کتاب حبیب و محبوب (شرح یحِبُّهُمْ وَ یحِبُّونَهُ)

«حبیب و محبوب (شرح یحِبُّهُمْ وَ یحِبُّونَهُ)» نوشته صادق نیک‌پور، پژوهشی در عرفان اسلامی با موضوع «حب الهی» است. نام این اثر «حبیب و محبوب» به استناد دعای جوشن کبیر و برگرفته از نام‌های باری تعالی و اسماءالله دربند ۹۵ دعای جوشن کبیر«یَا خَیْرَ حَبِیبٍ وَ مَحْبُوبٍ» در شرح بخشی از آیه ۵۴ سوره مائده «یحِبُّهُمْ وَ یحِبُّونَهُ» برگزیده شده‌است. در این اثر موضوع حب الهی در آفرینش، آیات و احادیث مربوط به آن و همچنین در عرفان اسلامی و مباحث مربوط به آن مانند خداپرستی محبانه و فلسفه عرفانی حب و رابطه محبان با محبوب پی‌گیری شده‌است. در بخشی از اثر چنین آمده‌است: مایه اصلی عرفان عشق است، عشق را از عشقه گرفته‌اند و عشقه آن گیاهی است که بر درخت پیچد و تا او را خشک نکند و زردروی، دست از وی بر ندارد. هم چنین عشق درخت وجود عاشق را در تجلی معشوق محو می‌گرداند تا همه معشوق باقی بماند و از عاشق نشانی نماند. بر شاه خوب رویان واجب وفا نباشد ای زرد روی عاشق، تو صبر کن وفا کن در قرآن کریم کلمه عشق نیامده‌است اما کلمه «حب» در آیات مختلف و به خصوص از نظر عرفای مذهب محبت آیه معروف «یحِبُّهُمْ وَ یحِبُّونَهُ» آمده‌است از قرن پنجم به بعد عشق در عرفان منظوم و منثور وارد شده‌است، عشق در این دوره عشق صوری و مجازی است و تمام اوصاف ان به صورت ظاهر تعبیر می شود. اما از قرن ششم، عشق در عرفان و آثار عرفانی صورتی کامل تر به خود گرفت و از آن معنای مجازی فاصله گرفت و بیشتر صورت عشق حقیقی و عرفانی به خود گرفت.