کتاب مرسیه

کتاب مرسیه نوشته سعید تشکری، روایتی از زندگی بانو نجمه‌خاتون، مادر امام رضا، است و در قالب زندگی‌نامه‌ای داستانی، فراز و نشیب‌های زندگی او را در بستری تاریخی و اجتماعی به تصویر می‌کشد. نویسنده با بهره‌گیری از عناصر داستانی، سرنوشت عجیب و زندگی سخت کنیزی را بازگو می‌کند که از سرزمین‌هایی دور به دنیای اسلام آمده و می‌کوشد ابعاد انسانی و معنوی این شخصیت را به خواننده معرفی کند. این کتاب توسط نشر معارف منتشر شده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب مرسیه

کتاب مرسیه اثر سعید تشکری، داستانی است که با محوریت زندگی بانو نجمه‌خاتون، مادر امام رضا، نگاشته شده است. این کتاب در قالب رمان تاریخی، با نگاهی به وقایع قرون اولیه‌ی اسلامی، به روایت سرگذشت زنی می‌پردازد که به عنوان کنیز از سرزمین‌های دوردست به دنیای اسلام وارد می‌شود و در مسیر زندگی‌اش با چالش‌ها و دگرگونی‌های بسیاری روبه‌رو می‌گردد. 

روایت کتاب خطی است و سعید تشکری با استفاده از زبان داستانی، فضای اجتماعی، فرهنگی و حتی جغرافیایی آن دوران را بازآفرینی کرده است. کتاب مرسیه نه‌تنها به زندگی شخصی مرسیه یا نجمه‌خاتون می‌پردازد، بلکه تصویری از وضعیت زنان، بردگان و ساختارهای اجتماعی آن عصر را نیز ارائه می‌دهد. 

این کتاب با بهره‌گیری از عناصر روایی، تلاش دارد تا مخاطب را با دغدغه‌ها، امیدها و رنج‌های شخصیت اصلی همراه کند و در عین حال، تصویری از تحولات تاریخی و اجتماعی آن دوران به دست دهد.

خلاصه داستان مرسیه

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! 

داستان مرسیه با زندگی بانو آفر، طبیب و کاتب جزیره‌ی سقطرا آغاز می‌شود که در کنار همسرش سرمد، زندگی آرامی دارد. ورود دختری به نام مرسیه به خانه‌ی آن‌ها، نقطه‌ی عطفی در روایت است. مرسیه که ابتدا به عنوان کنیز وارد خانه می‌شود، به‌تدریج جایگاه ویژه‌ای در دل آفر و سرمد پیدا می‌کند و استعدادش در کتابت و طبابت آشکار می‌شود. 

آفر تصمیم می‌گیرد مرسیه را در طبابت همراه خود کند و او را از دنیای بردگی به سوی استقلال و رشد فردی سوق دهد. اما آرامش خانه با طمع جبار، یکی از مالکان جزیره، به خطر می‌افتد؛ جبار قصد دارد مرسیه را به‌زور به خانه‌ی خود ببرد. این تهدید، مرسیه را ناچار به فرار می‌کند و او با بلمی فرسوده، راهی دریا می‌شود. 

سرنوشت، مرسیه را به دست دزدان دریایی و سپس به بازار برده‌فروشان فسطاط و مارسی می‌سپارد. در این مسیر، مرسیه با بردگان و کنیزان دیگری آشنا می‌شود و نقش طبیب و آموزگار را برای آن‌ها ایفا می‌کند. او در کشاکش رنج و اسارت، امید به آزادی و رشد را از دست نمی‌دهد و حتی در سخت‌ترین شرایط، به درمان بیماران و آموزش سواد به دیگر بردگان ادامه می‌دهد...

چرا باید کتاب مرسیه را بخوانیم؟

مرسیه با روایتی داستانی و تاریخی، زندگی زنی را به تصویر می‌کشد که در دل حوادث و دگرگونی‌های اجتماعی، هویت و کرامت خود را جست‌وجو می‌کند. این کتاب با پرداختن به موضوعاتی چون بردگی، آزادی، آموزش و نقش زنان در جامعه، فرصتی برای تأمل درباره‌ی ارزش‌های انسانی و معنوی فراهم می‌آورد. روایت سرگذشت مرسیه، نه‌تنها ابعاد تاریخی و اجتماعی را برجسته می‌کند، بلکه به دغدغه‌های فردی و جمعی انسان‌ها در مواجهه با رنج، امید و تغییر نیز می‌پردازد.

خواندن کتاب مرسیه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب مرسیه به علاقه‌مندان به رمان‌های تاریخی، داستان‌های زندگی‌نامه‌ای و روایت‌هایی با محوریت زنان و بردگان پیشنهاد می‌شود. همچنین کسانی که دغدغه‌ی شناخت تاریخ اجتماعی، وضعیت زنان و بردگان در جوامع اسلامی و اروپایی را دارند، می‌توانند از مطالعه‌ی این داستان بهره‌مند شوند.

درباره سعید تشکری

سعید تشکری (۱۴۰۰-۱۳۴۲) رمان‌نویس، نمایش‌نامه‌نویس، کارگردان و مدرس ادبیات نمایشی ایرانی بود. او پس از اتمام تحصیلات خود در رشته‌ی ادبیات نمایشی، از سال ۱۳۶۰ فعالیت‌های حرفه‌ای خود را در حوزه‌های تئاتر، سینما، رادیو و مطبوعات آغاز کرد. تشکری علاوه بر عضویت در کانون ملی منتقدان تئاتر و کانون جهانی تئاتر، در طول چند دهه فعالیت خود در رویدادهای هنری گوناگونی به عنوان داور، منتقد و نویسنده حضور داشت. مدتی نیز در اداره‌ی کل نمایش رادیو به نگارش نمایش‌نامه‌های رادیویی پرداخت.

کارنامه‌ی کاری تشکری شامل بیش از ۴۰ عنوان کتاب در قالب رمان، داستان کوتاه و نمایش‌نامه، در کنار چندین پروژه‌ی تلویزیونی و سینمایی است. در حوزه‌ی ادبیات داستانی، رمان‌های «بار باران»، «غریب، قریب»، «مفتون و فیروزه»، «پاریس پاریس» و «ولادت» از جمله آثار او هستند. تشکری نمایش‌نامه‌هایی چون «قاف»، «اهل اقاقیا»، «وقت کوچ است» و «وقتی زمین دروغ می‌گوید» را هم به رشته‌ی تحریر درآورده بود.

بخشی از کتاب مرسیه

«مرسیه سر بلند کرد و دانه‌های ریز و درشت عرق را از پیشانی‌اش گرفت. همین که بانو را دید، خود را جمع‌وجور کرد و سبد را کنار گذاشت و راست ایستاد: "بله انوجان؟" 

- خوش داری بزرگ شوی؟ 

مرسیه نگاه از بانویش گرفت و سر پایین انداخت. آفر خوشش نیامد و صدایش را بالا برد: "مگر گناهی کرده‌ای که از من رو می‌گیری دخترک؟ به من نگاه کن و جواب را بده. همین حالا بگو. خواستن و نخواستنت را بگو. حتی چرایی‌اش را هم داد بزن." 

مرسیه شرمگین نگاه بالا آورد و آفر را در دیدرسش قرار داد. اولین درس بانویش. خوب سخن گفتن را محض لحظه‌ای به باد فراموشی سپرده بود. آفر پرسید: "مگر کر هستی؟" 

- خیر بانو. شرم دارم از این‌که شما را به رنج و زحمت بیندازم. 

- مگر از من ناله‌ای شنیده‌ای یا شکایتی کرده‌ام که شرم و حیا می‌کنی؟ 

- خیر بانو آفرجان. پس چه؟ 

- تا به‌حال که چند صباحی میهمان شما بوده‌ام، می‌گویم میهمان چون هیچ‌گاه با من چون کنیزی زرخرید رفتار نکرده‌اید، قدر و عزت بی‌شماری یافته‌ام که شرم می‌کنم از شما خواسته‌ای بیشتر داشته باشم. 

- من از تو می‌خواهم که راوی دل خودت باشی. حرفت را بزن. 

- میل به بزرگ‌تر شدن در دلم می‌جوشد. 

- پس دوست داری؟ 

- بله بانوی من. 

- رساتر بگو تا درست‌تر بشنوم. 

مرسیه بلندتر گفت: "مایلم."»