کتاب آرشیو کودکان گمشده

کتاب آرشیو کودکان گمشده نوشته والریا لوئیزلی و ترجمه مهسا علی کاهی است و این کتاب را انتشارات جمهوری منتشر کرده است. این رمان داستان سفر جاده‌ای خانواده‌ای چهارنفره از نیویورک به سمت مرزهای مکزیک را روایت می‌کند؛ سفری که در طول آن، بحران فروپاشی درونی خانواده با فاجعه‌ی انسانی گم‌شدن کودکان مهاجر در مرزهای جنوبی پیوند می‌خورد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب آرشیو کودکان گمشده

کتاب آرشیو کودکان گمشده اثر والریا لوئیزلی رمانی در گونه‌ی ادبیات داستانی معاصر و با درونمایه‌ی اجتماعی و خانوادگی است. ماجرای کتاب آرشیو کودکان گمشده حول محور زن و شوهری شکل می‌گیرد که هر دو در حوزه‌ی صدا و مستندسازی صوتی فعالیت می‌کنند. آن‌ها همراه با دو فرزندشان، پسری ده‌ساله و دختری پنج‌ساله که حاصل روابط قبلی هرکدام هستند، با خودرویی قدیمی سفری طولانی را از نیویورک به سمت آریزونا آغاز می‌کنند. این سفر با دو هدف حرفه‌ای متفاوت پیش می‌رود: مرد به دنبال ضبط پژواک‌های تاریخی آخرین بازماندگان سرخ‌پوستان آپاچی و جرونیمو است و زن قصد دارد مستندی صوتی از بحران پناهجویان خردسال و کودکان گمشده در بازداشتگاه‌های مرزی تهیه کند.
کتاب آرشیو کودکان گمشده در لایه‌های روایی خود، مفهوم آرشیو، خاطره، صدا و جغرافیا را واکاوی می‌کند. با حرکت در پهنه‌ی جاده‌ها و اقامت در مسافرخانه‌های میان‌راهی، پیوند میان اعضای این خانواده آرام‌آرام دستخوش سکوت و تزلزل می‌شود. لوئیزلی در این اثر با کنار هم قرار دادن تاریخ کهن بومیان آمریکا و بحران معاصر مهاجرت، تصویری ملموس از غیاب، ردپا و سرگشتگی انسان‌ها می‌سازد. نگاه موشکافانه‌ی راوی به لغت‌نامه‌ی مشترک اعضای خانواده و صداهایی که زندگی روزمره را تعریف می‌کنند، روایتی عمیق و تأمل‌برانگیز از سفر و حافظه پدید آورده است.

خلاصه داستان آرشیو کودکان گمشده

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
داستان با سفر جاده‌ای یک خانواده‌ی چهارنفره آغاز می‌شود که نیویورک را به مقصد جنوب‌غربی آمریکا ترک می‌کنند. زن و شوهر هر دو مستندساز صدا هستند؛ اما در این سفر پروژه‌هایشان از هم جدا شده است. مرد به دنبال ثبت مکان‌های تاریخی واپسین مقاومت‌های قبیله‌ی آپاچی در کوه‌های چیریکاهوا است، درحالی‌که زن روی ماجرای دردناک کودکان مهاجری کار می‌کند که در مرز مکزیک و آمریکا ناپدید یا بازداشت شده‌اند. با پیشروی در مسیر طولانی بزرگراه‌ها، جعبه‌های آرشیو و نوارهای ضبط‌شده همراهشان می‌شود، اما تنش و سکوت میان پدر و مادر رفته‌رفته پایه‌های خانواده را سست می‌کند و کودکان را در آستانه‌ی درک بحرانی عمیق قرار می‌دهد.

چرا باید کتاب آرشیو کودکان گمشده را بخوانیم؟

چرا باید کتاب آرشیو کودکان گمشده را بخوانیم؟

• این کتاب پیوند میان مستندنگاری صوتی و سرنوشت تلخ بحران پناهجویان خردسال را در قالبی دقیق و تأمل‌برانگیز نشان می‌دهد.
• خواننده با مطالعه‌ی این کتاب می‌تواند ماهیت حافظه، تاریخ، آرشیوهای شخصی و چگونگی شکل‌گیری شکاف‌های خاموش در یک زندگی مشترک را دریابد.
• این اثر دغدغه‌های انسانی و واقعیت‌های سیاسی مرز را در کنار تجربه‌ای ملموس از یک سفر جاده‌ای بازتاب می‌دهد.
• این کتاب به بررسی چندوجهی مفاهیمی چون هویت، گم‌شدگی و نقش صدا و زبان در روابط انسانی می‌پردازد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب آرشیو کودکان گمشده را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

• این کتاب برای کسانی مناسب است که به رمان‌های معاصر با پس‌زمینه‌های اجتماعی، تاریخی و سیاسی علاقه دارند.
• خواندن این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که دغدغه‌ی بررسی موضوعاتی مانند مهاجرت، آوارگی و حقوق کودکان را دارند.
• این کتاب برای خوانندگانی مناسب است که از داستان‌های جاده‌ای و کشمکش‌های روان‌شناختی درون خانواده استقبال می‌کنند.
• خواندن این کتاب به علاقه‌مندان به ادبیات نوین آمریکای لاتین و روایت‌های مبتنی بر اسناد و بایگانی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب آرشیو کودکان گمشده

«دختر و پسر با دهان‌ باز رو به خورشيد به خواب ‌رفته‌اند. قطرات عرق روی پيشانی و گونه‌های سرخ‌ آن‌ها برق مي‌زند. ردّ خط سفيدی از آبِ دهان خشک‌‌شده کنار لب‌هايشان به چشم مي‌خورد. آن‌ها در صندلی عقبِ ماشين دراز کشيده‌اند و به خوابی عميق و آرام فرو رفته‌اند. من روی صندليِ جلو کنار راننده نشسته‌ام. گاهی برمي‌گردم و به آن‌ها مي‌نگرم و دوباره به نقشه چشم مي‌دوزم. از ميان حرکت کُند ماشين‌ها در ترافيک محدودهٔ شهر، اطراف پل جي. دابليو پيش مي‌رويم و وارد بزرگراه مي‌شويم. هواپيمايی از فراز سرِ ما عبور مي‌کند و خطی صاف و ممتد بر لوحِ بدون ابرِ آسمان بر جای مي‌گذارد. همسرم پشتِ فرمان کلاه خود را برمي‌دارد و با پشت دست عرق پيشاني‌اش را پاک مي‌کند.
نمي‌دانم يک روز قرار است من و همسرم به فرزندانمان چه بگوييم؛ خاطرجمع نيستم که کدام قسمت از داستانمان را بخواهيم گلچين کنيم و کدام قسمت‌ها را تغيير دهيم و با هم درهم‌بياميزيم تا نسخهٔ نهايی و آنچه را که مي‌خواهيم آن‌ها بدانند، به دست بياوريم. گرچه گلچين‌کردن و درهم‌آميزيِ صداها احتمالاً بهترين کاری است که در قبال زندگی از ما سر مي‌زند، اما خُب بچه‌ها مي‌پرسند، راستش پرسيدن کاری است که آن‌ها مي‌کنند و ما بايد يک آغاز، يک ميانه و يک پايان برای واگويی داشته باشيم. ما بايد پاسخی برای آن‌ها داشته باشيم و يک داستان درخور تعريف کنيم.»