کتاب اضطراب اجتماعی

کتاب «اضطراب اجتماعی» نوشتۀ میلاد حسن است و انتشارات رشد فرهنگ آن را منتشر کرده است. این کتاب به بررسی و معرفی این اختلال و روش‌های درمان آن می‌پردازد.

درباره کتاب اضطراب اجتماعی

اختلال اضطراب اجتماعی ترس از دیده‌شدن یا قضاوت‌شدن توسط دیگران در موقعیت‌های اجتماعی است. این اختلال که به آن هراس اجتماعی هم گفته می‌شود، ترسی است که با پیش‌بینی یک واقعه به وجود می‌آید و شیوع این اختلال در بین زنان بیشتر از مردان است. بااین‌حال، اختلال اضطراب اجتماعی قابل‌درمان است. گفت‌وگو درمانی، درمان شناختی رفتاری و دارودرمانی تا حد زیادی می‌تواند به افراد در غلبه بر علائم این اختلال کمک کنند.

در موقعیت‌های اجتماعی احساس اضطراب یک امر طبیعی به‌حساب می‌آید. برای مثال هنگام سخنرانی در جمع یا یک قرار ملاقات مهم. اما اگر این اضطراب شدید باشد تا جایی که بر زندگی افراد تأثیر منفی بگذارد، اختلال تلقی می‌شود. این افراد ممکن است ترس شدید یا واکنش‌های جسمانی شدیدی داشته باشند که خودشان نسبت به آن آگاه هستند؛ اما کنترلی بر آن ندارند. ویژگی اصلی اختلال اضطراب اجتماعی، ترس یا اضطراب محسوس یا شدیدی است که از موقعیت‌های اجتماعی دارند، موقعیت‌هایی که در آن‌ها فرد احساس می‌کند که مورد بررسی دقیق دیگران قرار گرفته است.

کتاب اضطراب اجتماعی ضمن معرفی این اختلال، ویژگی‌های تشخیصی و مدل‌های مختلف سبب‌شناسی مثل مدل کلارک و ولز، مدل ریپی و هیمبرگ، مدل هافمن و بارلو، مدل کیمبرل و مدل ریپی و اسپنس، جرئت‌آموزی را به‌عنوان یک شیوۀ مؤثر دائمی در کاهش اضطراب اجتماعی و کسب مهارت‌های اجتماعی تشریح می‌کند. 

خواندن کتاب اضطراب اجتماعی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران کتاب‌های روان‌شناسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب اضطراب اجتماعی

«افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی اغلب پیامدهای منفی موقعیت‌های اجتماعی را بیش از حد برآورد می‌کنند و بنابراین قضاوت بی‌تناسب بودن توسط متخصص بالینی صورت می‌گیرد. وقتی چنین قضاوتی صورت می‌گیرد، زمینۀ اجتماعی - فرهنگی باید در نظر گرفته شده باشد. برای مثال، در برخی فرهنگ‌ها، رفتاری که ممکن است از جهات دیگری اضطرابی به نظر برسد شاید در موقعیت‌های اجتماعی مناسب محسوس شود (مثلاً ممکن است به صورت نشانه احترام در نظر گرفته شود). مدت این اختلال معمولاً حداقل ۶ ماه است. این آستانه مدت برای متمایزکردن این اختلال از ترس‌های اجتماعی موقتی که رایج هستند، مخصوصاً در بین کودکان جامعه کمک می‌کند. بااین‌حال، از این ملاک باید به‌عنوان رهنمود کلی، با درنظرگرفتن درجاتی از انعطاف‌پذیری استفاده شود.»