کتاب ابوریحان بیرونی

کتاب ابوریحان بیرونی نوشته احمد علامه فلسفی است. این کتاب روایت زندگی و آثار ابوریحان بیرونی یکی از بزرگترین دانشمندان جهان اسلام است. 

درباره کتاب ابوریحان بیرونی

ابو ریحان بیرونی، فیلسوف متولد ۳۵۲ خورشیدی، کاث، خوارزم - وفات ۴۲۷ خورشیدی، غزنی- دانشمند و ریاضی‌دان، همه‌چیزدان، ستاره‌شناس، تقویم‌شناس، انسان‌شناس، هندشناس، تاریخ‌نگار، گاه‌نگار و طبیعی‌دان ایرانی. از بزرگ‌ترین دانشمندانِ فارسی‌زبان در همه اعصار.

بیرونی که بر زبان‌های یونانی، هندی و عربی هم چیره بود، کتب و رسالات بسیار نوشت که شمار آن‌ها را بیش از ۱۴۶ عنوان، گزارش کرده‌اند که جمع سطور آن‌ها بالغ بر ۱۳ هزار است. او خود در سال ۴۲۷ ق، در ۶۵ سالگی، در رساله‌ای در بیان مولفات محمدبن زکریای رازی، تألیفات خود را نیز شرح می‌دهد و تعداد کتاب‌هایش را تا آن موقع ۱۱۳ عنوان می‌شمرد. مهم‌ترین آثار او التنجیم در ریاضیات و نجوم، آثار الباقیه در تاریخ و جغرافیا، قانون مسعودی که نوعی دانشنامه‌است و کتاب تحقیق ماللهند درباره اوضاع این سرزمین از تاریخ و جغرافیا تا عادات و رسوم و طبقات اجتماعی آن. بیرونی کتاب دانشنامه خود را به نام سلطان مسعود غزنوی حاکم وقت کرد، ولی هدیه او را که سه بار شتر سکه نقره بود نپذیرفت و به او نوشت که که کتاب را به خاطر خدمت به دانش و گسترش آن نوشته‌است، نه پول. بیرونی، هم‌دوره بوعلی سینا بود که در اصفهان می‌نشست و با هم مکاتبه و تبادل نظر فکری داشتند. این کتاب روایت زندگی و آثار این اندیشمند بزرگ است.

خواندن کتاب ابوریحان بیرونی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به زندگینامه و آثار ابوریحان بیرونی پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب ابوریحان بیرونی

محمدِ بیرونی، فرزند احمد، معروف به ابوریحان، دانشمند برجسته ایرانی، در ۱۴ شهریور ۳۵۲ خورشیدی (۲۹ ذیقعده ۳۶۲ قمری، برابرِ ۵ سپتامبر ۹۷۳ میلادی) در خوارزم، که در قلمرو سامانیان بود، به دنیا آمد. زادگاه او، که در آن زمان روستای کوچکی بود، «بیرون» نام داشت. در حومه شهر «کاث» پایتخت خوارزمشاهیان دیده به جهان گشود. مرگش در غزنی در اوان انقلاب سلجوقیان و پادشاهی مسعود بن محمود غزنوی بوده‌است. برخی درگذشتِ او را در ۲۲ آذر ۴۲۷ خورشیدی (۲۷ جمادی‌الثانی ۴۴۰ قمری، برابرِ ۱۳ دسامبر ۱۰۴۸ میلادی) می‌دانند.

پدر ابوریحان، ابوجعفر احمد بن علی اندیجانی، اخترشناس دربار خوارزمشاه بود و مادر ایشان نیز ماما بود. پدر ابوریحان را به دلیل حسادت و بدگویی از دربار اخراج کردند و پس از آن در یک روستا در اطراف خوارزم ساکن شدند. گفته می شود دلیل شهرت او به بیرونی نیز به همین خاطر می باشد، چون آن ها برای مردم روستا بیگانه بودند به همین دلیل آن ها را بیرونی می نامیدند. به روایت دیگر بخاطر اینکه وی در حومه این شهر به دنیا آمده بود، او را بیرونی لقب دادند.

ابوریحان بیرونی در کودکی یا نوجوانی، پدر خویش را از دست داده و همراه مادرش زندگی می کرده است. بیرونی تا ۲۵ سالگی در زادگاه خود می زیسته و پس از آن، به شهرهای مختلف سفر کرده است. وی در نوجوانی و جوانی علوم زیادی را فرا گرفت. او در علومی چون: فقه، کلام، صرف و نحو، جغرافیا، ریاضیات، نجوم، کانی شناسی، پزشکی و دین شناسی به تحصیل پرداخت و به سرآمد زمان خود در این علوم تبدیل شد. او با دانشمندانی چون: ابن سینا، خواجه نصیرالدین طوسی، ابن هیثم و ابوعُبید جوزانی هم عصر بود. علاوه بر این مطالبی هم در مورد مکاتبات و ملاقات های وی با ابن سینا وجود دارد که به صورت مبادله معلومات بوده، تا جایی که در بعضی کتاب ها، با عنوان «مجادلات بین ابوریحان و ابن سینا» از آن یاد شده است.