کتاب باب الحسین علیه السلام (جلد ۲)

کتاب باب الحسین علیه السلام (جلد ۲) نوشتهٔ حسین درگاهی است. انتشارات شمس الضحی این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر حاوی نکاتی درمورد معرفت و محبت امام حسین (ع)، رمزوراز کربلا و شیوه‌های حسینی‌شدن است.

درباره کتاب باب الحسین علیه السلام (جلد ۲)

کتاب باب الحسین علیه السلام (جلد ۲) درمورد معرفت امام‌حسین علیه‌السلام و برخی از خصائص و امتیازات ایشان است. این کتاب به موضوعاتی همچون اسما و القاب سیدالشهدا،  صفات امام حسین علیه‌السلام در رابطه با خداوند، یکی از دلایل «ابوعبداللّه» بودن امام حسین علیه‌السلام، فضائل و خصائص امام حسین (ع)، گریستن خلایق برای رحمت خدا، شدّت خیرخواهی امام حسین (ع) و... پرداخته است.

آنچه در نوشته‌شدن این کتاب و موارد مشابه دخیل بوده، واقعهٔ کربلاست.

واقعهٔ کربلا جنگی بود که در تاریخ ۱۰ محرم سال ۶۱ هجری قمری (برابر با ۱۳ اکتبر ۶۸۰ میلادی) اتفاق افتاد. روز نبرد به روز عاشورا معروف شده است. این جنگ میان سپاه کم‌تعداد «حسین بن علی»، نوهٔ پیامبر اسلام و سپاه اعزامی از سوی «یزید»، خلیفهٔ اموی و در نزدیکی محلی به نام «کربلا» رخ داد. دلیل «یزید بن معاویه» برای جنگ، بیعت‌نکردن حسین بن علی با او بود. در مقابل حسین بن علی حکومت و زمام‌داری یزید بن معاویه را غیرشرعی و غیرقانونی می‌دانست؛ حکومتی که برخلاف پیمان صلح «امام حسن مجتبی» و «معاویه بن ابی‌سفیان» بود و به‌شکلی مورثی به یزید رسیده بود. امام حسین (ع) حکومت اموی را ظالم و گمراه می‌دانست و برای تغییر جهت جامعهٔ اسلامی به‌سوی مسیری دیگر قیام کرد.

این واقعه سرشار از حاشیه‌ها و خرده‌روایت‌هایی دردناک است که طی قرن‌ها به شیوه‌های گوناگون روایت و بازتعریف شده است. از این واقعه بارها و بارها برای تولید آثار ادبی (داستان، رمان و شعر)، نمایشی (فیلم سینمایی، سریال‌های تلویزیونی، نمایش و تئاتر) و هنرهای تجسمی در ایران و کشورهای دیگر برداشت و اقتباس شده است.

خواندن کتاب باب الحسین علیه السلام (جلد ۲) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران مطالعه پیرامون سیرهٔ امام حسین (ع) پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب باب الحسین علیه السلام (جلد ۲)

«اما لقب مبارک امام حسین علیه‌السّلام را به عنوان «سیّدالشّهداء» اصطلاحی معنی می‌کنیم که البتّه اشتباه نیست؛ می‌گوییم که در کربلا، اصحاب شهید شدند و ایشان هم سیّد آن شهدا هستند. یا در اسلام، در تاریخ انبیا و اولیا علیهم‌السّلام خیلی‌ها بودند از مؤمنین که شهید شدند و وجود مبارک سیّدالشهدا صلوات‌الله‌علیه سیّد آن‌ها هستند. حالا این در جای خودش درست و مورد قبول است، ولی یک معنی دیگر هم می‌شود داشته باشد و آن هم در جای خودش درست است. شما شهید را اگر مقتول معنی نکنید؛ شهید را به معنی شاهد معنی کنید اشکالی ندارد. شهید، صیغهٔ مبالغه است؛ یعنی شاهدی که در شاهد بودنش شدّت دارد. در این‌جا ما شاهد را به معنای مقتول معنی نمی‌کنیم، بلکه شاهد را به معنای صاحب بینش معنی می‌کنیم. ائمّه علیهم‌السّلام شاهد بر خلایق‌اند. یکی از مقاطع جدّیِ تربیتی و تکمیلی انسان، مسألهٔ بازشدن چشم باطن است؛ لذا از نکبت‌های سه‌گانه‌ای که شمرده می‌شود برای کسی که ظلمت، باطنش را فراگرفته است، کوری دل است، عمی بودن باطن است؛ (صُمٌّ بُکمٌ عُمی). حالا شما این شهید را به معنی شاهد بگیرید؛ به‌معنی لغوی کلمه بگیرید، نه به معنی اصطلاحی کلمه. آن‌وقت سیّدالشّهدا معنی دیگری می‌دهد؛ یعنی همهٔ آن‌هایی که در سیرشان به سوی خدای متعال صاحب بینش باطنی می‌شوند، وجود مبارک سیّدالشّهدا علیه‌السّلام سیّد آن‌ها هستند. این خودش یک نکته‌ای را نشان می‌دهدـ آن مطلبی‌که همیشه متذکّر شده‌ام ـ و آن این است که: از لوازم سیر به سوی خدای متعال، التزام به سیّدالشّهدا صلوات‌الله‌علیه است. این‌که زیارت عاشورا و مداومت به آن از لوازم این راه است ـ همیشه نه، ولی قطعاً در یک مقطعی چنین است ـ به همین مسأله برمی‌گردد.»