کتاب روح کاغذی

فقط می‌خوام کسی باشه که این مسیر را برام کوتاه‌تر کنه. نه از سرِ سن‌وسال‌داری و این چیزها... فقط می‌خوام کسی باشه.

حتماً اون خط چینی که در تمام این مدت از خودت به جا گذاشتی، دلیلی داشته؛ وگرنه کسی که میلِ برگشت نداشته باشه، پُلی پشتِ سرش جا نمی‌ذاره.

رسیدن، تبعات خودش را دارد. انگار تنش برای رهایی از زندان، نیازمند وثیقه‌ای‌ست و این هزینه، فقط با نقدِ جان جبران می‌شود.

قدیم‌ترها به حال خودت، چهار تا قطره اشک می‌ریختی، الان چی؟ الان اون آبی که از چشمات میاد، رو می‌تونی باور کنی؟ تا حالا به شیرینی این اشکِ گندیده شک کردی؟

شاید باید بیشتر از چیزی که نادیده‌ات می‌گیرن، ناپدید بشی.

گاهی مسائل آن‌قدر هم پیچیده نیستند. فقط باید آرام گرفت، نشست و نظاره‌گر بختی شد که خودش راه را نشان می‌دهد.

موجودی شاخ‌دار توی این عصر نو هر لحظه توی سرم فریاد می‌زنه: «فرار، فکر مقصد رو می‌کشه.» منم دیگه خوب این نکته رو یاد گرفتم، اونقدر که مثل توپ و تشر یه ماهیچه کولی توی سینه‌ام نادیده‌اش می‌گیرم.

اگر ذهن سر به هوای ما تشویق به تشویش شود، همه‌چیز به‌هم می‌ریزد. و هزینهٔ این به‌هم‌ریختگی، وقت ارزشمندِ جامعهٔ سر به زیر را خواهد گرفت — که البته گران‌بهاست.

حالا نوبت من بود که خودم را ثابت کنم. اما چگونه؟ منی که همهٔ گذشته‌ام را پشت دیوارهای آن رَحِم اجاره‌ای گذرانده بودم، چطور می‌توانستم ناگهان از لانه‌ام بیرون بپرم و اوج بگیرم؟ در این تاریکی، حتی فرصت دیدن بال‌هایم را هم نداشتم... البته اگر بالی وجود داشته باشد، یا ارتفاعی که ارزش پرواز کردن داشته باشد.

در شبیخون مردن، فلسفه دارد و داغ‌داری را پشت سر میت می‌کشاند. اما اگر با چشمان بسته بمیرم، هیچ معلوم نمی‌کند که نهایت کارم، چه لطایفی را دنبال خواهد داشت.

سفیدی پرهایش از دشت‌های سرد و برفی حکایت دارد؛ آنجا که هیچ خورشیدی صبح‌هایش را گرم نمی‌کند، و تنها گرمای موجود، از هم‌آغوشی پنهان عشاق برمی‌خیزد.

اگر نجاست جان، چیزی زیبا بود، با هزار ترفند آن را نمی‌پوشاندند.

تنها نبودنت کافی‌ست... تا در سوگش به خاک بنشینم. باور کن، این بسیار شریف‌تر از آن نفرتی‌ست که شاید بر جان این عشق بیفتد!

عشق، از آن دردهایی‌ست که طعم شیرینش بر هر دهانی نمی‌نشیند، همچون شکلات‌های تلخ تخته‌ای

نام کوچه‌ها، پل‌ها و عمق این واژه‌ها تو را به هیچ جا نمی‌رساند. ایستادگی پای این پل‌ها تنها جان دیدارهای مانده را از تو می‌کاهد.

گویند کشاکش رنج دوران‌هاست که شاعران، نویسندگان، سینماگران و نقاشان را به میدان هنر می‌کشاند. به همین دلیل، درود می‌فرستم بر اهل انقلاب و کنش‌گران ویرانگر؛ کسانی که پایان‌دهندهٔ رنج‌اند و دردآفرین.

با چشمانی بسته به دنبال نبض زندگی می‌گردیم. آری، با چشمانی بسته! و گرچه خِرَد، پرده‌ای بر این ماهیچه خسته و خون‌آلود افکنده، چشم بستن هنوز برای ما لذتی از جنس بورژوا دارد؛ شیرین و گمراه‌کننده.

آن گربهٔ یلِ در موش‌گیری، حالا «ملوس» نام دارد... چرا که پس از احداث شبکه‌های فاضلاب، موش‌ها نیز محلی امن برای تجمع و زندگی بی‌دغدغه یافته‌اند و «اخمالو» جز اینکه قیافه‌ای مهربان به خود بگیرد و در دست و پای افراد خیابانی مالیده شود، راهی برای سیر کردن شکم غرغرویش نیافته است.