کتاب درآمدی بر تحلیل ساختاری روایت‌ها

بسیاری از مفسران با وجود این که طرح یک ساختار روایی را پذیرفته‌اند، نمی‌توانند تحلیل ادبی را از الگوی دانش‌های تجربی تفکیک کنند: آن‌ها بدون ذره‌ای ترس می‌خواهند شیوه‌ای کاملاً استقرایی برای روایت استفاده کنند و تحلیل را با مطالعه‌ی همه‌ی روایت‌ها در چارچوب یک گونه، دوره یا جامعه آغاز کنند. این برداشت عام، آرمان‌گرایانه است. خود زبان‌شناسی، تنها با حدود سه هزار زبان نمی‌تواند چنین برنامه‌ای را اداره کند و هوشیارانه به جانب استنتاج می‌گراید، گامی که در حقیقت نشانگر نظام تمام‌عیار آن به‌عنوان یک دانش و آغاز پیشرفت چشمگیری است که حتی موفق به پیشگویی حقایق پیش از کشف آن‌ها می‌گردد. اکنون تحلیل روایت در مواجهه با میلیون‌ها روایت چگونه باید عمل کند؟ تحلیل روایت باید از شیوه‌ای استنتاجی استفاده کند؛ در ابتدا به طرح‌ریزی یک الگوی فرضی توصیف ملزم می‌شود (آن‌چه زبان‌شناسان آمریکایی «نظریه» می‌نامند) و سپس به‌تدریج از این الگو به سوی انواع روایی مختلف که هم مطابق و هم مباین الگو هستند حرکت می‌کند. تنها در سطح همین مطابقت‌ها و مباینت‌هاست که تحلیل، توانایی رجوع به انبوه روایت‌ها را با تمایزات تاریخی، جغرافیایی و فرهنگی‌شان خواهد داشت اما اینک به ابزار توصیفی واحدی مجهز شده است. برای توضیح و طبقه‌بندی انبوه روایت‌ها، نظریه‌ای (در مفهوم کاربردی) لازم است و ابتدایی‌ترین وظیفه، کشف و آغاز تعریف آن است. اگر از الگویی که نخستین حدود و قواعد آن را فراهم می‌کند، آغاز شود کار بسیار آسان می‌شود. در جریان فرایند تحقیق، منطقی به نظر می‌رسد که تحلیل ساختاری روایت به خود زبان‌شناسی به‌عنوان الگوی پایه‌گذار سپرده شود.