کتاب اعتقاد عطاردی

«اعتقاد عطاردی» نوشته صادق نیک‌پور (-۱۳۴۵)، درباره یکی از اعتقادات و راه و روش‌های زندگی در گذشته با همین نام است. نویسنده رد پای این باور اساطیری را در ادبیات، فرهنگ، فلسفه، عرفان و باورهای کنونی دنبال کرده‌است. در بخشی از مقدمه آمده‌است: «اعتقاد عطاردی به قدرت نوشتن و نافذ بودن در امور توسط نویسنده و نگارنده می‌پردازد. و شرایطی برای آن مطرح می‌کند و به طور عمده از دیدگاه نجوم باستانی آن را تحلیل می‌کند. ادبیات فارسی سرشار از اشارات و کنایه‌ها و گاه هم بیان مستقیم به این اعتقاد عطاردی می‌باشد. این اعتقاد را در آثار ابن سینا، سهروردی و ملاصدرا به عنوان فلاسفه بزرگ اسلامی و یا آثار شیخ بهایی ملاهادی سبزواری به وضوح می‌بینیم.حسب اعتقاد عطاردی مبتنی بر نافذ بودن عطارد در تاریخ اداری سیاسی کشور هم مشاغل مرتبط به وجود آمدند و شیوه‌های خاص نگارش برای نافذ بودن فرامین امرا و حکام طراحی شد مانند «مهر شرف نفاذ» در حکومت صفویه و یا سمت «طغراکش» یا «طغرانویس» در حکومت‌های غزنویان و سامانیان تا تیموریان و بسیار موارد دیگر در دوران زندیه و افشاریه و قاجاریه که در اعتقاد عطاردی شکل گرفتند و اجرایی شدند. در اعتقاد عطاردی این باور وجود داشت که نویسندگان و دبیران «قدرت شرف نفاذ» دارند و قلم هر نگارنده نافذ در هر امری است و تمام فرامینش نافذ و موثر در جامعه و تمام جهان هستی است.» بخشی از اثر: صفت عطاردی و عطارد بودن در ادبیات فارسی کاربرد دارد و مبتنی بر اعتقاد و نگرش مستحکم و پابرجای قدرت و توان عطاردی بودن است و هر چند آن را کنایه از دبیری و منشیگری گفته اند و دلیل آن را به واسطه دبیر فلک خواندن عطارد گفتند اما نشان از اعتقاد نافذتری دارد که برتر از اعتقاد به نقش سیارات می‌باشد و آن اعتقاد به کنش گر بودن در نظام هستی می‌باشد نه مفعول تقدیر بودن. خاقانی می‌گوید: «چو آفتاب ضمیرم عطاردی چه کنم کلاه عاریتی را چرا سپارم سر»