کتاب فرزندان ما جواهرند ولی ما آهنگریم

«فرزندان ما جواهرند ولی ما آهنگریم» نوشته مسلم تسابحجی کتابی درباره روش های نوین تربیت فرزندان است. در مقدمه‌ی نویسنده می‌خوانید: اصطلاح «تربیت فرزندان» اصطلاحی گمراه‌کننده است؛ زیرا این اصطلاح گویای این مطلب است که انسان ابزار و آلات خاصی را در دست گیرد و به سراغ فرزندان خود برود و با آن‌ها، آنان را تربیت و تأدیب کند تا آنان فرزندانی شایسته شوند. اما مفهومی که من از تربیت در ذهن دارم این است که ما با ابزار و روش‌های خاصی خودمان را تربیت کنیم و خود را الگویی شایسته قرار دهیم، چنان که آموختن فرزندان به زبان حال باشد نه به زبان قال. روش‌های معرفی‌شده در این کتاب آن روش‌های تربیتی است که بر دوستی و اعتمادسازی و الگوسازی و مهربانی و پرهیز از اجبار فرزندان تکیه دارد و روش‌های تربیتی سنتی را که در خانواده‌ها و مدارس رواج دارد رد می‌کند. بخشی از کتاب: بسیاری از پدرها و مادرها از موقعیت‌های دشوار می‌گریزند؛ یعنی از زیر بار مسؤولیت شانه خالی می‌کنند و سعی می‌کنن�� مسؤولیت‌های خود را به شخص دیگری واگذارند. به همین سبب بسیاری از مسؤولیت‌های خود را کتمان می‌کنند. درحالی‌که تقبل این مسؤولیت‌ها از کس دیگری غیر از خود ایشان برنمی‌آید. این عده مسؤولیت‌های خود را بر عهده‌ی مهدکودک یا مدرسه یا پرستاران کودک یا هر شخص حقیقی یا حقوقی دیگری که کودک با آن سروکار دارد، می‌گذارند. بسیاری از پدران و مادران برای مشاوره‌ی تربیتی به من مراجعه می‌کنند و از همان ابتدا می‌خواهند پسر لجباز و شلوغ‌کار یا دختر نوجوان خود را بیاورند تا من آن‌ها را اصلاح کنم. ولی اصرار من بر این است که قبل از هرکار، با پدر و مادر گفت‌وگو کنم. بسیاری از وقت‌ها هم فقط و فقط با بزرگ‌ترهای خانواده گفت‌وگو می‌کنم زیرا اصلاح و حل مشکل رفتاری از پدر و مادر آغاز می‌شود نه از فرزندان.