کتاب سلام بر اسماعیل

کتاب «سلام بر اسماعیل» نوشتۀ مصطفی حاجی حسینلو است و انتشارات سدید آن را منتشر کرده است. این کتاب به زندگی شهید اسماعیل مختارپور اصل اشاره دارد.

درباره کتاب سلام بر اسماعیل

شهدا، نماد فرهنگ ایثار و شهادت هستند؛ لذا باید به‌درستی معرفی شوند. امروزه پا به هر کوچه و خیابانی که بگذاریم، از هر بزرگراه یا میدانی که عبور کنیم نام شهدا را می‌بینیم. کشور ایران پر از قهرمانان بزرگی است که در موقعیت‌های سخت و دشوار پا به میدان گذشتند و از جان‌عزیزشان گذشتند. اما صِرف نام‌گذاری خیابان برای شناختن و یادآوری این عزیزان کافی نیست؛ بنابراین ثبت و ضبط خاطرات شهدا و رزمندگان اهمیت و ضرورت زیادی دارد و نوشتن کتاب یکی از مهم‌ترین ابزار‌ها برای حفظ و انتقال خاطرات و فرهنگ ایثار و شهادت است. زندگی‌نامه‌های شهدا و ثبت خاطراتشان به افراد کمک می‌کند تا با ابعاد دیگری از شخصیت، سبک زندگی و جهان‌بینی‌شان آشنا شوند.

مقام معظم رهبری در جایی بر این نکته تأکید داشته‌اند که «برخی شهدا فرماندهی برجستۀ نظامی یا شخصیت مهم سیاسی و اجرایی ندارند؛ اما مقام و سیرۀ آن‌ها بهترین الگو برای تصحیح سبک زندگی امروزین است بگردید آن‌ها را پیدا کنید و به مردم بشناسانید.» کتاب سلام بر اسماعیل همانند بسیاری از کتاب‌های زندگینامۀ شهدا فرصت بسیار خوب و البته آسان‌ترین روش برای نزدیک‌شدن به این بزرگان است. این کتاب درواقع زندگینامۀ مستندی دربارۀ شهید اسماعیل مختارپوراصل است.

 سلام بر اسماعیل دربارۀ شهیدی است که هنگام اعزام به جبهه یک بسیجی ساده بود و آن‌قدر گمنام و خالص اعزام شد که حاضر نشد در مراسم بدرقۀ رزمندگان که در شهر برگزار می‌شد شرکت کند. این شهید اما در طول زندگی خود حتی پیش از شروع جنگ در دوران مبارزه علیه رژیم طاغوت و شکل‌گیری نظام اسلامی شخصیت مؤثری بود. کتاب سلام بر اسماعیل قدم اول برای شناخت این شخصیت بزرگ الهی است.

خواندن کتاب سلام بر اسماعیل را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستاران زندگی‌نامه و علاقه‌مندان به کتاب‌های خاطرات پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب سلام بر اسماعیل

«او فرزند اول خانوادۀ هفت‌نفره بود و جایگاه ویژه‌ای در میان اهل فامیل داشت. دورۀ ابتدایی را در مدرسۀ هدایت و دورۀ متوسطه را در دبیرستان خسروی این شهر به پایان رساند و در سال ۱۳۵۰ با عنوان سپاه دانش به خدمت سربازی رفت. ششم ماه دورۀ آموزشی را در پادگان قوشچی ارومیه گذراند و باقی خدمت سربازی را در روستای یدک از توابع قوچان سپری کرد. بعد از اتمام خدمت سربازی در مغازۀ غذاخوری پدرس در خیابان محله نبش کوچه مجلسی مشغول شد و حدود یکسال بعد با اصرار اطرافیان و خانواده به استخدام وزارت فرهنگ درآمد.»