کتاب به تاریکی شب

کتاب به تاریکی شب نوشته لوران پتیمانژن و ترجمه فرزاد مرادی است؛ رمانی از دل یک خانواده و یک منطقه‌ی کارگری که در آن رابطه‌ی پدر و پسر، سوگ، فوتبال، سیاست و شکاف‌های اجتماعی به‌تدریج به هم گره می‌خورند. روایت از جایی شروع می‌شود که پدری زندگی روزمره‌اش را با نگاه‌کردن به بازی‌های پسرش معنا می‌کند، اما کم‌کم با تغییرهایی روبه‌رو می‌شود که فهمیدنشان برایش آسان نیست. این کتاب را نشر بیدگل منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب به تاریکی شب

کتاب به تاریکی شب نوشته لوران پتیمانژن رمانی است درباره‌ی سوگ، طبقه، تعلق و شکافی که ممکن است در دل نزدیک‌ترین رابطه‌ها شکل بگیرد. راوی پدری است که در منطقه‌ای کارگری زندگی می‌کند و جهانش از کار، خانه، خاطره‌ی همسر ازدست‌رفته، فوتبال و رفت‌وآمدهای محدود روزمره ساخته شده است. او از خلال همین زندگی ظاهراً معمولی، با تغییری روبه‌رو می‌شود که فقط یک اختلاف خانوادگی نیست؛ تغییری است که به فضای اجتماعی اطراف، فرسودگی سیاسی، ناامیدی جمعی و میل به پناه‌بردن به هویت‌های تند و خشن گره می‌خورد. رمان از همان ابتدا نشان می‌دهد که مسئله فقط یک بحران شخصی نیست، بلکه زخمی است که در بستر یک شهرک، یک نسل و یک حافظه‌ی جمعی شکل گرفته است.
کتاب به تاریکی شب بیشتر از آنکه بر حادثه‌های پرشمار تکیه کند، بر نگاه راوی و جزئیات زندگی او استوار است؛ جزئیاتی مثل زمین فوتبال، دفتر حزب، بیمارستان، خانه و سفرهای کوتاه که هرکدام بخشی از وضعیت روحی و اجتماعی شخصیت‌ها را روشن می‌کنند. در مرکز روایت، رابطه‌ی پدر با دو پسرش قرار دارد: یکی آرام‌تر و آینده‌دارتر به‌نظر می‌رسد و دیگری در مسیری می‌افتد که پدر نه می‌تواند آن را بپذیرد و نه راهی برای متوقف‌کردنش پیدا می‌کند. همین ناتوانی، حال‌وهوای اصلی رمان را می‌سازد. متن از یک‌سو پر از دلبستگی به خانواده و خاطره است و از سوی دیگر، خشم، شرم، درماندگی و سکوت را کنار هم می‌نشاند. لوران پتیمانژن در این رمان نشان می‌دهد که چگونه سوگ حل‌نشده، احساس置‌ماندگی و فروپاشی افق‌های مشترک می‌تواند آدم‌ها را به‌سمت انتخاب‌هایی ببرد که برای نزدیکانشان هم دردناک است و هم گیج‌کننده.

خلاصه داستان به تاریکی شب

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
راویِ به تاریکی شب پدری است که پس از بیماری و مرگ همسرش، زندگی‌اش را با کار، مراقبت از دو پسرش و تماشای فوتبال سر می‌کند. او به پسر بزرگ‌ترش، فوس، دل‌بسته است و درعین‌حال از دورشدن تدریجی او رنج می‌برد. فوس که سال‌ها زیر فشار سوگ، مسئولیت زودرس و آشفتگی خانه بزرگ شده، کم‌کم به جمعی نزدیک می‌شود که گرایش‌های افراطی دارند. پدر در همان حال که می‌کوشد زندگی پسر کوچک‌ترش، ژیلو، را به‌سمت آینده‌ای بهتر ببرد، باید با این واقعیت کنار بیاید که پسر دیگرش در مسیری افتاده که برای او هم سیاسی است و هم عمیقاً شخصی. رمان، کشمکش میان عشق پدرانه و ناتوانی در فهم این فاصله را دنبال می‌کند.

چرا باید کتاب به تاریکی شب را بخوانیم؟

دلایل خواندن به تاریکی شب را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• رمان پیوند میان سوگ خانوادگی و دگرگونی‌های اجتماعی را در یک زندگی روزمره نشان می‌دهد.
• متن تصویری روشن از فضای شهرک‌های کارگری، فرسودگی سیاسی و احساس置‌ماندگی به دست می‌دهد.
• رابطه‌ی پدر و پسر در این کتاب از زاویه‌ای دردناک و پیچیده بررسی شده است، بی‌آنکه به توضیح‌های ساده بسنده کند.
• فوتبال، کار، خانه و خاطره در رمان فقط پس‌زمینه نیستند و به فهم شخصیت‌ها کمک می‌کنند.
• خواندن این کتاب برای کسانی که می‌خواهند ریشه‌های عاطفی و اجتماعی گرایش به افراط را بهتر بفهمند، سودمند است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن به تاریکی شب به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های اجتماعی که تنش‌های خانوادگی را در بستر بحران‌های سیاسی دنبال می‌کنند.
• خوانندگانی که به روایت‌های پدرمحور و رابطه‌های عاطفی پیچیده میان اعضای خانواده علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند درباره‌ی اثر سوگ، فقر افق و احساس طردشدگی بر انتخاب‌های جوانان بیشتر بدانند.
• مخاطبانی که از داستان‌هایی با فضای کارگری، شهری کوچک و جزئیات زندگی روزمره لذت می‌برند.
• خوانندگانی که به مسئله‌ی شکاف نسل‌ها و ناتوانی در گفت‌وگو میان نزدیکان فکر می‌کنند.

بخشی از کتاب به تاریکی شب

«بازی فوس را که تماشا می‌کنم با خودم می‌گویم هیچ‌زندگی دیگری، جز همینی که هست، وجود ندارد. زندگی همین لحظه است و بس، دادوفریاد آدم‌ها، صدای کفش‌های استوک‌داری که می‌چسبند به چمن‌ها و بعد جدا می‌شوند، بازیکنی که غر می‌زند چرا به‌موقع و در‌عمق به او پاس نمی‌دهند، فریاد بلند و از ته دلشان وقتی گل اول را می‌زنند یا می‌خورند. لحظه‌ای که در‌آن هیچ‌کاری ندارم انجام دهم، یکی از معدود لحظاتی که همچنان با فوس می‌گذرانم. لحظه‌ای که آن را با هیچ‌چیز در‌دنیا عوض نمی‌کنم و کل هفته چشم‌انتظارش هستم. لحظه‌ای که فقط در آن حضور دارم و جز این برایم عایدی دیگری ندارد، لحظه‌ای که هیچ‌یک از مشکلات را حل نمی‌کند، ابداً هیچ‌کدام را. به‌محض اینکه مسابقه تمام می‌شود، فوس یکراست به خانه برنمی‌گردد. من هم منتظرش نمی‌مانم و وقتی می‌رسد خانه، من و برادرش دیگر ناهارمان را هم خورده‌ایم.»