کتاب همسایه هدایت: میراث داستان‌نویسی غلامحسین ساعدی

غلامحسین ساعدی در ۲۴ دیماه ۱۳۱۴ در تبریز به قول خودش «به روی خشت» افتاد. بچّه‌ی دوم پدر و مادرش بود. بچّه‌ی اوّلی که دختر بود در یازده ماهگی مرده بود. و از همان روزی که دست در دست پدر، راه قبرستان را شناخت، همیشه سر خاک خواهر میرفت که قبر کوچکی داشت، پوشیده با آجرهای ظریف و مرتّب. «من در خیال همیشه او را داخل گور، توی گهواره‌ای در حال تاب خوردن می‌دیدم، هر چند که نه من، نه برادرم که بعد از من آمد و نه خواهرم که آخرین بچّه‌ی خانواده بود گهواره نداشتیم. گهواره‌ی ما پاهای مادر یا مادر بزرگ بود... در این کتاب علاوه بر شرح احوال غلامحسین ساعدی، به نقد آثار وی و خلاصه رمان‌ها پرداخته شده است.