گفتار در بندگی خودخواسته
۳٫۵از ۱۲ نظر

دانلود کتاب گفتار در بندگی خودخواسته

دانلود و خواندن کتاب در اپلیکیشن طاقچه
۳٫۵از ۱۲ نظر
۳٫۵از ۱۲ نظر
۳٫۵از ۱۲ نظر
دانلود و خواندن کتاب در اپلیکیشن طاقچه

معرفی کتاب گفتار در بندگی خودخواسته

از مقدمه مترجم:

سال‌ها پیش دوستی فرانسوی کتابی را به من نشان داد و درباره آن گفت که در قرن شانزدهم میلادی به دست جوان بیست‌‌ساله‌‌ای نوشته شده است و یکی از شاهکارهای آن زمانه است. اِتییِن دو لا بوئِسی چند شعر و یک رساله دیگر هم نوشته است و در سی‌‌وسه‌‌سالگی درگذشته است. او را بیشتر به سبب دوستی‌‌اش با نویسنده نام‌‌آور، میشل دو مونتنی می‌‌شناسند. زبانزد است که مونتنی مقاله «در باب دوستی» را به یاد بوئسی نوشته است و همه کتاب «مقاله‌‌ها» را هم بهر این نگاشته است که درجی برای گوهر یگانه «گفتار در بندگی خودخواسته» شود.

نظرات کاربران

مشاهده همه نظرات (۸)
مهدیه
۱۳۹۹/۰۸/۰۶

به شدت تاکید داره که باید در برابر دیکتاتوری ایستاد، در واقع به هر قیمتی ... از طرفی جایی کوروش رو زیرسوال می بره ... امیدوارم این قسمت متعصبانه خونده نشه ... البته من مطالعات تاریخی کمی داشتم ....

بابک
۱۳۹۹/۰۶/۰۹

زیباست،واقعا زیباست و در عین کوتاه بودن کامل

نیوشا
۱۳۹۷/۰۱/۲۵

خیلی کتاب کوتاهی بود که نصفش مقدمه مترجم و بقیه شم پاورقی بود!!!

ZG
۱۳۹۷/۰۱/۱۹

کتاب خوبی بود. برایم عجیب بود که یک جوان چه فهم و فضل عمیقی دارد. قدیم‌تر انسانها از عمر خودشان بهتر استفاده می‌کردند. کاش بود بندگی‌های خودخواسته امروزین را می‌دید.

محمد
۱۳۹۶/۰۹/۰۷

کتاب مفیدی است و به طرز ساده ای به چیزی اشاره می کند که همه ما به درستی آن واقف هستیم ، اما جرات و استطاعت عمل به آن را نداریم. در بخشی از کتاب نویسنده راه حل ساده ای

- بیشتر
بریده‌هایی از کتاب
مشاهده همه بریده‌ها (۵)
به‌راستی که مردمان فرودست که شمارشان هر روز افزون می‌شود عمر خود را به اين می‌گذرانند که به آنکه خيرشان را می‌خواهد گمان بد ببرند و به آنکه فريبشان می‌دهد باور آورند.
mohsengach
دوستی بيش از آنکه با نيکی رساندن يکی به ديگری برپا نگاه داشته شود با نيک زيستن است که پابرجا می‌ماند.
mohsengach
جباران نيز هرچه بيشتر به تاراج می‌برند بيشتر به طمع می‌افتند، هرچه بيشتر ويرانی بار می‌آورند بيشتر می‌تازند، هرچه بيشتر خدمتشان می‌کنيم به همان اندازه بر قدرتشان می‌افزاييم، پس می‌شتابند تا همه چيز را نيست و نابود کنند، اما اگر ديگر در برابر ايشان سر فرود نياوريم، اگر ديگر فرمانشان را نبريم، بدون آنکه به نبردشان بخوانيم يا تيغ بر ايشان بکشيم، جباران نيز برهنه و نزار می‌مانند و از نفس می‌افتند، درست به‌سان شاخه‌ای که چون به ريشه‌اش آب و غذا نمی‌رسد خود نيز می‌خشکد و می‌ميرد. دليران برای دست يافتن به خيری که می‌طلبند هيچ ترسی از خطر ندارند. دورانديشان از هيچ تلاشی روی برنمی‌گردانند. مردمان ترسو و نادانند که چون سختی را برنمی‌تابند خير خود را بازنمی‌يابند و به آرزوی آن بسنده می‌کنند. گرچه پستی‌شان توانايی در پی آن رفتن را از ايشان گرفته است ولی بنا بر سرشت خويش هنوز بهخواستن آن توانا مانده‌اند. همين است که هر انسانی، چه خردمند و چه نادان، و چه بی‌باک و چه ترسو، هر چيز نيکی را آرزو می‌کند، هر چيز که اگر به دست بيايد شادکامی و خوشبختی او را فراهم می‌آورد.
lordartan
در اين نوبت تنها می‌خواهم بفهمم چه می‌شود که گاه اين همه آدم، اين همه شهر و روستا، اين همه ملت يک تن جبار را تاب می‌آورند، جباری که قدرتی جز همان که ايشان به او می‌دهند ندارد، جباری که نمی‌تواند آزارشان دهد مگر از آن روی و به همان اندازه که می‌خواهند تابش آورند، جباری که نمی‌توانست کمترين آسيبی به ايشان رساند تنها اگر نمی‌خواستند به او گردن نهند و روياروی او می‌ايستادند. اين بی‌گمان امری گزاف است و با اين حال چنان همه‌گير است که بيشتر بايد دردآور باشد تا شگفت‌انگيز که می‌بينيم کرور کرور آدم بينوايانه بندگی می‌کنند و يوغ بر گردن دارند. نه اينکه زورمندتری وادارشان کرده باشد بلکه گويی تنها به شنيدن نام يکی افسون و جادو شده‌اند، يکی که نبايد از قدرتش بترسند، چرا که تنهاست، و نشايد که به شايستگی او دل ببندند، چرا که با ايشان درنده‌خوی و ددمنش است. ضعف ما آدميان چنان است که اغلب به‌ناچار از ديگران فرمان می‌بريم و ناگزير کوتاه می‌آييم زيرا هيچ يک از ما نمی‌تواند هميشه و همه‌جا زورمندترين باشد. بنابراين، اگر ملتی به زور جنگ به بندگی يکی وادار شود، چونان دولت‌شهر آتن که به سی جبار گردن نهاد، پيشامدی است که از آن نبايد به شگفت آمد، هرچند که بايد افسوس خورد، يا بهتر اينکه نه به شگفت آمد
lordartan
کاش حرف تنها بر سر آن يک نفر جبار بود. ديگر نيازی به جنگيدن با او نبود، شکست دادن او کاری نداشت، خود در هم می‌شکست اگر مردم تن به بندگی او نمی‌دادند. نبايد چيزی از او باز می‌گرفتند، همين بس که ديگر چيزی به او وانمی‌گذاشتند. لازم نبود تلاشی کنند تا سودی ببرند، کافی بود که ديگر به خود زيانی نرسانند. پس خود مردمند که می‌گذارند جبار سرکوبشان کند و بدتر از آن اينکه سبب سرکوب خود هم می‌شوند زيرا اگر از بندگی دست می‌کشيدند از آن می‌رهيدند. مردم به دست خود در بند کشيده می‌شوند، خودشان گردن به يوغ می‌سپرند، و با پای خود به کشتارگاه می‌روند.
کاربر ۹۸۸۹۵۷

اطلاعات تکمیلی

دسته‌بندی
تعداد صفحات۹۲ صفحه
نوع فایلePUB
تاریخ انتشار۱۳۹۳/۰۴/۰۱
شابک۹۷۸-۶۰۰-۹۱۶۰۶-۹-۳
تعداد صفحات۹۲صفحه
نوع فایلePUB
تاریخ انتشار۱۳۹۳/۰۴/۰۱
شابک۹۷۸-۶۰۰-۹۱۶۰۶-۹-۳