کتاب تهران - تل آویو بدون توقف

کتاب تهران - تل آویو بدون توقف اثر میثم محمدی، جمعی از نویسندگان و مجموعه‌ای از داستان‌ها و روایت‌ها درباره‌ی جنگ ایران، اسرائیل و پیامدهای آن بر زندگی آدم‌های عادی است. این کتاب که به‌وسیله‌ی به نشر منتشر شده، در قالب داستان‌های کوتاه، صحنه‌هایی از تهران، تل‌آویو، غزه و شهرهای دیگر را کنار هم نشانده و از زاویه‌دیدهای گوناگون، جنگ را در سطح خانه‌ها، خیابان‌ها، رسانه‌ها و ذهن آدم‌ها دنبال کرده است. رزمنده و امدادگر در این اثر حضور دارند و نیز خبرنگار، کودک، مادر، بازیگر اسرائیلی و کارمند بانک و هرکدام تکه‌ای از تصویر یک نبرد گسترده را روایت می‌کنند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب تهران - تل آویو بدون توقف اثر میثم محمدی

کتاب تهران - تل آویو بدون توقف اثر میثم محمدی و چند نویسنده‌ی دیگر از ابتدا نشان می‌دهد که قرار است جنگ را نه فقط در میدان نبرد، بلکه در لایه‌های اجتماعی و انسانی آن دنبال کند. نویسنده در آغاز جنگ را گنج می‌نامد و آن را محکی برای عیار انسان‌ها می‌داند و سپس مجموعه‌ای از داستان‌ها را کنار هم می‌چیند که در آن‌ها تهران، تل‌آویو، غزه، بوشهر، فوردو و شهرهای دیگر به هم متصل می‌شوند.

جنگی فرضی یا نزدیک‌ به‌ فرضی میان ایران و اسرائیل موضوع مشترک داستان‌های کوتاهِ کتاب تهران - تل آویو بدون توقف است. هر داستان برشی از این وضعیت را از زاویه‌ی شخصیتی تازه نشان می‌دهد. کتاب تهران - تل‌آویو بدون توقف در قالب داستان‌های کوتاه متعددی مانند «کارگردان»، «طاعون تل‌آویو»، «به خاطر خودم، خودت و ایران»، «صندوقچه»، «رافائل»، «گودال»، «چمدان»، «صداس سیما»، «تهران»، «شام ناتمام»، «خوان اول»، «آنوسی»، «پسر بابا» و... تنظیم شده است. داستان‌ها در فضای جنگ و مقاومت می‌گذرند؛ گاهی از طریق تکرار مکان‌ها و فضاها، گاهی از راه تداوم حال‌وهوای رسانه‌ای و گاه با بازگشت به تجربه‌ی جنگ ایران و عراق و مقایسه‌ی آن با نبرد جدید.

شخصیت‌ها در این کتاب از طبقات و ملیت‌های مختلفند؛ سرباز اسرائیلی، سرآشپز تل‌آویوی، امدادگر ایرانی، مادر تهرانی، کودک بوشهری، کارمند بانک مرکزی و… و همین تنوع، تصویر چندوجهی‌تری از جنگ و پیامدهایش می‌سازد.

خلاصه کتاب تهران - تل آویو بدون توقف

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

در برخی از داستان‌ها روایت در تل‌آویو و غزه پیش می‌رود؛ جایی که سرباز اسرائیلیِ زخمیْ بازیگر سینما می‌شود، شهروندان در پناهگاه‌ها گرفتار حملات موشکی‌اند یا آزمایشگاه‌های بیولوژیک به فاجعه‌ای شبیه طاعون منتهی می‌شوند. در داستان‌های دیگر تهران و شهرهای ایران صحنه‌ی ماجراست؛ از مغازه‌دار تهرانی که زیر آتش تصمیمش برای ماندن را عوض می‌کند تا پدری که در بوشهر، خاطره‌ی کشتی رافائل را به جنگ امروز پیوند می‌زند.

در این کتاب جنگ فقط در خط مقدم نیست؛ در استودیوهای خبر، اتاق‌های فرماندهی، خانه‌های قدیمی، حیاط‌های پر از درخت، کلاس‌های درس، حیاط مدرسه و در کابوس‌های نیمه‌شب کودکان حضور دارد. هدف اصلی این مجموعه داستان نشان‌دادن پیوند میان نسل‌ها، ماندن در کنار وطن، نقش ایمان و هویت در تصمیم‌های سخت و فروپاشی تصویر شکست‌ناپذیر اسرائیل است؛ آن هم از خلال سرگذشت آدم‌هایی که هرکدام با زبان و موقعیت خودشان با جنگ روبه‌رو شده‌اند.

چرا باید کتاب تهران - تل آویو بدون توقف را بخوانیم؟

مجموعه داستان کوتاه تهران - تل آویو بدون توقف با کنارهم‌گذاشتن روایت‌های ایرانی، فلسطینی و اسرائیلیْ جنگ را از سطح خبر و تحلیل به سطح زندگی روزمره می‌آورد. این کتاب نشان داده است که موشک، آژیر و پدافند فقط تیتر خبر نیستند؛ بلکه بر سفره‌ی شام، انتخاب شغل، تربیت فرزند، مهاجرت، عشق و خاطره اثر می‌گذارند. خواندن این کتاب برای درک انسانی‌ترِ نسبت جنگ، رسانه و هویت جمعی مفید است.

خواندن کتاب تهران - تل آویو بدون توقف را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که به ادبیات داستانی معاصر ایران و قالب داستان کوتاه با موضوع جنگ، مقاومت و رسانه علاقه‌مند هستند. همچنین این کتاب برای دانشجویان و فعالان حوزه‌ی مطالعات خاورمیانه مناسب است.

بخشی از کتاب تهران - تل آویو بدون توقف

«چشم‌های وَق‌زده‌اش قِی زده و مویرگ‌های چشمش، مثل رعدوبرق، سفیدی چشم‌ها را که بیشتر به زردی می‌زد، چندتکه کرده بود. زیر چشم‌ها دو حفره سیاه جا خوش کرده و زیر گونه‌ها فرورفته بودند؛ مثل جمجمه‌ای که یک تکه پوست رویش کشیده باشند.

گلوله که از شقیقه گذشت و از آن طرف بیرون زد، بالاخره صدای ضجهٔ بچه‌ها و زن‌ها بعد از ۱۳ سال تمام شد. با صورت روی میز افتاد. قرص‌ها و بطری قرمزرنگ و گیلاس‌ها روی زمین پخش شدند. خون قطره‌قطره از روی میز سر می‌خورد و لابه‌لای خرده‌شیشه‌ها گم می‌شد. هوای گرم و دم‌کردهٔ اتاق بوی خون و عرق و ادرار گرفته بود.

کوچه تاریک و تنگ و کثیف، پر از زن و مردِ سیاه‌پوست با لباس‌های رنگی‌رنگی بود. جسد را که بیرون آوردند، مردم دماغشان را گرفتند و عقب رفتند. خبرنگار جوان جلو رفت و زیپ کیسهٔ مشکی را کمی باز کرد، فلش دوربین چند بار صورت مرد را روشن کرد. پیرمردی که کنار دیوار تکیه داده بود، تلوتلوخوران جلو آمد:

- مردک دیوونه بود. دیوونه شاشو، ما رو هم دیوونه کرده بود. مدام دادوبیداد می‌کرد. نمی‌دونم از کدوم جهنم‌دره‌ای اومده بود! آخرش هم...

خبرنگار همان‌طور که عکس‌ها را رد می‌کرد رو به همکارش برگشت:

- چقدر چهره‌اش آشناست!

- آره انگار یه جایی دیدمش!»