کتاب حبیب محبوب

کتاب حبیب محبوب نوشته نوشته اسماعیل منصوری لاریجانی است و در مورد پیامبر رحمت حضرت محمد (ص) و ویژگی های اخلاقی آن پیامبر الهی است و به مواردی از جمله تزکیه و تعلیم، هدف بعثت، پیامبر و معراج، صبر و پایداری، نزول وحی و... می‌پردازد.

درباره کتاب حبیب محبوب

شناخت پیامبر اسلام راهی روشن است که می‌تواند چراغ راه آیندگان باشد، کتاب حبیب محبوب به شما کمک می‌کند پیامبر خاتم (ص) در آیینه آیات و روایت‌ها بشناسید و شناخت دقیقی از منش و راه پیامبر داشته باشید. این کتاب نسل جدید را به یک شناخت جامع می‌رساند و او را برای رستگاری همراهی می‌کند. 

خواندن کتاب حبیب محبوب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام کسانی که می‌خواهند پیامبر اسلام را بهتر بشناسند پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب حبیب محبوب

در قرآن کریم می‌خوانیم:

(وَمَا أَرْسَلْنَاکَ إِلاَّ رَحْمَةً لِلْعَالَمِینَ)

(و ما نفرستادیم تو را مگر اینکه برای عالمیان رحمت باشی.)

خداوند متعال به رحمت خویش، همه چیز را احاطه کرده است: «و بـرحمتک التی وَسِعَت کل شئ.»

طبق این آیه که ما تو را نفرستادیم، مگر اینکه برای عالمیان رحمت باشی، حکمای عرفا چنین نتیجه گرفتند که پیامبر اکرم (ص) مظهر رحمت حق در عالَم آفرینش هستند و حقیقت محمدیه (ص) را با انبساط رحمانی رحمت حق مساوق دانسته اند؛ نیز حدیث «نحن الآخرون السابقون» را حمل بر این کردند که پیامبر اکرم (ص) به ظاهر، به‌صورت عنصری ظهور کرده است؛ ولی در باطن، جدّ آدم است؛ چون حقیقت محمدیه (ص) به‌عنوان انسان کامل، مظهر تمام اوصاف کمال خداوند متعال است و بر همه چیز به‌عنوان مظهریت احاطه دارد.

اگر خداوند متعال به ملائکه فرمود:

(وَ إِذْ قُلْنَا لِلْمَلاَئِکَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلاَّ إِبْلِیسَ أَبَی وَاسْتَکْبَرَ وَکَانَ مِنَ الْکَافِرِینَ)

(و آنگاه به فرشتگان گفتیم که بر آدم سجده کنید، همه سجده کردند، جز ابلیس که ابا کرد و استکبار ورزید.)

واقعیت این است که سجدۀ فرشتگان بـر حقیقت محمدیه(ص) بوده است که باطن ازلی آدم است؛ و الّا سجود عالی بر سافل، معقول به‌نظر نمی رسد.

پیامبر اکرم(ص) به‌دلیل مظهریت رحمت حق، از انبساط اخلاقی و سعۀ صدرِ بسیار برخوردار بودند و این، دو قاعدۀ حکمی و اخلاقی را نتیجه می دهد: اول، ریشۀ اخلاق در عرفان و معرفت است؛ دوم، حُسن خلق و اخلاق مداری بدون اتصاف به رحمت الهی، حرفی گزاف و بیهوده است.

پیامبر عزیز ما به‌دلیل جامعیت رحمت حق از اخلاق کریمانه و زیبایی رفتار برخوردار بودند. در قالب حکایات فراوان، از حوادث زندگی ایشان و از میزان آزار و اذیت قوم حضرت مطلع هستیم. وقتی از آن بزرگوار می خواهند که در حق این مردم جاهل و قـوم حق نشناس نفرین کنند، پاسخ می دهند: «من برای نفرین‌کردن مبعوث نشدم. من پیامبر رحمتم. «اللّهم اهد قومی فانهم لایعملون» (خدایا، قوم مرا هدایت کن. آن‌ها نمی دانند.)

درواقع، یک فرق حضرت نوح(ع) با پیامبر اسلام (ص) همین است که حضرت نوح(ع) سرانجام می فرماید: (وَ قَالَ نُوحٌ رَبِّ لاَ‌تَذَرْ عَلَی الْأَرْضِ مِنَ الْکَافِرِینَ دَیَّارا) اما پیامبر اکرم(ص) می فرمایند: «خدایا، قوم مرا هدایت کن و به آنان معرفت و آگاهی بده تا عظمت مرا بشناسند.»

البته این بدان معنا نیست که حضرت نوح(ع) صبور نبوده‌اند؛ بلکه ۹۵۰ سال بهانه گیری های قوم خود را تحمل کردند. اتفاقاً از شروط پیامبری، بهره مندی از صبر و پایداری است؛ اما مراد در اینجا، آن است که صبر ایشان در برابر صبر پیامبر ما که مظهر رحمت حق‌اند، تام و تمام نبوده است.

پیامبر اکرم(ص) جهانگیر شدند و از عوامل مهم آن، حُسن خلق و ملاحت در رفتار ایشان بود که فرمودند: «اخی یوسف اجمل منی وانا املح منه» «برادرم یوسف از من زیباتر بود و من از او نمکین ترم.»