کتاب کولاک شیشه

کتاب کولاک شیشه با عنوان اصلی Bizzard of glass نوشتهٔ سالی ام. واکر و ترجمهٔ مهرناز مرادی است. نشر کتاب چ این کتاب را منتشر کرده است. این اثر در باب انفجار هلیفکس در ۱۹۱۷ است. نسخهٔ الکترونیکی این کتاب را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب کولاک شیشه

سالی ام. واکر در کتاب کولاک شیشه از انفجار هالیفاکس سخن گفته است. انفجار هالیفاکس فاجعه‌ای دریایی که در ششم دسامبر ۱۹۱۷ در بندر هالیفاکس، نوا اسکوشیا رخ داد، یکی از بزرگترین انفجارهای غیر هسته‌ای دست بشر در تاریخ به شمار می‌رود. این حادثه زمانی اتفاق افتاد که یک کشتی باری فرانسوی حامل مواد منفجره برای جنگ جهانی اول، با یک کشتی بلژیکی در بندر هالیفاکس برخورد کرد. انفجار حاصل از این برخورد، قدرتی معادل سه کیلوتن تی‌ان‌تی داشت و حدود دوهزار نفر را به کام مرگ کشاند و نه‌هزار نفر دیگر را مجروح کرد. این فاجعه، دومین انفجار بزرگ دست‌ساز بشر پس از انفجار بیروت در سال  ۲۰۲۰ است. این اثر دانستنی است و برای نوجوانان نوشته شده است.

خواندن کتاب کولاک شیشه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به نوجوانانی که به دانستنی‌های تاریخی علاقه دارند، پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب کولاک شیشه

«وقتی خانوادهٔ فِنِرتی به خانهٔ هفت‌خوابهٔ خود برگشتند، فقط یکی از اتاق‌ها دیوار داشت. چندین روز نُه عضو این خانواده - که از چهار تا چهل و نُه سال سن داشتند - به صورت اشتراکی در همان اتاق زندگی می‌کردند. مود فِنِرتی، که در زمان انفجار بیست‌ساله بود، بعدها گفت که هیچ حریم خصوصی‌ای وجود نداشت. موقع حمام همه، به‌جز شخصی که حمام می‌کرد، باید از اتاق بیرون می‌رفتند. صبح‌ها مادر پسرها و دخترها را جداگانه بیدار می‌کرد. وقتی دخترها مشغول آماده شدن بودند، پسرها بیرون اتاق منتظر می‌ماندند و وقتی کار دخترها تمام می‌شد، پسرها لباس می‌پوشیدند. همه به همین شکل زندگی می‌کردند، تا این‌که پدر مود و مرمتگرها توانستند دیوارهای موقت خلاقانه‌ای بسازند. کف‌پوش اتاق را از زمین جدا کردند و با میخ به چارچوب چوبی وصل کردند. نتیجه چهل‌تکه بود، اما برای خانوادهٔ فِنِرتی مهم نبود. پیش از انفجار این خانواده ده عضو داشت. موقع انفجار جورج فِنِرتی شانزده‌ساله در محوطهٔ راه‌آهن جان باخت. در این دورهٔ غم‌انگیز کنار هم بودنِ این خانوادهٔ داغ‌دار مهم‌تر از نگرانی برای کمبود جای زندگی بود.

کار کمیته‌های امدادی که بلافاصله بعد از انفجار تشکیل شدند، در تأمین مراقبت‌های پزشکی اورژانسی، پناهگاه‌های موقت و نیازمندی‌هایی از قبیل غذا و پتو برای بازماندگان تحسین‌برانگیز بود. ظرف چند روز سربازان شروع به ساخت آپارتمان‌های موقت در ناحیهٔ کامنز کردند. این آپارتمان‌ها با دو، سه، یا چهار اتاق برای حدود هزار نفر مسکن فراهم کرد. تا مارس ۱۹۱۸ چهل ساختمان دیگر، هر کدام شامل هشت آپارتمان، در فضای روباز بزرگی به نام اکسیبیشن گراوندز ساخته شد. این ساختمان‌های دوطبقه، که به احترام ساموئل مکال فرماندار ماساچوست آپارتمان‌های فرماندار مکال نام‌گذاری شدند، بیش از دوهزار نفر را اسکان دادند. این ساختمان‌های پوشیده از قیرگونی از بیرون نمای زیبایی نداشتند. اما هر آپارتمان با اجارهٔ ماهیانه حدود دوازده دلار چهار اتاق داشت و مجهز به اجاق‌گاز، آبگرم‌کن، حمام و دست‌شویی، ظرف‌شویی و آب لوله‌کشی بود. آپارتمان‌های مکال در مقایسه با زندگی در چادر یا یک اتاق خیلی راحت بودند. آپارتمان‌های مشابهی هم در دارتموث ساخته شد، اما نه به این تعداد.»