کتاب بازشناسی مناسک عاشورا

کتاب بازشناسی مناسک عاشورا نوشتهٔ داود کمیجانی، روحانی و پژوهشگر دینی است. این اثر در انتشارات راه ابریشم چاپ شده است.

درباره کتاب بازشناسی مناسک عاشورا

 از بزرگترین حماسه‌هائی که با هویتی اخلاقی - مذهبی و توسط انسان‌های الهی بزرگی خلق شده «حماسۀ حسینی» است. مراسمی که در بزرگداشت این واقعه برگزار می‌شود را به حق باید یک «مناسک مذهبی» در جهان اسلام نامید.

هدف از نگارش کتاب بازشناسی مناسک عاشورا این است که بازشناسی این مناسک مذهبی و سیر تاریخی مراسم سوگواری حسینی بررسی شود و در جریان بررسی روند تکاملی آن در تاریخ اسلام، فلسفۀ وجود این‌گونه مراسم عزاداری، عوامل پایداری و علت تفاوت ساختاری آن به‌دست آید.

کتاب بازشناسی مناسک عاشورا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این اثر به افرادی که مایل هستند دربارهٔ واقعهٔ کربلا اطلاعات بیشتری کسب کنند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب بازشناسی مناسک عاشورا

«فاجعۀ کربلا در سال ۶۱ هجری در زمانی به وقوع پیوست که بیش از پنجاه سال از رحلت پیامبر اکرم (ص) نه گذشته بود؛ در بین مسلمانان آن زمان افراد بسیاری بودند که ایشان را درک کرده و عشق او را نسبت به نوۀ عزیزش حسین بن علی (ع) دیده بودند؛ اما مکر شیطانی امویان آنچنان حق و باطل را مشتبه نموده بود که عدۀ زیادی از مسلمانان، با حکم خلیفه رسول الله (ص)، نوه پیامبر خود را به نام اسلام، با بی رحمی تمام به قتل رساندند و خانوادۀ وی را نیز با بی مروتی و اهانت به اسارت برده و بر این کار خود افتخار نمایند.

این عمل حتی برای وجدان‌های خفتۀ آن زمان هیچ توجیهی نداشت. علی الخصوص که حسین بن علی (ع) بر علیه حکومت اموی که به عنوان حکومت اسلامی وقت تلقی می‌شد، قیام ننمود، بلکه با عدم بیعت با یزید تنها آن را نپذیرفت و به اصطلاح از قیادت و حاکمیت او خود را خارج ساخت و با صراحت به آگاهی امت اسلام پرداخت. البته این حرکت کاملاً حکیمانه، چهار مرکز مهم جهان اسلام آن روزگار را کاملاً تحت تأثیر قرار داد؛ امام حسین (ع) «مدینه» شهر پیامبر (ص) را که مرکز سیاسی و اعتقادی اسلام بود، پس از بیست سال اُنس با خویش، با هجرت نابهنگام خود و گروه زیادی از خاندان رسول خدا (ص)، شُوکه نمود؛ پس از آن شهر «مکه» را که مرکز عبادی جهان اسلام بود با حضور سه ماهۀ خود و خروج نابهنگام و سئوال برانگیز کاروان خویش در هشت ذیحجه، به فکر فرو برد، سپس با ایستادگی و شهادت خود، شهر «کوفه» را که به عنوان قرارگاه تاکتیکی اسلام قلمداد می‌شد و در زمانی نه چندان دور، مرکز تشیع علوی بود، با شهادت خویش از خواب مذلّت و غفلت بیدار نمود و در آخر با تربیت و هدایت معنوی خاندان اسیر خویش، «شام» را که مرکز فتنه و پایتخت مستحکم منافقان مسلمان نما بود، با اسارت خاندان طاهرینش، متنبه و بیدار ساخت. بدینسان، این نهضت آنچنان ضمیر جامعه اسلامی آن زمان را به چالش کشید که ادامۀ خفتگی و حماقت برای کسی توجیه نداشت، مخصوصاً که خانوادۀ تربیت شدۀ ایشان آن چنان حکیمانه پیام هدایت بخش امام شهید را به جامعه اسلامی آن زمان رساندند که در اندک زمانی تأثیر عمیقی در اذهان و اندیشۀ مسلمانان گذاشت. این پیام رسانی از همان روزهای آغازین پس از واقعه آغاز شد.»