کتاب روی پاهای خودم

چنان درگیر روزمرّگی‌ها و مشغله‌هایمان هستیم و موانع مانند کوه‌هایی عظیم بر سر راهمان سبز می‌شوند که معمولاً توانایی‌هایمان را یا از یاد می‌بریم یا اصلاً آن‌ها را باور نداریم. شنیدن داستان زندگی شخصی مانند ایمی پردی یا افرادی ازاین‌دست که بر مشکلات به‌ظاهر لاینحل فائق آمده‌اند، از چند نظر جذاب است: یکی اینکه تا از دست دادن همه‌چیز در زندگی، از ورشکستگی‌های مالی تا سلامتی و حتی از دست دادن عضوی از بدن، یک قدم یا حتی یک چشم‌برهم‌زدن فاصله است.همۀ چیزهایی که خود را بی‌چون‌وچرا صاحب اصلی‌شان می‌دانیم؛ خانه، ماشین، ثروت و حتی فرزند و سلامتی، چیزهایی عاریه‌ای و دنیوی هستند که به ما تعلق ندارند؛ بلکه فقط وسیله‌هایی گذرا هستند که در این دنیا در اختیار داریم تا به‌نحوی شایسته آن‌ها را به کار بگیریم. ایمی پردی، ورزشکار و هنرپیشه معلولی است که بر اثر بیماری مننژیت مننگوکوکی دچار نقص عضو در قسمت‌های مختلف بدن خود شد اما شور زندگی بر ناامیدی در او پیشی گرفت و توانست آنگونه که می‌خواهد زندگی کند. او در مقدمه کتابش «روی پاهای خودم» می گوید: این کتاب نه‌تنها داستان سفر پرمخاطرۀ زندگی من است؛ بلکه داستان سفر تحولات روحی من نیز هست. داستان کشتی پرماجرایی که من هنوز روی دو پای خودم، ناخدای آن هستم. در طول مطالعۀ این کتاب امیدوارم لحظات تحول‌برانگیز و چراغ‌های روشنگری سر راه شما قرار بگیرد. لحظاتی که بتواند بینشی عمیق را در شما برانگیزد؛ زیرا هر یک از ما خیلی فراتر از آنچه هم‌اکنون می‌داند، تواناست. در طول مسیر زندگی آن راهی که در آغاز، یک جادۀ انحرافی و خاکی به‌نظر می‌رسد، درصورتی‌که نگرش‌های خود را تغییر دهید، می‌تواند سرنوشت شما را به‌نحوی شگرف رقم بزند. یک چالش اضطراب‌آور می‌تواند به لحظه‌ای ناب برای شکرگزاری بدل بشود و زندگی من تجسم واقعی این حرف است. این روزها افراد زیادی در برخورد با من می‌گویند: «تو برای ما یک الهام‌بخش واقعی هستی.» من همیشه با شرمندگی و سپاسگزاری از این همه تحسین با خود فکر می‌کنم، حقیقت این است که فقط الگو یا نمونه بودن کافی نیست، دوست دارم داستانم سرچشمۀ تحول باشد. به عبارت بهتر خلق‌کنندۀ یک لحظۀ ناب آگاهی‌دهنده که فرد با خود بگوید: «آها». زیرا همین لحظات کوچکی که شاید چند ثانیه هم نباشند، پرمعناترین قسمت‌ها از زندگی ما و همین‌طور هدایتگر ما به سمت کارهای خارق‌العاده‌اند.