کتاب مصالحه و سازش در دعاوی

کتاب الکترونیکی مصالحه و سازش در دعاوی نوشتۀ علی صمدی اندزقی و سارا صمدی اندزقی و پریسا جهاندیده است و انتشارات قانون یار آن را منتشر کرده است. کتاب مصالحه و سازش در دعاوی، مسئلۀ سازش در دعاوی حقوقی را بررسی کرده است.

درباره کتاب مصالحه و سازش در دعاوی

سازش یکی از مهم‌ترین شیوه‌های دوستانه حل اختلافات را به‌صورت خصوصی و محرمانه و همچنین به طور سریع‌تر و ارزان‌تر نسبت به رسیدگی قضایی حل‌وفصل می‌نماید. دین اسلام بر صلح و سازش به‌عنوان روشی که نزاع و کشمش را میان افراد از بین می‌برد برجستگی بیشتری دارد و مشروعیت استفاده از صلح و سازش جهت حل‌وفصل اختلافات مورد اجماع همه فقهای امامیه است. صلح عقدی از عقود معینه و لازم است که در قانون مدنی معنای وسیع‌تری دارد و به دو صورت به‌کاررفته است. ۱- صلح در مقام معاملات یا صلح بدوی که به‌صورت عرفی جایگزین عقود دیگر می‌شود.۲- صلح دعوی که به‌منظور رفع تنازع موجود و یا جلوگیری از تنازع احتمالی واقع می‌شود. 

در بعضی از قوانین موضوعه نیز قانون‌گذار مقرراتی در خصوص سازش و تشریفات آن وضع نموده است. نظر به تراکم بالای پرونده‌ها در دستگاه قضایی و نیز مزایای متعدد حل‌وفصل اختلافات از طریق صلح و سازش مانند حل‌وفصل سریع‌تر اختلاف، از میان برداشتن مایه اصلی نزاع و ایجاد زمینه روابط دوستانه میان طرفین و جلوگیری از طرح دعاوی جدید، لازم است برای کاهش میزان دعاوی و اختلافی که در مراجع قضایی مطرح می‌شوند تدابیر لازم را به‌منظور نقش‌آفرینی بیشتر صلح و سازش در حل‌وفصل دعاوی به کار گرفت و با ایجاد بستر مناسب جهت ترویج و استفاده بیشتر از صلح و سازش بخش بیشتری از اختلافات و دعاوی را از طریق این روش دوستانه حل‌وفصل فیصله داد. کتاب مصالحه و سازش در دعاوی، به بررسی قوانین مربوط به صلح و سازش در دعاوی به منظور رواج این عمل پرداخته است.

خواندن کتاب مصالحه و سازش در دعاوی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای دانشجویان رشتۀ حقوق و علاقه‌مندان به این رشته مناسب است.

بخشی از کتاب مصالحه و سازش در دعاوی

«سازش به معنی موافقت و هماهنگی بین دو طرف دعواست که به‌صورت داوطلبانه در داخل یا خارج از دادگاه و به‌منظور پایان‌دادن بـه شـکایت و دعـوای موجـود بـین طـرفین صـورت می‌پذیرد (مهاجری، ۱۳۹۱ ج،۲ ص ۲۳۷)؛ 

بنابراین، به توافق و قراردادي که طرفین اختلاف براي پایان‌دادن به دعاوي و اختلافات خود منعقد نموده و ملزم به اجرای مفاد آن می‌گردند، سازش می‌گویند. وقتی طرفین اختلاف از مواضع قبلی خـود عقـب کشـیده و سـعی در مصـالحه و پایان‌دادن اختلافات می‌کنند و در این راه، زمانی که قبل و یا بعد از اقامه دعـوا، یکـی از طـرفین خواهـان سازش با طرف مقابل خود می‌شود؛ در واقع گام‌های مقدماتی جهت انعقاد یک عقـد برداشـته شده است...»