کتاب تحولات گذشته و چشم انداز آینده ایران و سازمان همکاری شانگهای

کتاب تحولات گذشته و چشم انداز آینده ایران و سازمان همکاری شانگهای نوشته بهرام مرادی و جواد مرادی است. این کتاب به مباحث تئوریک و دیدگاه‌های نظری- تأثیر سازمان همکاری شانگهای بر همگرایی منطقه ۱۴۱-جایگاه جمهوری اسلامی ایران در سازمان همکاری شانگهای می‌پردازد.

درباره کتاب تحولات گذشته و چشم انداز آینده ایران و سازمان همکاری شانگهای

سازمان همکاری شانگهای در آوریل ۱۹۹۶ تحت عنوان شانگهای پنج‌بر مبنای توافقات اولیه پنج کشور روسیه، چین، قزاقستان و قرقیزستان و تاجیکستان در شهر شانگهای به‌منظور تقویت اعتماد نظامی در نواحی مرزی کشورهای عضو شکل گرفت.

تحولات کنونی جهان معاصر بر اهمیت همکاری کشورها با یکدیگر برای مقابله با تهدیدات مختلف که بسیاری از آن‌ها ماهیت بین‌المللی دارند، افزوده است. تمایل به مقابله مشترک با این تهدیدات بار همگرایی را تقویت و ایجاد اتحادهای مختلف چندجانبه را منطقی ساخته است. در چنین شرایطی سازمان‌های منطقه‌ای نقش برجسته‌ای می‌یابند.

سازمان همکاری شانگهای ازجمله سازمان‌هایی است که در این راستا تأسیس گردید، کشورهای عضو این سازمان از فرصت‌های ایجادشده پس از پایان جنگ سرد و به دنبال آن تغییرات ژئوپلیتیکی منطقه استفاده نموده و بسیاری از مسائل و نگرانی‌های خود را در منطقه حل نمودند و از سوی دیگر زمینه‌های همکاری و تعامل در ابعاد سیاسی، امنیتی و اقتصادی را در چارچوب نظریات همگرایی در منطقه تبیین نمود. این کتاب به تحولات گذشته و چشم‌انداز آینده ایران در شانگهای می‌پردازد. 

خواندن کتاب تحولات گذشته و چشم انداز آینده ایران و سازمان همکاری شانگهای را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان و فعالان علوم سیاسی پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب تحولات گذشته و چشم انداز آینده ایران و سازمان همکاری شانگهای

ناطق میانی:

این مناطق پیوندی نزدیک با مناطق دارند و می‌کوشند به ثبات سیاسی و توسعه اقتصادی همانند مناطق مرکزی دست یابند. این مناطق عبارت‌اند از: اروپای مرکزی، آمریکای لاتین و آسیای خاوری.

مناطق پایین‌دستی:

این مناطق با مشکلات سیاسی بسیار روبرو و از دید اقتصادی به کشورهای در حال توسعه معروف‌اند. این مناطق عبارت‌اند از: اوراسیا، بالکان، آسیای جنوبی و خاورمیانه.

کشورهای عضو و ناظر در سازمان همکاری شانگهای در هر سه دسته از مناطق فوق وجود دارند به‌طور مثال: روسیه جزء مناطق مرکزی، چین و هند جزء مناطق میانی و کشورهای آسیای مرکزی مانند قرقیزستان، ازبکستان و مغولستان جزء مناطق پایین‌دستی به شمار می‌روند.

تقسیم‌بندی دیگری که از مناطق شده به شرح زیر است:

 ۱ - منطقه به‌عنوان یک واحد جغرافیایی که حدود آن بر پایه مرزهای طبیعی و ویژگی‌های ایدئولوژیک تعیین می‌شود؛ برای مثال: منطقه خاورمیانه از باختر به خاور حدفاصل مصر- ایران و از شمال به جنوب حدفاصل ترکیه و شبه‌جزیره عربستان.

۲- منطقه مفهوم یک نظام منطقه‌ای یا نظام تابع که چند کشور را دربر می‌گیرد که پیوندهای متقابل و احساس همانندی و هویت مشترک دارند؛ «کنسرت اروپایی» نمونه‌ای در این زمینه هست. این کنسرت دربرگیرنده چند کشور بزرگ اروپایی بود که معتقد بودند برای تأمین آسایش و امنیت خود منافع مشترک دارند و ازاین‌رو تصمیم گرفتند؛ با یکدیگر مشورت همکاری و هماهنگی نمایید.

۳- منطقه را می‌توان در چهارچوب یک سازمان منطقه‌ای که کشورهای منطقه در آن عضویت دارند در زمینه‌های سیاسی، اقتصادی، نظامی، فرهنگی، علمی و اجتماعی با یکدیگر همکاری می‌کنند نیز در نظر گرفت، سازمان همکاری شانگهای را می‌توان در این دسته قرارداد. (ولدانی، ۷:۱۳۸۵)