کتاب پدیدارشناسی بی مرزی در داستان های کودکانه احمدرضا احمدی

کتاب پدیدارشناسی بی مرزی در داستان های کودکانه احمدرضا احمدی نوشته فاطمه کاسی، یک اثر پژوهشی است که مفهوم پدیدارشناسی بی‌مرزی را در آثار احمدرضا احمدی، یکی از نویسندگان معاصر ادبیات ایران، بررسی کرده است. 

داستان‌های احمدرضا احمدی همواره در مرز بین خیال و واقعیت رخ می‌دهند. مرزی ناشناخته که از شگردهای فرمالیستی و رئالیستی سرشار است. او با ذهن کودکان بازی می‌کند تا آن‌ها را و خودش را از ترس، تنهایی و نبود هر چیزی که آزاردهنده است، برهاند. با خواندن آثار او پا به دنیایی وسیع می‌گذاریم و با خیالات نویسنده شریک و سهیم می‌شویم. این اثر در تلاش است تا به مرز میان معنامندی و بی‌معنایی در آثار احمدی برسد و آن را واضح کند. 

کتاب پدیدارشناسی بی مرزی در داستان های کودکانه احمدرضا احمدی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

علاقه‌مندان به مطالعات پژوهشی را به خواندن این اثر دعوت می‌کنیم. 

بخشی از کتاب پدیدارشناسی بی مرزی در داستان های کودکانه احمدرضا احمدی

ریشه‌های پدیدارشناسی را می‌توان در آثار فرمالیست‌ها، ناقدان نقد نو، آثار رومن اینگاردن، کارهای متفکران آیین پراگ و نویسندگان آیین هرمنوتیک مدرن جست.

از میان فرمالیست‌ها، ویکتور شکلوفسکی در نخستین نوشته‌های منتشرشده‌اش، خاصه در نقدش به عقاید الکساندر پوتپ‌نیا، این بحث را آغاز کرد. او معتقد بود که حکم اصلی و مشهور پوتپ‌نیا که شعر را «اندیشیدن و نگارش با تصویر» می‌دانست، نادرست است و مخاطب نه تصاویر بل مجازها و استعاره‌های شاعرانه را دریافت می‌کند و به یاری دلالت‌های زبان‌شناسانه یعنی امکانات معنایی مادهٔ اصلی شعر، که زبان باشد، به تأویل می‌پردازد. مفهوم مهمی که فرمالیست‌ها پیش کشیدند یعنی بیگانه‌سازی یا «آشنایی‌زدایی» شگردی است در اساس استوار به برداشت و تفسیر مخاطب. آن جنبه‌های هنری که ما به ابژه‌ای نسبت می‌دهیم نتیجهٔ دریافت خود ما هستند و در نهایت عنصری که از پیامی، اثری هنری می‌سازد، استوار است به ادراک ما نه از شگردهای به‌کاررفته در اثر شکل می‌گیرد. فرمالیست‌ها خاصه هرگاه از «تکامل هنری» بحث می‌کردند، به زیبایی‌شناسی دریافت نزدیک می‌شدند. آنان نشان دادند که تکامل هنری به شگردها وابسته است و برداشت مخاطبان ابژه کارکرد شگردها را تعیین می‌کند. درست به‌همین‌دلیل شگردی که در روزگاری معمولی و حتی پیش‌پاافتاده بود، در دورانی دیگر تازه و نوظهور جلوه می‌کند، یا شگردی که زمانی که دلالت‌هایی محدود داشت، در موقعیت تاریخی دیگری، و براساس اصول تازهٔ دریافت متن، دارای معناهای تازه‌ای می‌شود. به‌عنوان مثال تکنیک فاصله‌گذاری در نمایش‌نامه‌های برتولت برشت یکی از این موارد است، تکنیکی که تا حدی به همین شکل در نمایش‌های شرق دور به کار می‌رفت، اما موجب برداشت‌ها یا تأویل‌هایی در ذهن مخاطب نمی‌شد که پیدایش آن‌ها هدف برشت بود.