کتاب روح کاغذی

فقط می‌خوام کسی باشه که این مسیر را برام کوتاه‌تر کنه. نه از سرِ سن‌وسال‌داری و این چیزها... فقط می‌خوام کسی باشه.

حتماً اون خط چینی که در تمام این مدت از خودت به جا گذاشتی، دلیلی داشته؛ وگرنه کسی که میلِ برگشت نداشته باشه، پُلی پشتِ سرش جا نمی‌ذاره.

رسیدن، تبعات خودش را دارد. انگار تنش برای رهایی از زندان، نیازمند وثیقه‌ای‌ست و این هزینه، فقط با نقدِ جان جبران می‌شود.

قدیم‌ترها به حال خودت، چهار تا قطره اشک می‌ریختی، الان چی؟ الان اون آبی که از چشمات میاد، رو می‌تونی باور کنی؟ تا حالا به شیرینی این اشکِ گندیده شک کردی؟

شاید باید بیشتر از چیزی که نادیده‌ات می‌گیرن، ناپدید بشی.

گاهی مسائل آن‌قدر هم پیچیده نیستند. فقط باید آرام گرفت، نشست و نظاره‌گر بختی شد که خودش راه را نشان می‌دهد.

موجودی شاخ‌دار توی این عصر نو هر لحظه توی سرم فریاد می‌زنه: «فرار، فکر مقصد رو می‌کشه.» منم دیگه خوب این نکته رو یاد گرفتم، اونقدر که مثل توپ و تشر یه ماهیچه کولی توی سینه‌ام نادیده‌اش می‌گیرم.

اگر ذهن سر به هوای ما تشویق به تشویش شود، همه‌چیز به‌هم می‌ریزد. و هزینهٔ این به‌هم‌ریختگی، وقت ارزشمندِ جامعهٔ سر به زیر را خواهد گرفت — که البته گران‌بهاست.

حالا نوبت من بود که خودم را ثابت کنم. اما چگونه؟ منی که همهٔ گذشته‌ام را پشت دیوارهای آن رَحِم اجاره‌ای گذرانده بودم، چطور می‌توانستم ناگهان از لانه‌ام بیرون بپرم و اوج بگیرم؟ در این تاریکی، حتی فرصت دیدن بال‌هایم را هم نداشتم... البته اگر بالی وجود داشته باشد، یا ارتفاعی که ارزش پرواز کردن داشته باشد.

در شبیخون مردن، فلسفه دارد و داغ‌داری را پشت سر میت می‌کشاند. اما اگر با چشمان بسته بمیرم، هیچ معلوم نمی‌کند که نهایت کارم، چه لطایفی را دنبال خواهد داشت.