کتاب کالیبان و ساحره

کتاب کالیبان و ساحره نوشته سیلویا فدریچی و ترجمه مهدی صابری، یک پژوهش فمنیستی درباره زنان، بدن و انباشت بدوی و همچنین نظام سرمایه داری است.

درباره کتاب کالیبان و ساحره

سیلویا فدریچی در کتاب کالیبان و ساحره به پژوهشی پیرامون گذار به سرمایه‌داری می‌پردازد. او در تلاش است تا با بررسی زمینه‌ها و فرایندهایی که شکل‌گیری نظام سرمایه‌داری را موجب شدند به این پرسش بپردازد: این مناسبات اجتماعی که ایدئولوژی حاکم آن را طبیعی می‌داند؛ تا چه حد طبیعی است؟ آیا می‌توان درپای ان را در تاریخ دنبال کرد؟ یا که تمامشان برساخته روندهای مشخص مادی هستند؟

البته او همیشه از منتقدان مباحث مربوط به گذار به سرمایه داری است و برای این انتقاد دو دلیل دارد. اول آنکه این تحولات بسیار خون‌بارتر از آنند که بتوان به سادگی لفظ گذار را برایشان استفاده کرد و دلیل دیگر این است که تمرکز این مباحث عموما پیرامون کارگر آزاد مزدبگیر است و بنابراین کار غیر مزدی زنان، به نوعی استثمار آنان است. چرا که اگر معتقد باشیم نیروی کار اصلی‌ترین عامل در تولید ثروت سرمایه‌داری است، نادیده گرفتن بازتولید نیروی کار بخش مهمی از سازوکارهای استثمار را پنهان می‌کند.

کتاب کالیبان و ساحره را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

فعالان حوزه حقوق زنان و علاقه‌مندان به مطالعات اجتماعی را به خواندن کتاب کالیبان و ساحره دعوت می‌کنیم. 

درباره سیلویا فدریچی

سیلویا فدريچی در سال ۱۹۴۲ متولد شد. او دانشمند و فعال حقوق زنان ایتالیایی آمریکایی است. او در رشته فلسفه تحصیل کرده است و عضو هیات علمی دانشگاه هافسترا است. از میان فعالیت‌های او می‌توان به بنیان‌گذاری تعاونی بین‌المللی فمینیستی در سال ۱۹۷۲، کمیته آزادی آکادمیک در افریقا در سال ۱۹۹۰ و انجمن فلسفه رادیکال در سال ۱۹۹۵ اشاره کرد. او همچنین از سازمان‌دهندگان اصلی کارزار بین‌المللی مزد برای کار خانگی  در دهه ۱۹۷۰ است.

بخشی از کتاب کالیبان و ساحره

دولت و نیز مردان، بدن زنان را تصاحب کرده و آن را واداشته‌اند همچون وسیله‌ای برای بازتولید و انباشت کار کارکرد داشته باشد. از این‌رو، اهمیتی که بدن در تمامی سویه‌های خود ــ مادری، وضع‌حمل، امور جنسی ــ در نظریه فمینیستی و تاریخ زنان کسب کرده فراموش نشده است. کالیبان و ساحره این بینش فمینیستی را نیز تأیید می‌کند که بدن را با سپهر خصوصی یکی نمی‌داند و در این راستا، از «سیاست بدن» سخن می‌گوید. به‌علاوه، کتاب پیشِ رو شرح می‌دهد که چگونه بدن می‌تواند برای زنان سرچشمه هویت و همزمان زندان باشد، و چرا این امر به باور فمینیست‌ها بسیار مهم، و همزمان ارزش‌گذاری آن بسیار مسئله‌ساز است.

بنابراین عجیب نیست که خشونت و برده‌سازی با ابعاد عظیم در دستور کار قرار دارد، همان‌طور که در دوران «گذار» قرار داشت، با این تفاوت که فاتحان امروز مأموران بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول هستند، که همچنان درباره ارزش یک پنی پول برای همان مردمی موعظه می‌کنند که قدرت‌های مسلط جهانی برای سده‌ها از آنان سرقت کرده‌اند و به بینوایی کشانده‌اند. بار دیگر، بخش بزرگی از خشونتِ اعمال‌شده مستقیماً زنان را هدف می‌گیرد، چرا که در عصر کامپیوتر، فتح بدن زنانه هنوز پیش‌شرط انباشت کار و ثروت است، همان‌طور که سرمایه‌گذاری‌های رسمی در توسعه تکنولوژی‌های تولیدمثلی نشان می‌دهد. تکنولوژی‌هایی که بیش از هر زمان دیگر زنان را به زهدان تقلیل می‌دهد.

همچنین «زنانه‌سازی فقر» که با گسترش جهانی‌سازی همراه شده اهمیت تازه‌ای می‌یابد، اگر به خاطر بیاوریم که این نخستین تأثیر رشد سرمایه‌داری بر زندگی زنان بود.