کتاب گزند دلبستگی

کتاب گزند دلبستگی، مجموعه‌ای از جستارها و روایت‌های شخصی درباره‌ی نسبت پیچیده‌ی نویسنده‌ها با پدرها و مادرهایشان است؛ اثری با نوشته‌هایی از ریموند کارور، زیدی اسمیت، ادوارد سعید و دیگران که لیلا نصیری ها آن را گردآوری و ترجمه و نشر چشمه منتشر کرده است. متن‌ها از دلتنگی، خشم، مراقبت، شرم، وابستگی و خاطره حرف می‌زنند و نشان می‌دهند که رابطه‌ی خانوادگی فقط محل آرامش نیست، بلکه جایی برای زخم، پرسش و بازخوانی گذشته هم هست. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب گزند دلبستگی

کتاب گزند دلبستگی با گردآوری و ترجمه‌ی لیلا نصیری ها به سراغ یکی از نزدیک‌ترین و در عین‌ حال دشوارترین رابطه‌های انسانی رفته است: رابطه با پدر و مادر. مقدمه‌ی مترجم از تجربه‌ای شخصی آغاز می‌شود؛ موقعیتی پرتنش در سفر که او را به فکر مسئولیت، خستگی، دلتنگی و معنای تربیت خانوادگی می‌اندازد. از دل همین تجربه، ایده‌ی مجموعه شکل می‌گیرد؛ مجموعه‌ای که در آن نویسندگان مختلف از ریشه‌های عاطفی و زخم‌های قدیمی خود حرف می‌زنند و می‌کوشند بفهمند چه چیزهایی از والدین در وجودشان مانده است.

کتاب در دو بخش مادران و پدران تنظیم شده و در هر بخش چهار جستار از نویسندگان شناخته‌شده آمده است. در پایان نیز دو جستار از خود لیلا نصیری ها درباره‌ی مادر و پدرش قرار گرفته است. متن‌ها یکدست نیستند و همین ناهمگونی به مجموعه جان می‌دهد؛ بعضی روایت‌ها آمیخته به دلتنگی‌اند، بعضی با طنزی تلخ پیش می‌روند و بعضی دیگر بی‌پرده از رنج، خشم و ناتوانی در بخشیدن می‌گویند. در این نوشته‌ها خانواده نه تصویر آرمانی و بی‌نقص، بلکه میدان کشمکش، مراقبت، سوءتفاهم، حافظه و وابستگی است.

کتاب گزند دلبستگی فقط به بازگویی خاطره بسنده نمی‌کند. هر جستار نشان می‌دهد زبان، طبقه، فقر، بیماری، مهاجرت، پیری و فاصله‌ی عاطفی چگونه در شکل‌گیری رابطه‌ی فرزند و والدین اثر می‌گذارند. در جستار ایان مک یوان، زبان مادری و اضطراب گفتار به بخشی از هویت نویسنده تبدیل می‌شود. در نوشته‌ی پل ثرو، خانواده‌ی پرجمعیت به صحنه‌ای از رقابت، پنهان‌کاری و داوری بدل می‌شود. در جستارهای دیگر نیز خانه، غذا، سکوت، دعوا، غیبت و مراقبت از والدین سالمند به نشانه‌هایی تبدیل می‌شوند که گذشته را زنده نگه می‌دارند. 

این مجموعه از خلال تجربه‌های بسیار شخصی، تصویری گسترده از دلبستگی و آسیب‌های آن می‌سازد.

خلاصه کتاب گزند دلبستگی

کتاب گزند دلبستگی مجموعه‌ای از جستارها درباره‌ی اثر ماندگار پدر و مادر بر زندگی فرزندان است. نویسندگان در این متن‌ها به کودکی، خانه، زبان، فقر، بیماری، جدایی، پیری و خاطراتی برمی‌گردند که هنوز در ذهن و رفتارشان حضور دارند. بعضی از این رابطه‌ها گرم و نگه‌دارنده‌اند و بعضی پرتنش، فرساینده یا آمیخته به رنجی قدیمی. 

کتاب نشان می‌دهد دلبستگی خانوادگی فقط به محبت خلاصه نمی‌شود و می‌تواند همزمان منبع امنیت، خشم، احساس گناه و نیاز به بازفهمی گذشته باشد. در کنار جستارهای نویسندگان، نوشته‌های مترجم هم این پرسش را پیش می‌کشند که فرزند بودن در لحظه‌های مراقبت و فرسودگی چه معنایی پیدا می‌کند.

چرا باید کتاب گزند دلبستگی را بخوانیم؟

دلایل خواندن گزند دلبستگی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب چند تجربه‌ی متفاوت از رابطه با پدر و مادر را کنار هم می‌گذارد و امکان مقایسه‌ی نگاه‌ها و زخم‌ها را فراهم می‌کند.
• خواننده با نقش خاطره، زبان، خانه و تربیت در شکل‌گیری هویت فردی آشناتر می‌شود.
• جستارها نشان می‌دهند محبت خانوادگی می‌تواند همزمان با رنج، خشم و احساس مسئولیت همراه باشد.
• تقسیم‌بندی کتاب به دو بخش مادران و پدران مسیر خواندن را روشن‌تر می‌کند و زاویه‌های مختلف این نسبت را جداگانه پیش می‌کشد.
• این کتاب برای فکر کردن به مراقبت از والدین سالمند، میراث عاطفی خانواده و اثر گذشته بر اکنون ماده‌ی زیادی در اختیار می‌گذارد.

خواندن کتاب گزند دلبستگی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن گزند دلبستگی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• خوانندگانی که به جستارهای شخصی و متن‌های مبتنی بر خاطره علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند درباره‌ی رابطه‌ی فرزند با پدر و مادر از زاویه‌های گوناگون بیشتر فکر کنند.
• مخاطبانی که با مسئله‌ی مراقبت از والدین سالمند، دلتنگی خانوادگی یا فاصله‌ی عاطفی درگیرند.
• علاقه‌مندان به نوشته‌های ایان مک‌یوان، پل ثرو و دیگر نویسندگانی که تجربه‌ی شخصی را به موضوعی عمومی تبدیل می‌کنند.
• کسانی که به درون‌مایه‌های خانواده، حافظه، خشم فروخورده و اثر کودکی بر زندگی بزرگسالی توجه دارند.

بخشی از کتاب گزند دلبستگی

«پدرم، آن موقع سی و یک‌ساله، بابت تدریس در آموزشکده‌ای آن طرف مرز در ماساچوست سالی هفت‌هزار دلار می‌گرفت. اولین کتابش را که رمان بود چاپ و کار روی داستان‌کوتاه را شروع کرده بود. ریشی قهوه‌ای داشت که مرتب نگهش می‌داشت و به لطف روزانه هشت کیلومتر دویدن ــ عادتی که از خدمت چند سال پیش در نیروی تفنگداران دریایی حفظ کرده بود ــ خوش‌هیکل و ترکه‌ای بود. پدر و مادرم به‌ندرت پول رستوران رفتن داشتند، اما مهمانی‌های فراوانی در خانه‌مان می‌گرفتند، معمولاً هم شب‌های جمعه یا شنبه، گاهی هم هر دو شب. مادرم بیسکویت ترد شور و دیپ و پنیر ورقه‌شده و خیار و هویج می‌گذاشت. شراب باز می‌کردند و ظرف یخ می‌آوردند و منتظر دوستان‌شان می‌ماندند تا باقی چیزها را بیاورند؛ شرابِ بیش‌تر، آبجو، بطری‌های جین و بوربُن. بیش‌تر دوستان‌شان از آموزشکده‌ای بودند که بابا در آن درس می‌داد: یک استاد هنر، مرد درشتی که سیاه می‌پوشید، صورت دوتیغهٔ خوش‌ترکیبی داشت و با صدای بلند می‌خندید و به چشم من شبیه ستاره‌های سینما بود. شاعران ریشو و نقاشان طاس و زنانی که سفالگری یا ادبیات یا رقص درس می‌دادند. دانشجو هم میان‌شان بود؛ اکثراً زن و تا جایی که یادم می‌آید همه‌شان هم خوشگل، با موهای بلند درخشان و صاف و دندان‌های سفید که فقط یک لا ژیله یا یقه‌اسکی می‌پوشیدند و شلوارهای دم‌پاگشادشان ران‌های‌شان را تنگ در آغوش گرفته بود و با شدتی اغراق‌آمیز روی پوتین‌های جیرشان گشاد می‌شد.»