کتاب محض اندکی تأمل

کتاب محض اندکی تأمل نوشتهٔ لیلا زینال پور است. انتشارات گیوا این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب محض اندکی تأمل

می‌دانیم که شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

شعر نو فارسی با وانهادن قالب‌های شعر کلاسیک در قرن ۱۴ هجری به‌وجود آمده است. این گونه از شعر فارسی آزادی بسیاری را در فرم و محتوا به شاعر می‌دهد. شعر نو به لحاظ محتوا و جریان‌های اصلی ادبی حاکم بر آن کاملاً با شعر کلاسیک فارسی متفاوت است و به‌لحاظ فرم و تکنیک ممکن است همانند شعر کلاسیک موزون باشد یا نباشد یا وزن آن عروضی کامل باشد یا ناقص. استفاده از قافیه نیز در شعر نو آزاد است. معمولاً شعر نو فارسی را به ۳ دستهٔ اصلی شعر نیمایی، شعر سپید و موج نو تقسیم می‌کنند و پدر شعر نوی ایران را نیما یوشیج (علی اسفندیاری) می‌دانند. احمد شاملو، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری، هوشنگ ابتهاج (سایه)، نادر نادرپور، فریدون مشیری و محمدرضا شفیعی کدکنی بعضی از شاعران مشهور ایرانی هستند که در قالب شعر نو می‌سروده‌اند.

خواندن کتاب محض اندکی تأمل را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران شعر معاصر پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب محض اندکی تأمل

«تودهٔ تلخِ تجاهل

در تنِ تعلق‌نپذیرفتهٔ انسان‌ها

به‌سان تاختن تندبادی به تارهای ابریشم

به طرزی تباه‌کننده تظاهر به تزکیه کرده

آتش تداعیِ ایمان است و مرگ

ساده‌ترین گذر از تازیانهٔ تبعید

آیا تواضعِ تامِ انسان

همان تب تند لحظهٔ خلقت نبود

که با تحسین خاک تقدیم شد؟

اما در انتهای رشتهٔ سست توسل

تمایل به گناه تقلا می‌کرد

و تاوانِ این تخطی تا ابد

در محبسِ تنگِ تقابل تاسف می‌خورد

به تعصبی که انسان بی‌تقید

این تابوتِ حاملِ تاجِ خلقت

به تاکید بر روح خود تنیده بود

بشریت، تابعِ کورِ تجمل

در حال تدفینِ تقدس‌های ترک خورده

چنان با تردید و تحمیق

به تماشای ترسش از خالق پرداخته

که تزویر تقاضای تضعیف کرده

و از تطهیر چیزی جز تصوری تازه از تحریف نمانده

اما شاید با تضرع بتوان

تقاصِ بر هم زدنِ تساوی را تسویه کرد

به تشنگیِ خاک برای تولد قسم

که تمنای تصفیهٔ تخاصمِ روحت با تقدیر

از طرفِ خالقت تبارک و تحسین خواهد شد

و اما معما،

تمامِ این «ت» های تکرار شده

پژواکِ بشارتِ تعالیِ تنها مخلوقِ قادر به تأمل در هستی‌ست

تو

تو

تو»