کتاب عکاسی و سینما

کتاب عکاسی و سینما (Photography and Cinema) نوشته دیوید کمپنی و ترجمه محسن بایرام نژاد است و نشر مرکز آن را منتشر کرده است (چاپ سوم: ۱۴۰۳). این کتاب به رابطه‌ای می‌پردازد که از همان آغاز پیدایش تصویر متحرک با عکاسی شکل گرفت؛ رابطه‌ای که فقط فنی نیست و به زمان، حرکت، ایستایی، قاب، روایت و شیوه‌ی دیدن جهان گره می‌خورد. نویسنده با آوردن مثال‌هایی از فیلم‌ها، عکس‌ها و هنرمندان مختلف نشان می‌دهد که این دو رسانه چطور از هم تأثیر گرفته‌اند و درعین‌حال چه فاصله‌هایی میانشان باقی مانده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب عکاسی و سینما اثر دیوید کمپنی

کتاب عکاسی و سینما، نوشته‌ی دیوید کمپنی، از پرسشی ساده آغاز می‌شود: عکاسی و سینما دقیقاً چه نسبتی با هم دارند؟ نویسنده در باب نسبت این دو هنر با زمان و حرکت و تفاوتشان در ثبت واقعیت، ساختن صحنه، قاب‌بندی و شکل‌دادن به تجربه‌ی دیدن سخن گفته است. کتاب حاضر از نخستین برخوردهای تاریخی میان عکاسان و سینما شروع می‌شود و سپس به‌تدریج نشان می‌دهد که این ارتباط فقط به خاستگاه مشترک فنی محدود نیست؛ بلکه در شیوه‌ی فکرکردن به تصویر هم ادامه پیدا کرده است.

فصل اول به ایستایی و حرکت می‌پردازد و نشان می‌دهد که عکس فقط تصویر ثابت نیست و فیلم هم فقط حرکت خالص نیست. فصل دوم به چینش عکس‌ها در کنار هم، توالی تصویرها و امکان شکل‌گیری معنا از راه مجاورت و ترتیب توجه می‌کند. فصل سوم نگاه سینما به عکس و عکاس را بررسی می‌کند؛ این‌ را که فیلم‌ها چگونه عکاسی را بازنمایی کرده و چه تصوری از جایگاه آن ساخته‌اند. فصل چهارم به حضور سینما و عکس فیلم در عکاسی هنری معاصر می‌پردازد. در طول این مسیر نام‌هایی مثل برادران لومیر، مایبریج، ماره، هیچکاک، فلینی، وارهول، کارتیه‌برسون و جف وال وارد کتاب عکاسی و سینما می‌شود.

دیوید کمپنی در عکاسی و سینما مدام میان تاریخ، نقد تصویر، مثال‌های هنری و پرسش‌های بنیادی رفت‌وآمد می‌کند. نتیجه اثری است که هم به تفاوت‌های اساسی این دو رسانه توجه می‌کند و هم به لحظه‌هایی که مرز میان آن‌ها مبهم می‌شود؛ جایی که عکس به زمان نزدیک می‌شود یا فیلم به ایستایی. این رفت‌وآمد شیوه‌ی دوباره‌دیدن دو هنر را ممکن کرده است.

خلاصه کتاب عکاسی و سینما

کتاب مسیر شکل‌گیری و دگرگونی رابطه‌ی میان دو رسانه را دنبال می‌کند. دیوید کمپنی از نخستین تجربه‌های ثبت حرکت و نمایش تصویر آغاز می‌کند و سپس نشان می‌دهد که عکاسی و سینما چگونه در درک زمان، ثبت لحظه، ساختن روایت و نمایش بدن و فضا از هم اثر پذیرفته‌اند. کتاب از نمونه‌های تاریخی و هنری عبور می‌کند و به موضوع‌هایی مثل عکس‌های پیاپی، مونتاژ، تصویر ثابت‌شده در فیلم، عکس‌های تبلیغاتی فیلم، فتوژورنالیسم و حضور سینما در عکاسی معاصر می‌رسد. شباهت و تفاوت عکاسی و سینما را نمی‌توان فقط با ابزار یا تکنیک توضیح داد؛ باید دید هرکدام چگونه جهان را به تصویر درمی‌آورند و چه انتظاری از تصویر می‌سازند.

چرا باید کتاب عکاسی و سینما را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب عکاسی و سینما را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب رابطه‌ی عکاسی و سینما را از دریچه‌ی زمان، حرکت، ایستایی و قاب‌بندی بررسی می‌کند.
• خواننده با نمونه‌های متنوعی از فیلم‌ها، عکس‌ها و هنرمندان روبه‌رو می‌شود.
• این کتاب کمک می‌کند تفاوت میان ثبت‌کردن، بازسازی‌کردن و روایت‌ساختن با تصویر دقیق‌تر درک شود.
• بخش‌های مختلف اثر نشان می‌دهد که عکس و فیلم شیوه‌های متفاوتی برای دیدن و معنا‌دادن هستند.
• این کتاب برای مطالعه‌ی بیشتر درباره‌ی تاریخ تصویر، نقد عکس و تحلیل سینما سرنخ‌های فراوانی در اختیار مخاطب می‌گذارد.

خواندن کتاب عکاسی و سینما را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب عکاسی و سینما به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به عکاسی که می‌خواهند نسبت عکس با زمان، حرکت و روایت را بدانند.
• علاقه‌مندان به سینما که می‌خواهند تأثیر عکاسی بر قاب، نگاه و تصویر فیلم را بدانند.
• دانشجویان و پژوهشگران هنر، سینما و عکاسی که به بحث‌های نظری و تاریخی تصویر علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند درباره‌ی مرزها و پیوندهای میان تصویر ثابت و تصویر متحرک بیشتر بدانند.

درباره دیوید کمپنی

دیوید کمپنی (David Campany) کیوریتور، نویسنده، ویراستار، مدرس و مدیر خلاق مرکز بین‌المللی عکاسی نیویورک است که در اِسِکس در شرق انگلستان به‌ دنیا آمد. او مدرک کارشناسی خود را در رشته‌ی فیلم، ویدئو و هنرهای عکاسی، کارشناسی‌ارشد را در تحقیقات عکاسی و دکترای خود را با موضوع بازتولید عکسی از دانشگاه وست‌مینستر لندن دریافت کرد.

کمپنی در دهه‌ی ۱۹۹۰ در مدرسه‌ی هنری وینچستر و از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴ در مؤسسه‌ی هنر و طراحی ساری به تدریس عکاسی پرداخت و سپس استاد تاریخ و مبانی نظری عکاسی در دانشگاه وست‌مینستر لندن شد. او در مقام نویسنده و پژوهشگر با نشریاتی مانند اَپرچر، آرت‌فُروم، فریز و سورس مَگَزین همکاری داشته و بیش از ۳۰۰ مقاله برای تک‌نگاری‌ها، موزه‌ها و مجلات نوشته است.

دیوید کمپنی در سطح بین‌المللی با نهادهایی مانند تِیت، موزه‌ی هنر مدرن نیویورک، مرکز پمپیدو، گالری وایت‌چپل لندن و مرکز بین‌المللی عکاسی نیویورک همکاری کرده و نمایشگاه‌های متعددی را کیوریت کرده است؛ ازجمله پروژه‌هایی درباره‌ی رابرت فرانک، جف وال، ادوارد برتینسکی، ویلیام کلاین و گیلیان لاب. از کتاب‌های مهم او می‌توان به عکاسی و سینما (Photography and Cinema) اشاره کرد.

جوایز و افتخارات کتاب عکاسی و سینما و نویسنده

کتاب عکاسی و سینما در سال ۲۰۰۹ برنده‌ی جایزه‌ی کتاب سال بنیاد فیلم بریتانیا شد. دیوید کمپنی برای کتاب‌ها و نوشته‌هایش جوایزی ازجمله جایزه‌ی اینفینیتی مرکز بین‌المللی عکاسی، جایزه‌ی کتاب کراسنا‌ـ‌کراوس (Kraszna-Krausz Award)، جایزه‌ی آلیس، جایزه‌ی کتاب عکاسی دویچر و جایزه‌ی انجمن سلطنتی عکاسی را دریافت کرده است.

نظر افراد یا مجله‌های مشهور درباره کتاب عکاسی و سینما

نشریه‌ی Times Literary Supplement (نشریه‌ی هفتگیِ ادبی و فرهنگی بریتانیایی): دیوید کمپنی در کتاب عکاسی و سینما با بیانی شیوا به رابطه‌ی پویا میان تصویر عکاسیِ ثابت و تصویر سینماییِ متحرک پرداخته است.

بخشی از کتاب عکاسی و سینما

«ویکتور بورگین، نویسنده و هنرمند، می‌نویسد «نگاه طولانی به عکس پس از مدتی خنثی می‌شود. تصویری که در نگاه نخست جذابیت داشته، کم‌کم حجابی می‌شود که ما حالا می‌خواهیم پشت آن را ببینیم.» عکسی که در نگاه نخست دل‌فریب و اطمینان‌بخش است، امکان دارد که به زودی دشوار فهم شود و چه بسا نگاه خیره را پس بزند. بورگین ادامه می‌دهد که اما «این گفته یک حقیقتِ قراردادی نیست که عکس‌ها به حدی فزونی یافته‌اند که همواره عکس دیگری به عنوان جایگزین برای جلب نظرِ بیننده وجود دارد.» هنوز با عکس‌ها به طور انبوه طرف هستیم، اما اگر علاقهٔ پایداری به یک عکسِ خاص پیدا می‌کنیم اغلب نتیجهٔ برخوردهای کوتاه‌مان با آن است. اما چرا باید این گونه باشد؟ آیا چیزی در ذاتِ عکس هست که نگاه خیره را برنمی‌تابد؟ آیا به علت سختی اپتیکی آن [فرایند تولید عکس] است؟ آیا فقدانِ سطح در آن است که نگاه را نگه نمی‌دارد؟ آیا به خاطر محدودیت‌های زمانی و مکانی عکس است؟ یا این در عادات فرهنگی ما ریشه دارد که نسل‌هاست فرهنگ بصری‌ای که عکاسی پدیدش آورده است مملو از تصاویری بوده که ارزش نگاه کردن ندارند؟»