کتاب زندانی قفقاز

کتاب زندانی قفقاز اثری از الکساندر پوشکین، ترجمه علی مجتهدزاده و ویراسته مونا رجبیه‌فرد توسط نشر اندیشه مولانا منتشر شده است. این کتاب در دسته‌ی شعر روایی قرار می‌گیرد و داستانی عاشقانه و تراژیک را در بستر قفقاز روایت می‌کند. زندانی قفقاز از آثار شاخص پوشکین به شمار می‌رود و نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب زندانی قفقاز

کتاب زندانی قفقاز یکی از مهم‌ترین شعرهای روایی الکساندر پوشکین است که در دوران تبعید او در قفقاز سروده شد. این شعر نخستین بار در دهه‌ی ۱۸۲۰ میلادی منتشر شد و بازتاب‌دهنده‌ی فضای رمانتیک و ماجراجویانه‌ی آن دوره از ادبیات روسیه است. پوشکین در این اثر، با الهام از تجربه‌های شخصی و مشاهداتش از زندگی مردم قفقاز، داستان اسارت یک افسر روس را روایت می‌کند که در میان قبایل چرکس گرفتار می‌شود. این شعر نه‌تنها به‌عنوان یک روایت عاشقانه و حماسی شناخته می‌شود، بلکه تصویری از برخورد فرهنگ‌ها، تضادهای اجتماعی و آرمان آزادی را نیز به نمایش می‌گذارد. زندانی قفقاز تأثیر زیادی بر نویسندگان و شاعران بعدی روسیه گذاشته و الهام‌بخش آثاری از جمله نوشته‌های لرمانتف و تولستوی بوده است. ترجمه‌ی حاضر باتوجه‌به نسخه‌ی انگلیسی جیکاب کراپ و مقابله با متن روسی انجام شده و تلاش شده است تا حال‌وهوای شعر و فضای فرهنگی آن حفظ شود.

چرا باید کتاب زندانی قفقاز را خواند؟

کتاب زندانی قفقاز با روایت داستانی عاشقانه و پرکشمکش در دل طبیعت وحشی قفقاز، مخاطب را با فضای فرهنگی و اجتماعی آن منطقه آشنا می‌کند. زندانی قفقاز علاوه‌بر ارزش ادبی، تصویری از تقابل انسان با سرنوشت، آزادی و عشق را به نمایش می‌گذارد. خواندن این اثر فرصتی است برای آشنایی با یکی از مهم‌ترین شعرهای روایی ادبیات روسیه و لمس دغدغه‌های انسانی در بستری تاریخی و جغرافیایی متفاوت.

خواندن کتاب زندانی قفقاز را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب برای علاقه‌مندان به شعر روایی، دوستداران ادبیات کلاسیک روسیه و کسانی که به موضوعات عاشقانه و تراژیک علاقه دارند مناسب است؛ همچنین برای دانشجویان و پژوهشگران ادبیات تطبیقی و کسانی که به شناخت فرهنگ قفقاز و تاریخ روسیه علاقه‌مند هستند، اثری ارزشمند به شمار می‌آید.

بخشی از کتاب زندانی قفقاز

«آنک چرکس‌ها به دهکده‌هاشان نشسته،پسران قفقاز از تاخت و غارت روز خسته.گرد هم در آستان کلبه به گفت‌وگوحرف زیبایی اسب‌هاشان و خلق وخو,از جنگ و خون و نبردهای بی‌امان,عطش مرگ و پراندن تیر کینه از کمان؛یاد روزان گذشته و خراجی که می‌چکیدبه نوک شمشیر از گلوی هر که به راه می‌رسید.چه شهزاده‌ها که جنگ ناگزیر را می‌باختند.پشت به قفقاز به گذرگاه امن فرار می‌تاختند.چه تاختن‌ها به دهکده‌های بی‌پناه بی‌مهتر:چه اسیران سیاه‌چشم دیده کشیده به تل خاکستر.گفتند و قصه دراز شد و خاموش؛در مه مهتاب که رنگش می‌برد هوش؛ناگه از پناه یکی خرسنگ خاراچرکسی سوار سر بر آورد بی‌محاباکت بسته اسیری می‌آورد کشیده زیر مهمیز.فریاد که: «یک روس!» به عربده‌ای تند و تیز.دهکده از صدای او افتاد در جنبشولوله شد مرد و زن از زمین آن جوشید؛ولی زندانی از آن غوغا نرمید.از سرو تنش پلک و دستی هم نمی‌جنبید.مرده‌ای انگار نه خون در رگ و نه تپش.چشم گویی به دیدن چهره‌های دشمن کور؛گوش برهیاهوی تهدید و ناسزا بسته؛کابوسی شوم بر سرش فرود آید از دوردم زهرآگینش روان او را خسته.»