کتاب وصیت نامه شرعی و قانونی

«وصیت در اصطلاح فقه اسلامی این است که انسان، تملیک و واگذاری عین مال یا منفعت آن را بعد از وفات خود به شخص دیگر یا عموم مردم سفارش کند به‌طوری‌که تصرف در اموال وی بعد از مرگش برای دیگران مباح باشد. انسان مؤمن موحد بر این باور است که هر امدنی را رفتنی و هر انسانی را مرگی است که عالم دنیا را پشت سر می‌گذارد و به عالمی دیگر قدم می‌نهد و از او جز نامش باقی نخواهد ماند؛ چه نامی نیکو و چه نامی غیر نیکو. چه خوب است آدمی که بر مرگ خویش واقف است و رفتن خود را قطعی می‌داند برای بعد از رفتن خویش نیز تدبیری بیاندیشد که نام او را ماندگار و کاستی‌ها و قصوراتش را جبران کند. راه‌های گوناگونی برای مانایی نام و یاد آدمی وجود دارد که تربت فرزندانی صالح، غرس درختان و ساختن مساجد، مدارس و مراکز علمی و فرهنگی و درمانی از برخی موارد است که تا انسان، زنده است می‌تواند در این امور ورود کند و تا روز قیامت، پاداش و ثوابی برای خود ارسال کند. اما این‌گونه نیست که با رفتن و مردن انسان، پرونده اعمال هم بسته شود، بلکه می‌توان پروندۀ خویش را باز گذاشت و برای بعد از مرگ نیز برنامه‌ریزی کرد که این امر در قالب وصیت امکان‌پذیر است.»