کتاب رازهای بناهای هخامنشی

کتاب الکترونیکی «رازهای بناهای هخامنشی» نوشتهٔ ابوالفضل طاهریان ریزی در انتشارات طاهریان چاپ شده است. این کتاب آثار تاریخی استان فارس را معرفی می‌کند و آسیب‌ها و مرمت‌های آن‌ها را توضیح می‌دهد. 

درباره کتاب رازهای بناهای هخامنشی

کشور ایران با داشتن بناهای تاریخی متعدد، جذاب و متنوع یکی از مقاصد مهم گردشگران می‌باشد. یادمان‌های هخامنشی در این بین از جمله مکان‌هایی هستند که در نوع خود (در جهان) منحصر به فرد بوده و جایگاه ویژه‌ای را در بین علاقمندان گردشگری فرهنگی-تاریخی به خود اختصاص داده است. با مدیریت دقیق این یادمان‌های ارزشمند و رسیدگی به آنها علاوه بر کسب درآمد می‌توان شاهد تأثیرات مثبت و چشمگیر گردشگری فرهنگی - تاریخی در موضوعاتی چون محافظت از میراث فرهنگی، حفظ و مرمت آثار و ابنیهٔ تاریخی، تعاملات فرهنگی با دیگر جوامع، ترویج و معرفی فرهنگ غنی ایرانی به دیگر کشورها و تغییر نگرش منفی آن‌ها باشیم.

کتاب رازهای بناهای هخامنشی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به تاریخ و باستان‌شناسی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب رازهای بناهای هخامنشی

پرسه پلیس

نام مشهور غربی تخت جمشید یعنی پرسه پلیس (Perse Polis) ریشهٔ غربی دارد. در زبان یونانی، پرسه پلیس و یا صورت شاعرانه آن پرسپ تولیس (Persep Tolis) لقبی است برای آتنه الههٔ خرد، صنعت و جنگ و ویران کنندهٔ شهرها معنی می‌دهد. این لقب را آشیل، شاعر یونانی سدهٔ پنجم ق.م در چکامه مربوط به پارسیان، به حالت تجنیس و بازی با الفاظ، در مورد شهر پارسیان به کار برده است. (سوگنامهٔ پارسیان، بیت ۶۵). این ترجمه نادرست عمدی، به صورت ساده‌ترش یعنی پرسه پلیس. در کتب غربی رایج گشته و از آنجا به مردم امروزی رسیده است. خود ایرانیان نام پارسه را چند قرن پس از برافتادنش فراموش کردند چون کتیبه‌ها را دیگر نمی‌توانستند بخوانند و در دورهٔ ساسانی آن را «صد ستون» می‌خواندند. البته مقصود از این نام، تنها کاخ صد ستون نبوده است، بلکه همهٔ بناهای روی صفحه را به آن اسم می‌شناختند. در دوره‌های بعد در خاطر مردم فارس «صد ستون» به «چهل ستون» و «چهار منار» تبدیل شد. جُزفا باربارو از نخستین اروپاییانی است که این آثار را دیده است (سال ۱۴۷۴ میلادی) آن را چل منار (چهل منار) خوانده است. پس از بر افتادن هخامنشیان خط و زبان آنها نیز به تدریج نامفهوم شد و تاریخ آنان از یاد ایرانیان برفت و خاطرهٔ آنها با یاد پادشاهان افسانه‌ای پیشدادی ونیمه تاریخی کیانی در هم آمیخت و بنای شکوهمند پارسه را کار جمشید پادشاه افسانه‌ای که ساختمان‌های پرشکوه و شگرف را به او نسبت می‌دادند دانستند و کم‌کم این نام افسانه‌ای را بر آن بنا نهادند. (شهبازی، ۱۳۷۹، ۲۲-۲۱)(نقشه ۴-۱)