کتاب امام محمد باقر (ع)

امام محمد باقر (ع) اثر جواد نعیمی، جلد هفتم از مجموعه چهارده جلدی قصه‌های زندگانی چهارده معصوم (ع) است که به زندگی حضرت امام محمد باقر (ع)، امام پنجم شیعیان می پردازد.

مجموعه چهارده جلدی قصه‌های زندگانی چهارده معصوم (ع) به زندگی چهارده معصوم می پردازد و ادوار مختلف زندگانی آن بزرگواران را از بدو تولد تا پایان عمر با نثر داستانی بیان می‌کند.

این مجموعه شامل مینی‌مال‌ها و داستانک‌هایی با موضوعاتی نظیر ارتباط معصوم با مردم، حاکمان، دوستان و دشمنان است.

خواندن مجموعه قصه‌های زندگانی چهارده معصوم (ع) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این مجموعه به همۀ کسانی پیشنهاد می‌شود که می‌خواهند در قالب داستان‌های شیرین و خواندنی دربارۀ راه و روش زندگی ائمۀ معصومین بدانند و مشی ایشان را سرلوحۀ زندگی خود قرار دهند.

بخشی از کتاب امام محمد باقر (ع)

من، ابوبصیر، یکی از یاران امام پنجم (ع) هستم. روزی همراه آن حضرت به مسجد مدینه می‌روم. مردم در رفت‌وآمد هستند. امام (ع) رو به من کرده و می‌فرماید:

- ابوبصیر، از مردم بپرس، ببین مرا می‌بینند؟

از هرکس می‌پرسم که آیا ابوجعفر، امام محمد باقر (ع)، را دیده‌ای، پاسخ منفی می‌دهد و این در حالی است که آن بزرگوار در کنار من ایستاده‌اند. در همین هنگام چشمم به ابوهارون می‌افتد. وی یکی از دوستانِ خوبِ امام‌باقر (ع) است که نابینا هم هست.

امام پنجم (ع) دوباره رو به من می‌کنند و می‌فرمایند:

- پرسش خودت را با او نیز در میان بگذار!

به‌سوی ابوهارون می‌روم و پس از سلام از او می‌پرسم:

- آیا امروز ابوجعفر را دیده‌ای؟

هنوز این سخن از دهانم بیرون نیامده است که بی‌درنگ‌می‌گوید:

- مگر آقا کنار تو نایستاده‌اند؟

- چرا؛ اما تو این را از کجا فهمیدی؟

ابوهارون سینه‌اش را صاف می‌کند و پاسخ می‌دهد:

- مگر می‌شود که نفهمم! حال آن‌که حضرت باقر (ع) نوری درخشان و ویژه دارد!

نام من زرارة‌بن‌اعین است. چهار برادر دارم. ما پنج نفر، از یاران امام‌باقر (ع) و از راویان احادیث و سخنان آن حضرت هستیم. برادرم عبدالملک می‌گوید:

روزی میان امام‌باقر (ع) و یکی از نوه‌های امام‌حسن (ع) اختلافی پدید می‌آید. من که به هر دو ارادت دارم و چیزهایی را هم می‌دانم و بر این باورم که حق با امام‌باقر (ع) است، به گمان خودم برای رفع اختلاف به حضور امام پنجم (ع) می‌شتابم و ضمن گفت‌وگو، سخن از آن مسئله به‌میان می‌آورم و از امام (ع) می‌خواهم که از آن خویشاوند خود درگذرد.