کتاب بامرام

کتاب الکترونیکی «بامرام» کاری از گروه فرهنگی شهید ابراهیم هادی است. این کتاب به زندگی‌نامه و خاطرات شهید احمد بیابانی می‌پردازد. کتاب با مرام به سراغ خاطرات جوانی رفته است که زندگی متفاوتی با بسیاری دیگر از شهدای دفاع مقدس دارد. کسی که زندگی‌اش به ۲ دورهٔ متفاوت تقسیم می‌شود. یک دوره که خودش از آن زمان به دورهٔ جهالت تعبیر می‌کرد و دوره‌ای که با نور هدایت آشنا شد‌.

درباره کتاب بامرام

کتاب بامرام زندگی‌نامهٔ شهید احمد بیابانی است. او جوانی بسیار پر شر و شور و از شخصیت های خاص و دارای ویژگی‌های منحصر‌به‌فردی بود که کمتر دربارهٔ آن‌ها صحبت شده است. احمد هیچ گاه سربازی نرفت، یعنی از سربازی برای شاه نفرت داشت. اما در سال های ۱۳۵۶ به بعد، شور و حال انقلابی پیدا کرد. حتی اشعاری می‌خواند که بوی انقلاب و مبارزه ضد رژیم را می داد. اما این شجاعت در روزهای انقلاب بیشتر از قبل خودش را نشان داد. او به همراه چند تن از دوستان‌، تظاهرات مردمی در سه‌راه ورامین را آغاز کرد. با اینکه این مسیر، محل تردد خودروهای نظامی بود اما احمد بدون هیچ ترسی کار خود را انجام می داد. او هرچند با گذشته اش بسیار تفاوت داشت اما  ویژگی‌های شایسته‌ای را از آن زمان در خود حفظ نموده بود و به اعتقاد دوستانش همین صفات متعالی باعث شد که زمینهٔ هدایت برای او فراهم شود. او متوجه شد چندین سال راه را اشتباه طی کرده است و همین باعث شد تا دیگر از مسیر حق جدا نشود. توجه قلبی به امام حسین (ع) و اهمیت‌دادن به عزای محرم، دستگیری از دوستان و کمک به افراد نیازمند، حمایت و گرفتن حق مظلوم، احترام بسیار زیاد به پدر و مادر باعث شد که خداوند مسیر زندگی صحیح را برای این شهید والامقام مهیا کند. 

کتاب بامرام را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به دوستداران مطالعهٔ زندگی‌نامهٔ شهدا پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب بامرام

«سرعت تغییر در زندگی انسان معاصر بسیار زیاد است، به طوری که یک جوان امروزی، حتی نمی‌تواند تصور کند که پنجاه سال قبل، پدر یا دیگر بستگانش چگونه زندگی می‌کردند؟!

اگر از دهه نود، پنجاه سال به عقب برگردیم، با روزگاری مواجه خواهیم شد که با شرایط امروز حاکم بر زندگی ما کاملاً متفاوت است. شاید اصلاً نتوانیم زندگی در آن شرایط را تحمل کنیم.

در حدود پنجاه سال قبل، بیشتر مناطق تهران آب لوله‌کشی نداشت، بیشتر خانه‌ها از نعمت برق بی‌بهره بود. گاز که امروزه یکی از ارکان آسایش خانوارها به شمار می‌رود، حدود سی سال پیش مهمان خانه‌های مردم ایران شد.

تلفن ثابت در بیشتر منازل حضور نداشت و از عمر تلفن همراه نیز بیش از دو دهه نمی‌گذرد.

مردم صبح زود از خانه‌ها بیرون می‌آمدند و شب‌ها با تاریک شدن هوا، بیشتر خیابان‌ها خلوت می‌شد.

وسیلهٔ ارتباط جمعی در آن دوران، بیشتر رادیو بود. از عمر تلویزیون، چیز زیادی نمی‌گذشت و همان هم با بیشتر خانه‌های مردم بیگانه بود.

نقدینگی در دست مردم بسیار اندک بود. یعنی مردم با کار روزانهٔ خود قادر به خرید بسیاری از مایحتاج خود نبودند.

خانواده‌ها شلوغ و پرجمعیت بود. فرزندان بزرگ‌تر، مربی فرزندان کوچک‌تر بودند. پدر و مادرها نیز مشغول امور روزمرهٔ زندگی بودند.

در چنین شرایطی، بهترین تفریح برای یک جوان و نوجوان، رفت و آمد با رفقایش بود. توی کوچه و خیابان مشغول بازی می‌شدند و یا اینکه با هم به باشگاه و ... می‌رفتند.

در آن دوران، علاقه به دعوا و ... در بین جوان‌ها بسیار زیاد بود. تماشای فیلم‌های افرادی مانند بروسلی در این روحیه بی‌تأثیر نبود.»