کتاب سفیران مهربانی

کتاب «سفیران مهربانی» نوشتۀ ضحی اثنی عشری و پریسا علیویردی است و نشر مهرستان آن را منتشر کرده است. این کتاب راهنمایی برای مدیریت داوطلبان در سازمان‌های مردم‌نهاد، مؤسسات خیریه و سازمان‌های عام‌المنفعه است.

درباره کتاب سفیران مهربانی

در تمام کشورهای دنیا، بسیاری از مردم بخشی از زمان خود را صرف فعالیت‌های داوطلبانه می‌کنند. آن‌ها معمولاً به گروه‌ها و سازمان‌های مختلف ملحق می‌شوند تا بتوانند در جهت رفاه عمومی و بهبود زندگی اجتماعی قدمی بردارند. در واقع داوطلبانه بودن مهم‌ترین ویژگی سازمان‌های مردمی است. داوطلبان کسانی هستند که به انتخاب و تصمیم خودشان وارد سازمان‌ها می‌شوند و کارهای بزرگ انجام می‌دهند؛ مانند کمک به نیازمندان، خدمت‌رسانی در روستاهای دورافتاده، انجام برنامه‌های آموزشی و آگاهی‌بخش، درمان بیماران و بسیاری کارهای دیگر.

نیروهای داوطلب نعمت و سرمایۀ بسیار بزرگی هستند؛ اما نکته‌ای که وجود دارد این است که چگونگی استفاده از این نیروها مدیریت می‌طلبد؛ بنابراین مدیران فعالیت‌های داوطلبانه و یا سازمان‌های مردم‌نهاد همواره با این مسئلۀ مواجه هستند که چگونه نیروهای داوطلب را انتخاب و مدیریت کنند و چه تعاملی باید با آن‌ها داشته باشند تا بتوانند از این سرمایه به بهترین نحو استفاده کنند. کتاب سفیران مهربانی با زبانی ساده و روان موضوعات تخصصی مرتبط با مدیریت داوطلبان و کسب آمادگی و برنامه‌ریزی برای حضور آن‌ها بیان می کند و راهکارهایی عملی اراده می‌دهد.

 کتاب سفیران مهربانی در ۷ فصل تنظیم شده است. عناوین فصل‌های کتاب عبارت است از: «فصل اول: کار داوطلبانه»، «فصل دوم: آماده‌سازی سازمان برای حضور داوطلبان»، «فصل سوم: برنامه‌ریزی برای جذب داوطلبان در سازمان»، «فصل چهارم: جذب داوطلبان»، «فصل پنجم: آشناسازی و آموزش داوطلبان»، «فصل ششم: هدایت و نگهداشت داوطلب» و «فصل هفتم: ارزیابی برنامۀ مدیریت داوطلب و قدردانی از داوطلبان»

خواندن کتاب سفیران مهربانی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به افراد فعال در سطوح مدیریت سازمان‌های مردم‌نهاد و عام‌المنفعه و همچنین علاقه‌مندان به کارهای داوطلبانه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب سفیران مهربانی

«سازمان‌های مردم‌نهاد که به‌اختصار سمن گفته می‌شود، سازمان‌های با مجوزی هستند که پروانۀ فعالیت و اساسنامۀ مدون دارند. مردم این سازمان‌ها را مستقل از دولت و به‌صورت خودجوش ایجاد کرده‌اند. محور فعالیت سمن‌ها انجام اصلاحات اجتماعی و توانمندسازی جامعه و اقدامات انسان‌دوستانه است. پایۀ شکل‌گیری سمن‌ها حرکت داوطلبانۀ چند نفر از مردم است. این افراد همان هیئت مؤسس را تشکیل می‌دهند. هیئت مؤسس گروهی از مردم هستند که در راستای پیگیری دغدغه‌های اجتماعی خود که همان موضوع فعالیت سمن است، سازمانی را تأسیس می‌کنند و تأمین بودجۀ اولیۀ آن را بر عهده می‌گیرند. هیئت مؤسس پس از تأسیس سازمان، مردم و سایر گروه‌ها را به مشارکت دعوت می‌کنند؛ بنابراین سمن‌ها سازمان‌هایی مستقل از دولت هستند که مردم به‌صورت خودجوش آن‌ها را اداره و بودجۀ آن‌ها را تأمین می‌کنند.»