کتاب انتظار

کتاب انتظار نوشتهٔ غلامرضا پناهی بروجنی است. نشر ویراست این کتاب را منتشر کرده است؛ کتابی در باب موضوعی مربوط به همهٔ ادیان توحیدی.

درباره کتاب انتظار

نویسنده پرسیده است که چرا انسان معتقد به منجی موعود و به‌لفظ دیگر، مهدی موعود شد و علل پیدایش این اعتقاد چه بوده است؟ کتاب انتظار که ۲۰ یادداشت را در بر گرفته است، حاصل پژوهش نویسنده در باب پرسش یادشده است. غلامرضا پناهی بروجنی باور داشته است که این موضوع به تمام ادیان توحیدی تعلق دارد. گفته شده است که موعودگرایی اعتقاد به ظهور نجات‌دهنده‌ای است که به‌عنوان ناجی یا آزادی‌دهندهٔ گروهی از مردم عمل می‌کند. شماری از ادیان برآنند که سرانجام مردی ظهور می‌کند که با رسالتی الهی انسان‌ها را از تاریکی و ظلم و گمراهی و گناهکاری می‌رهاند و برای زمین و زمینیان خوشبختی و خیر می‌آورد.

خواندن کتاب انتظار را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب منجی موعود در ادیان توحیدی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب انتظار

«تقریباً از دوران جوانی خاصه از زمانی که پا به عرصه دنیای بی‌کران گذاشتم در جستجوی پاسخی قانع کننده برای این سؤال بودم (چرا انسان معتقد به ظهور منجی موعود گردیده) و سرانجام دریافتم که به این سؤال نمی‌توان پاسخی کوتاه داد و نباید به پاسخی کوتاه بسنده کرد و این ریشه سر دراز دارد. در نتیجه به فکر تحقیق در این مورد افتادم. کلیه کتاب‌هائی را که خوانده بودم مجدداً و اجمالاً ورق زدم و یاد داشت‌هائی را که می‌بینید تنظیم کردم. من فکر می‌کردم که این موضوع (اعتقاد به ظهور منجی موعود) اختصاص به مذهب شیعه دارد و یا دیگر ادیان توحیدی که واضح است که این تصور به هیچ وجه صحیح نبود و در همان روزهای نخست اعتبار خود را از دست داد. خلاصه کنم به هر دری زدیم، هر کتابی را باز کردم، به هر فرقه مذهبی و هر کیش فکری از هر زمان سرکشیدم موضوع را مطرح شده دیدم حتی گاهی غافلگیر هم شدم به عبارت دیگر باورم نمی‌شد که در اینجا نیز با موضوع تحقیق برخورد کنم به هر حال موضوع بیش از آن که من فکر می‌کردم کند بود و بهمین دلیل کار تحقیق مشکل‌تر شد و دایره بررسی وسیع‌تر و این حُسن کار است و امیدوارم که نتیجه همه این مطالعات و یادداشت‌برداری‌ها مفید واقع شود و به یکی از هزاران سؤالی که برای هر انسان به خصوص جوانان- مطرح است پاسخ گوید.»

*

«باید پرسید و جستجو کرد و به تحقیق نشست و آخر الامر خود را از وادی جهل ونادانی به هر صورت که باشد و در هر رشته‌ای که تصور شود نجات بخشیدکه گفته‌اند دانستن عیب نیست ندانستن عیب است. و در این راه به تحقیقات گذشتگان - هر چند که جامع و با ارزش باشد نباید اکتفا نمود که همیشه برای کشفیات جدید فرصتی هست. و این نیز خود گامی است و در ادامه کوشش گذشتگان تا آیندگان نیز باید به این راه ادامه دهند که راز حیات انسان و جاودانگی او در همین جا است، به هر حال باید چراغ به دست، در به در و کوچه به کوچه‌های این وادی امن را به دنبال یافتن مقتدائی پرسه زد هر چند که این تحقیق و این راه به مذاق عده‌ای خوش نیاید و به حریم حرمتشان جسارتی گردد. زیرا این اندیشه و فکر فرصت پرواز دهی تو را از انجام هرگونه اقدامی باز می‌دارد و از آنجا که هر انسان در نظام طبیعت و نبرد نیک و بد وظیفه‌ای دارد که باید به فرجام برساند. و این آغاز سرنوشت بشر است.»