کتاب برادران قاسم

کتاب برادران قاسم (خاطرات میرزاعلی برمکی)، نوشته ساسان ناطق، در سال ۱۴۰۴ توسط انتشارات سوره مهر منتشر شده است. این کتاب بر پایه‌ی گفت‌وگوهای مفصل نویسنده با برمکی شکل گرفته و به روزهای حضور او در جبهه، به‌ویژه عملیات والفجر ۸ و نبرد گردان قاسم از لشکر ۳۱ عاشورا می‌پردازد. متن کتاب ترکیبی از خاطرات میدانی، جزئیات آموزشی، فضای عاطفی پشت جبهه و زندگی خانوادگی راوی است. روایت از کوچه‌های اردبیل و آرزوهای پدر آغاز می‌شود و تا هورالعظیم، شط‌علی و اروند ادامه پیدا می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب برادران قاسم اثر ساسان ناطق

کتاب برادران قاسم روایتی پرشخصیت از جنگ است که ساسان ناطق آن را براساس خاطرات میرزاعلی برمکی نوشته است. برمکی متولد ۱۳۴۳ در محله‌ی آقاکاظم اردبیل است؛ جوانی که پدرش آرزوی دکترشدنش را داشت، اما خودش راه جبهه را انتخاب کرد، در عملیات‌های مختلف حضور یافت و بعدها در کنکور پزشکی قبول شد. تضاد میان رؤیای خانوادگی و انتخاب میدان نبرد در لایه‌های مختلف کتاب دیده می‌شود. کتاب برادران قاسم در چهار فصل، مسیر راوی را از کوچه‌های اردبیل و مدرسه و مکتب‌خانه‌ها تا پادگان شهید باکری، سد دز، هورالعظیم و شط‌علی دنبال کرده است. در این کتاب هم آموزش‌های سخت شنا، غواصی، صخره‌نوردی و رزم شبانه دیده می‌شود هم لحظه‌های شوخی، خستگی، ترس، دعا و رؤیا.

کتاب برادران قاسم به‌طور خاص بر عملیات والفجر ۸ و نقش گردان قاسم از لشکر ۳۱ عاشورا تمرکز کرده است؛ از تمرین‌های طولانی برای عبور از اروند و آزمایش موشک کرم ابریشم تا کمین در هور، درگیری با پشه‌ها و ماهی‌های کپور و انتظار طولانی برای آغاز عملیات. در این کتاب، جنگ فقط خط مقدم نیست؛ خانه‌ی پدری، عزاداری‌های محرم و اربعین، مکتب‌های محلی، مدرسه‌ی طالقانی، بحث‌های سیاسی بعد از انقلاب و خاطره‌ی مرگ پدر و نبش قبر او همه در کنار هم تصویر گسترده‌تری از نسلی می‌سازد که از کوچه و کلاس درس به جبهه رسیده است.

خلاصه کتاب برادران قاسم

کتاب برادران قاسم بر محور خاطرات میرزاعلی برمکی از عملیات والفجر ۸ و دوره‌ی حضورش در گردان قاسم شکل گرفته است. متن از کودکی راوی در اردبیل، رابطه‌ی عاطفی با پدر و مادر، فضای مذهبی محله و مدرسه آغاز می‌شود و به‌تدریج به‌سمت جبهه و آموزش‌های فشرده‌ی لشکر ۳۱ عاشورا می‌رود. تمرین‌های طاقت‌فرسای شنا و غواصی در سد دز، صخره‌نوردی، رزم شبانه و مواجهه با عقرب، رتیل، مار و پشه، در کنار شوخی‌ها و رفاقت‌ها، چهره‌ای انسانی از رزمنده‌ها نشان می‌دهد.

کتاب در ادامه، وارد هورالعظیم و شط‌علی می‌شود؛ جایی که راوی مأمور نگهبانی یک پاسگاه در هور است و هم‌زمان با تهدید دشمن، با ماهی‌های کپور، پشه‌ها و تنهایی دست‌وپنجه نرم می‌کند. رؤیای شهادت دوستش، رضا، دلتنگی برای گردان و گفت‌وگوهای شبانه درباره‌ی مرگ، دنیا و آخرت، کتاب را از یک گزارش صرفاً نظامی فراتر برده و به تأملی شخصی درباره‌ی جنگ و زندگی تبدیل کرده است.

چرا باید کتاب برادران قاسم را بخوانیم؟

کتاب برادران قاسم تصویری نزدیک و جزئی از جنگ ارائه کرده است؛ تصویری که در آن آموزش، ترس، شوخی، دعا، خانواده و سیاست در کنار هم دیده می‌شود. خواننده با فضای واقعی گردان قاسم، خلق‌وخوی رزمنده‌ها و جزئیات کمترشنیده‌شده‌ی عملیات والفجر ۸ آشنا می‌شود و هم‌زمان سیر زندگی یک رزمنده‌ی اردبیلی را دنبال می‌کند.

خواندن کتاب برادران قاسم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به دوستداران خاطرات جنگ، پژوهشگران دفاع مقدس، دانشجویان علوم انسانی و کسانی که می‌خواهند فضای واقعی گردان‌های عملیاتی و زندگی رزمنده‌ها را بشناسند، پیشنهاد می‌شود؛ همچنین به مخاطبانی که به روایت‌های شخصی و جزئی‌نگر از تجربه‌ی جنگ علاقه دارند.

درباره ساسان ناطق

ساسان ناطق، نویسنده‌ی ایرانی ادبیات جنگ و دفاع مقدس، متولد ۱۳۵۴ در تبریز است. او از نوجوانی با فضای فرهنگی مسجد و بسیج آشنا شد و همین تجربه‌ها بعدها در شکل‌گیری داستان‌هایش تأثیر گذاشت. ناطق تحصیلات خود را در رشته‌ی مدیریت دولتی ادامه داد، اما مسیر اصلی‌اش را در نویسندگی پیدا کرد.

بخش زیادی از آثار او به جنگ و پیامدهای انسانی آن می‌پردازد، هرچند خودش تجربه‌ی مستقیمی از جنگ نداشته است. او در داستان‌هایش بیشتر بر احساسات، روابط انسانی و تأثیرات روانی جنگ تمرکز می‌کند. از آثار شناخته‌شده‌ی او می‌توان به خانه‌ی امن، مردهای کوچه عنایت، خلیل در آتش، زنبق‌های طلایی و اروند ما را با خود می‌برد، اشاره کرد.

ناطق برای آثارش جوایز متعددی دریافت کرده و کتاب وقتی جنگ تمام شود نیز عنوان بهترین کتاب سال دفاع مقدس را کسب کرده است.

بخشی از کتاب برادران قاسم

«وقتی از پادگان شهید باکری راه می‌افتادیم، برادر بزرگم، موسی، با چند نفر از همکارانش در شهرداری اردبیل آمده و برای گردان‌ها سنگرهای بتنی می‌ساختند. برادر کوچکم، سیفعلی، هم با بچه محلمان، رضا کوه‌کمری، در گروهان اول بود. فرمانده گروهانشان، احمد رزاقی، شهردار آذرشهر در نزدیکی تبریز بود. احمد بیست‌وشش سال داشت و آن‌ها هم مثل گروهان ما یا توی آب بودند یا در تپه‌های اطراف می‌دویدند و آمادگی بدنی‌شان را بالا می‌بردند. با خودم گفتم چقدر جالب است که هر سه برادر در جبهه هستیم. یادم افتاد جواد دانش‌پرور، معاون اول گروهانمان، با برادرانش، امین و کریم، هم در گردان هستند. عمران همرنگ فرمانده گروهانمان بود. او و میرمحمود بنی‌هاشم، که فرمانده گردانمان بود، حواسشان بود و اجازه نمی‌دادند چندبرادری‌ها در یک گروهان باشند. می‌ترسیدند اتفاقی بیفتد و برادرها یک‌جا شهید شوند. جواد دانش‌پرور در گروهان ما بود و دو برادر دیگرش در گروهان‌های اول و سوم.»