کتاب تذکره‌ پاتاگونیا

کتاب تذکره‌ پاتاگونیا نوشتهٔ بروس چتوین و ترجمهٔ یزدان جندقی و خشایار قشقایی است. انتشارات خوانه این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب تذکره‌ پاتاگونیا

کتاب تذکره‌ پاتاگونیا به سبک سفرنامه نوشته شده و به سفر نویسنده به منطقه دورافتاده و اسرارآمیز پاتاگونیا در آمریکای جنوبی می‌پردازد. این کتاب که در سال ۱۹۷۷ منتشر شد، به سرعت مورد استقبال قرار گرفت و به یکی از مهم‌ترین آثار ادبیات سفر در قرن بیستم تبدیل شد. چتوین با سبک نوشتاری خاص خود، روایتی شاعرانه و تأمل‌برانگیز ارائه می‌دهد که ترکیبی از مشاهدات شخصی، تاریخ، افسانه‌های محلی و داستان‌های واقعی ساکنان پاتاگونیاست. این کتاب نگاهی عمیق به تاریخ و فرهنگ پیچیده این منطقه ارائه می‌دهد. چتوین با ملاقات با افراد مختلف و شنیدن داستان‌ها و افسانه‌های آنان به بررسی جنبه‌های مختلف زندگی در پاتاگونیا می‌پردازد. تذکره‌ پاتاگونیا خواننده را به دورافتاده‌ترین نقاط این منطقه می‌برد و زیبایی‌ها و وحش طبیعی مکان‌هایی مانند کوه‌ها، دشت‌ها و یخچال‌ها را به تصویر می‌کشد. در عین حال که این کتاب یک سفرنامه است، به طور ضمنی به جستجوی شخصی چتوین برای معنای زندگی و حقیقت در پس افسانه‌ها و داستان‌های منطقه می‌پردازد. تذکره‌ پاتاگونیا به دلیل سبک نوشتاری قوی و نگاه منحصر به فرد چتوین به سفر و ماجراجویی مورد تحسین قرار گرفته است.

خواندن کتاب تذکره‌ پاتاگونیا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران سفرنامه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تذکره‌ پاتاگونیا

«دسامبرِ ۱۹۷۴ بود که بروس چتوینِ سی‌وچهارساله، سوارِ اتوبوسِ شبانهٔ جنوب، بوئنوس‌آیرس را ترک گفت و سفری آغاز کرد که قرار بود روزنامه‌نگاری مسئولیت‌گریز را به یکی از صاحب‌سبک‌ترین و اصیل‌ترین نویسندگانِ سدهٔ بیستم تبدیل کند. همان سال و تقریباً همان روز، من هم مدرسه را به قصدِ کارِ گاوچرانی در منطقهٔ بوئنوس‌آیرس رها کردم. رو به جنوب، دشت‌ها یکی‌یکی پشتِ هم پهن بود تا پاتاگونیا.

هفده سال داشتم و البته که کم آوردم. دَه ماه بعد، با ذهنی پر از آن‌همه فضای خالی‌ای که از نظر گذرانده بودم، به انگلستانِ شلوغ‌پلوغِ جمع‌وجور برگشتم، ولی بلافاصله دیدم دیگر چیزی از مگس‌ها و ملال و و زخم‌هایی که زینِ اسب بر تنم گذاشته بود به یادم نمی‌آید. دلم به‌شدت تنگ بود.

شش سال بعد، فرصتی دست‌وپا کردم و، از طریقِ ریو نگرو و چوبوت، به تیِرا دِل فوئِگو رفتم. حاکمیتِ نظامی تابلوهایی («شناختنِ پاتاگونیا از واجبات است») کنارِ جاده‌ها عَلَم کرده بود، اما توجهِ هیچ‌کس جلب نمی‌شد. به عقیدهٔ نویسنده‌ای بوئنوس‌آیرسی، پاتاگونیا «صرفاً خلأ» بود، «کوچه‌ای تاریک که در آن فرهنگ‌های مختلف در هم لولیده‌اند، و جایی نسبتاً کسل‌کننده.»

یک روز صبح، با ژستی که خیلی زود موردِ تقلیدِ نسلی از کوله‌به‌دوشان قرار می‌گرفت، در بوته‌زارِ غبارآلودِ غربِ ترِلو در انتظارِ اتوبوس بودم. کتابی از کیفم درآوردم، همین نسخهٔ شومیزی که حالا خطوط و حاشیه‌نویسی‌های سه بار بازدیدم از پاتاگونیا را در خود دارد.»