کتاب اخبارنامه

کتاب آسمانی مسلمانان سرشار از داستان‌ها و سرگذشت‌های اقوام گوناگون و پیامبران است که به منظور تنبیه و عبرت خوانندگان بیان شده است. این بخش از آیات قرآن، از همان اوان توجه بسیاری از مؤلفان و مفسران را به خود جلب کرد. گزیده‌هایی از این بخش‌های داستانی از متون تفسیری استخراج شدند و مجموعه‌هایی با نام کلی قصص‌الانبیا یا داستان‌های پیامبران شکل گرفتند. «اخبارنامه» یکی از همین کتاب‌ها است که در میان عامه مردم در طول تاریخ طرفداران زیادی داشته‌اند. این اثر یک مثنوی درباره قصه‌های پیامبراین و اولیا که در قرن سیزدهم هجری تنظیم شده است. این اثر در ۱۲۶۷ ق. در دارالسلطنهٔ تبریز تصویرگری و چاپ سنگی شده است. اطلاعات ما دربارهٔ شاعر این منظومه منحصر به آن چیزی است که خود در اشعارش بیان کرده و نام و نشان او در هیچ‌یک از تذکره‌های عهد قاجار یافت نشد. براساس آن‌چه در اخبارنامه آمده، نام شاعر صادق و تخلص وی دُرّی است. تخلص وی در پایان غزل‌هایی که در مرثیهٔ امام حسین سروده، آمده است. صادق دری به تقلید از شاهنامهٔ فردوسی، مثنوی خویش را در بحر متقارب (فعولن فعولن فعولن فعول / فعل)، که آن را بهترین اوزان شعری می‌داند، سروده و ظاهراً بسیار از شاهنامه متأثر بوده است، چنان که ذیل حکایت خضر و موسی مصراعی از فردوسی را تضمین کرده است