کتاب اصن یه وضی

رضا ساکی در «اصن یه وضی» چند روایت از زندگی، چند حکایت از گذشته و چند شکایت از روزگار را به طنز نگاشته‌است. این اثر بابخشی از معضلات اجتماعی و فرهنگی امروزی که در برخی از آنها مقصر خودمانیم و در برخی دیگر، شرایط و زمانه و...، شوخی کرده‌است: عادت دارم قبل از سفر ماشین را خوب تمیز کنم و یک کارواش درست و حسابی ببرم. چند روز پیش درست دم در کارواش مشغول پیچیدن به داخل کارواش بودم که ناگهان یک چیزی محکم خورد به عقب ماشینم. توی آینه‌بغل سمت راست نگاه کردم و دیدم یک موتورسوار بعد از برخورد با من با یه وضی روی زمین پخش و پلا شده‌است. ترمزدستی را کشیدم و فلاشرها را روشن کردم و پیاده شدم و خواستم به سمت عقب ماشین بروم که دیدم یک نره‌غول که بعدا فهمیدم همان موتورسوار پخش و پلا شده است دارد به سمتم می‌آید. تا به خودم بجنبم نره‌غول مورد نظر در حالی که ابراز ارادات خالصانه‌اش را نسبت به اموات و نوامیس بنده بلند بلند فریاد می‌زد، دودستی زد به تخت سینه‌ام و من را با همه امعا و احشا و اعضایم به در سمند کوبید و بعد یکی دو مشت هم نثارم کرد که از یکی جستم و دو تای دیگر را نوش جان کردم. خلاصه من از دست مشت‌های نره‌غول فرار می‌کردم و او با همه توان حمله می‌کرد. اینکه می‌گویند بهترین دفاع حمله است اشتباه می‌کنند؛ چون از غول جماعت مشت نخورده‌اند که بدانند بهترین دفاع فرار است. خلاصه هر چه می‌گفتم بابا جان تو از عقب زده‌ای و مقصری و گردن‌کلفتی نکن و اگر خون از دماغم بچکد دیه می‌گیرم و زنگ می‌زنم ۱۱۰ افاقه نمی‌کرد و نره‌غول اعتقاد راسخ داشت که من بیجا ترمز کرده‌ام...