کتاب راهنمای خودشناسی (خلاصه کتاب)

ما همیشه نمی‌توانیم اتفاقاتی را که برایمان رخ می‌دهد را کنترل کنیم، اما همیشه می‌توانیم شیوه تفسیر کردن اتفاقاتی که رخ می‌دهد و چگونگی پاسخ دادن به این اتفاقات را تحت کنترل داشته باشیم.

گفته می‌شود که یونانیان واژه "خودشناسی" را روی مجسمه‌های باستانی‌شان حک می‌کردند، آنها از مردم دعوت می‌کرده‌اند تا لحظه‌ای تامل کنند و انگیزه‌ها و اعمال‌شان را مورد بررسی قرار دهند.

باورها، قدرت دارند و به همین دلیل است که ما باید ذهن‌مان را آموزش دهیم تا باورهایش را تحت نظر بگیرد و آنها را زیر سوال ببرد.

ایده دو: به چیزهای مفید باور داشته باشید، نه چیزهای درست

زمانی که شما چشم‌هایتان را می‌بندید و تلاش می‌کنید همه افکار و تصورات را از آن حذف کنید (و البته مانند همه افراد در انجام این کار شکست می‌خورید) واضح است که ذهن شما مشغول فکر کردن است اما اگر ذهن شما مشغول فکر کردن است پس چه کسی مشغول مشاهده کردن ذهن متفکر است؟‌

هنگامی که افراد سراغ من می‌آیند و می‌پرسند چگونه می‌توانند جلوی خشم‌شان یا عصبی شدن‌شان را بگیرند درواقع مشکل اصلی این است که می‌خواهند جلوی این احساسات را بگیرند. به محض اینکه تلاش کنید یک فکر یا احساس را حذف کنید، آن را بیش از پیش قدرتمند کرده‌اید. هرچه بیشتر روی یک احساس تمرکز کنید قدرت آن احساس بیشتر می‌شود

من هم مثل همه افراد دیگر احساس ترس و نگرانی می‌کنم. تنها کاری که من برای مقابله با آنها انجام می‌دهم این است که خود را با آنها یکی نمی‌کنم. بلکه من این احساسات را می‌پذیرم و خلاف آنها عمل می‌کنم. من به ذهن متفکرم اجازه نمی‌دهم که کنترل مرا در دست بگیرد و خودم را جدا از احساساتم نگه می‌دارم.

مشکل ما با ذهن متفکر این است که نمی‌توانیم آن را به طور کامل تحت کنترل خود داشته باشیم. آیا حرف من را باور نمی‌کنید؟ بسیار خب، به شما ثابت می‌کنم. هر کاری که دوست دارید انجام دهید فقط به یک فیل صورتی که یک چتر آبی رنگ را با خرطومش نگه داشته است فکر نکنید. هنگامی که پاراگراف بعد را می‌خوانید به این فیل صورتی فکر نکنید.

این من بودم که با ذهن متفکرم یکی می‌شدم و درنتیجه هیچ تفاوتی بین احساسات و هویتم قائل نمی‌شدم

ن متفکر همواره در حال تفکر و پرحرفی است. زمانی که شما در صف ایستاده‌اید، زمانی که در تخت هستید و سعی می‌کنید بخوابید، زمانی که مکالمه‌تان را با دیگران قطع کرده‌اید یا زمانی که ذهن‌تان مشغول مطالعه است، در همه این زمان‌ها ذهن متفکر فعال است. ذهن متفکر مانند یک سگ وحشی است که طناب آن در دست ما است و ما را با خود دنبال هر چیزی که ببیند می‌کشد. به این ترتیب اگر ما عادت نداشته باشیم که از ذهن مشاهده‌گرمان استفاده کنیم، این ذهن متفکر ما را با خود به هر جایی که خودش بخواهد می‌برد. این اتفاق برای عواطف و احساسات ما هم رخ می‌دهد و بیشترین چیزی که ما از آن رنج می‌بریم از همین ناحیه ایجاد می‌شود. مشکل فقط احساسات منفی نیست، بلکه مشکل در این واقعیت نهفته است که ما نمی‌توانیم جلوی بروز احساسات منفی را بگیریم. بیشتر فشار روانی و عاطفی که تحمل می‌کنیم به این دلیل ایجاد می‌شود که ذهن متفکر و مشاهده‌گر ما با هم یکی می‌شوند و ما نمی‌توانیم بین آنها تفاوتی قائل شویم.