکل می‌گیرد، این مسئله مهم است که سعی کنیم تأثیر خوب به‌جا بگذاریم و آنها را از فشار بدی‌ها دور نگه داریم. به همین دلیل داستان‌های مربوط به شرارات خدایان یا جنایاتی که انسان‌ها بدون مجازات انجام می‌دهند باید سانسور شود. گفتن این مطلب به یک جوان خودسر که زئوس خودش هم اصلاً خوددار نبوده، ‌ هیچ سودی ندارد. نقش‌آفرینی هم باید به تقلید از شخصیت‌های شجاع و نیکوکار محدود شود. برخی رقص‌ها و موسیقی‌ها هم ذهن را برآشفته یا سبک‌سر می‌کنند، این‌ها هم باید با رقص و موسیقی‌ای که نظم و قدرت را تعمیم می‌دهد جایگزین شوند. به نظر من همه‌ی این‌ها که برشمردم برای حفظ کودکان در مسیر درست لازم است».