کتاب تاریخ سیاسی تشیع تا تشکیل حوزه علمیه قم

کتاب تاریخ سیاسی تشیع تا تشکیل حوزه علمیه قم نوشتۀ روح‌الله حسینیان در انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی به چاپ رسیده است. این کتاب تاریخ سیاسی تشیع را از زمان پیدایش تا پیروزی انقلاب اسلامی بررسی می‌کند.

درباره کتاب تاریخ سیاسی تشیع تا تشکیل حوزه علمیه قم

کتاب تاریخ سیاسی تشیع تا تشکیل حوزه علمیه قم، تاريخ تشيع را زمان از شكل‌گيری تا فراهم شدن مقدمات انقلاب اسلامي بررسی می‌کند. هدف اصلی کتاب این است که با استناد به منابع تاریخی نشان دهد که تشیع با پیشینه‌ای تاریخی، دارای ماهیتی انقلابی است و رهبران آن نیز مانند ماهیتش، همواره در طول تاریخ با حفظ و درک واقعیت‌ها به‌دنبال ایجاد تحول و دگرگونی بوده‌اند. کتاب از همین زاویه تاریخ و جنبش‌های شیعی را بررسی می‌کند و خاطرنشان می‌کند که تشیع و قیام همیشه همراه یكدیگر بوده‌اند و شیعه هیچ‌گاه آرمان خود را برای انقلاب رها نكرده است. بر همین مبنا، در نگارش کتاب به قیام‌های مهم در طول تاریخ، دولت‌های سرنوشت‌ساز شیعی و تحولات سیاسی شیعه توجه ویژه شده است.

کتاب تاریخ سیاسی تشیع تا تشکیل حوزه علمیه قم در ۲ بخش تدوین شده است: بخش اول: عصر امامت؛ بخش دوم: عصر مرجعیت. در بخش اول، ادوار مختلف تاریخ شیعه، مواضع و راهبردهای امامام معصوم بررسی شده‌اند. در بخش دوم، دورۀ رهبری مرامی، رهبری سیاسی مرامی و دورۀ مبارزه با سلطۀ بیگانه شرح داده شده است. این دوره تا زمان تأسیس حوزۀ علمیۀ قم تداوم دارد.

خواندن کتاب تاریخ سیاسی تشیع تا تشکیل حوزه علمیه قم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران کتاب‌های تاریخی به‌ویژه تاریخ تشیع پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تاریخ سیاسی تشیع تا تشکیل حوزه علمیه قم

«امامت یکی از اصول مذهب تشیع است. اعتقاد شیعه به امام عادل و معصوم، در درون خود یک اصل انقلابی را می‌پروراند و آن اصل، اعتقاد به نامشروع بودن همه حکومتهای غیر معصوم در زمان عصوم و غاصبانه بودن همه حکومتهای غیر‌مأذون در دوران غیبت است. این اصل بالقوه عنصری انقلابی است که در صورت فعلیت می‌تواند حکومتهای نامشروع را سرنگون و حکومت مطلوب را جایگزین کند. در قرن اول، دهها قیام شیعی در نقاط مختلف جهان اسلام به وقوع پیوست ولی رهبران آن قیامها هیچگاه برای خود بیعت نخواستند بلکه برای فردی ناشناخته به نام «الرضا من اهل البیت» یعنی همان فردی که رهبری او مورد رضایت خداوند و از اهل بیت است بیعت گرفتند. این اصطلاح رمزی بود که قیام‌کننده‌های شیعه فردی مبهم را به عنوان «ولی» معرفی و با همین رمز از مردم بیعت می‌گرفتند.»