کتاب قطاری که مسافرش شدیم (بیست تک‌نگاری درباره‌ی زندگی بعد از مهاجرت)

«قطاری که مسافرش شدیم» بیست تک‌نگاری دربارهٔ زندگی بعد از مهاجرت به قلم علی معتمدی است. معتمدی در این تک‌نگاری‌ها از زندگی در دنیایی بیگانه و خوشی‌ها و ناخوشی‌هایش گفته است، از تضادها و تناقض‌های درونی، از سختی‌ها و دلتنگی‌ها، از خوشی‌های زودگذر و ناپایدار و هزاران احساس غریبانه دیگر که برای یک نفر در غربت رخ می‌دهد: «هنوز تازه یک ماه نشده بود که رسیده بودم که دایی صمد پای تلفن، با همان مدل فرنگی شده و سرد خودش که ته لهجه شیرین شیرازی هم در آن دیده می‌شد، نه گذاشت و نه برداشت، گفت: “out of sight, out of mind” خب شنیدن این جمله برایم خیلی سنگین بود. فهمیدم که منظورش اینست که “از دل برود هر آن که از دیده برفت” ولی خب من باور نکردم. یعنی نخواستم که باور کنم. آخر من همه امید و آرزو و دوست و رفقایم را در ایران گذاشته بودم و آمده بودم این سر دنیا. از همان روز اول هم با خودم عهد بسته بودم که از جیک و پوک زندگی دوستانم تا همیشه با خبر بمانم. مقاومت می کردم و با خودم قرار گذاشته بودم که خارجی نشوم. این ها را پای تلفن هم گفتم، دایی صمد خندید. یک جور خنده تمسخر آمیز، از آن هایی که یک فرمانده کهنه کار ممکن است به سرباز زیر دستش بکند، یا استادی به شگرد تازه کارش.»