کتاب نظام آموزشی در اسلام

کتاب الکترونیکی نظام آموزشی در اسلام نوشتۀ محمد قلی پور و ظفر امام است و انتشارات شاملو آن را منتشر کرده است. کتاب نظام آموزشی در اسلام، به بررسی تاریخ حوزه‌های علمیه در اسلام پرداخته است.

درباره کتاب نظام آموزشی در اسلام

از دیرباز در حوزه، عالمان دین بر اساس مسئولیتی که احساس می‌کردند، در فراگیری و ارزیابی اندیشه‌های نو کوتاهی نمی‌کردند. آنان همان‌گونه که از آموزگاران معصوم خودآموخته بودند، ناآشنایی با دانش‌هایی چون هیئت و تشریح را سبب کوردلی نسبت به خداوند هستی دانسته و دانش‌های تجربی را غیردینی نمی‌شمردند و به‌طورکلی در فلسفه علم، روش‌شناسی و اخلاق حاکم بر مجامع علمی، از این اصول پیروی می‌کردند. عموم دانشوران شیعی برحسب آنچه از پیشوایان معصوم خودآموخته بودند از آموزش علوم زیان‌بخش یا بی‌ثمر، پرهیز می‌کردند و در مقابل به دانش‌های سودمند جنبۀ دینی می‌دادند و آنها را اسلامی می‌خواندند. مقصود آنان از اسلامی خواندن یک دانشْ آزادسازی آن از بند پندارهای اساطیری از یک سو و جلوگیری از اِعمال فلسفه‌های غیردینی و جهت‌گیری ماده‌گرا از سوی دیگر بود. آنان رسوخ مفاهیم و باورهای ماتریالیستی در اندیشه‌های علمی را عملی غیراسلامی می‌انگاشتند. در فلسفه علم مورد اذعان فرهیختگان برجسته شیعه، علوم طبیعی با وحی و علوم دینی رابطه مستقیم دارد. رسیدن به حقیقت، با عبور از ظاهر امور به باطن آن میسّر است و با چنین نگرشی انسان می‌تواند از مطالعه پدیده‌های مادی به ذات و کُنه آنها پی ببرد. در نتیجه، امور صرفاً خارجی و ظاهری، به جهانی از تمثیلات عالَم باطن و غیب تبدیل می‌شوند. براین‌اساس، طبیعت نه فقط حاجِب عالم غیب نیست، بلکه آن را در خود بازمی‌تاباند؛ همه چیز آیه‌ای از فوق طبیعت و آینه و نشانه آن می‌شود. مطالعه اندیشه‌های دانشوران شیعی، مانند جابر بن حیان شاگرد نامدار مکتب امام صادق (ع) به‌خوبی نشان می‌دهد که آنها مطالعه طبیعت را مانع رسیدن به حقیقت نمی‌دانستند. کتاب نظام آموزشی در اسلام ۴بخـش دارد: رونـد شکل‌گیری نهـاد آمـوزش اسـلامی و سـیر تـاریخی آن، حوزه‌های شـیعه از آغـاز تـا پایـان حکومت زندیه، حوزه‌های شـیعه در عصـر قاجـار و در نهایـت، حوزه‌های علمیه و تحولات جدید.

خواندن کتاب نظام آموزشی در اسلام را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای علاقه‌مندان به مباحث مذهبی مناسب است.

بخشی از کتاب نظام آموزشی در اسلام

«آیاتی نیز امر تعلـیم را جـزو وظـایف و اعمـال پیـامبران دانسـته اسـت و آیات فراوانی بر ارزش جایگاه دانش و برتری مقام دانشمندان و بزرگداشت مرتبه خرد، معرفت و پستی نادانی و نابخردان دلالت می‌کند. چه‌بسا نادانی را  قرین نابینائی دانسته، آن را با تاریکی و گمراهی محض برابر می‌داند. قرآن به انحای مختلف سندیت عقل را امضا کرده است. فقط در یـک مورد می‌توان به حدود شصـت آیـۀ قـرآن اشـاره کـرد کـه در آنهـا بـه ایـن موضوع اشاره شده است. استفاده از نظام علّـی و معلـولی، طلـب برهـان و یـا بیـان فلسـفه احکـام، دعوت مکرر بـه فکـر و تـدبر در احـوال کائنـات و تأمـل در اسـرار آیـات، همگی موجب تشویق مسـلمانان بـه علـم و آمـوزش اسـت. قـرآن بـه صـور دیگری نیز سبب توجه مسلمانان به علم و سواد آموزی شده است...»