کتاب سی روز دعا در غم و اندوه

کتاب سی روز دعا در غم و اندوه نوشتۀ تام مک گراث با ترجمۀ مهدی سجودی مقدم در انتشارات مهراندیش به چاپ رسیده است. این کتاب، مصور و دوزبانه، فارسی و انگلیسی، است. نویسنده رنج و اندوه را ویژگی زندگی در این دنیا می‌داند؛ زیرا تجربه‌های زندگی با ضرر و زیان همراه است و زیان نیز با خود اندوه به همراه دارد و بر اهمیت دعا برای رسیدن به آرامش در چنین میانه‌ای تأکید می‌کند.

درباره کتاب سی روز دعا در غم و اندوه

کتاب سی روز دعا در غم و اندوه، مصور و به دو زبان فارسی و انگلیسی است. تام مک گراث نویسندۀ کتاب می‌گوید زندگی هیچ‌کس در این دنیا بدون اندوه نیست؛ زیرا زندگی در این دنیا با تجربۀ ضرر و زیان همراه است. این تجربه هم ناگزیر، اندوه و رنج با خود دارد.

نویسنده می‌گوید این زیان می‌تواند کوچک یا بزرگ باشد. باید گذاشت عقل و منطق بدن، انسان را در اهمیت دادن به آن هدایت کند. گراث می‌گوید دعا می‌تواند در بسیاری از مراحل زندگی که انسان گرفتار سردرگمی، رنج، خشم، آسیب، پشیمانی و... است به او کمک کند. برای دعا باید همان‌جایی ایستاد که واقعا هستیم، نه جایی که توقع داریم خدا بخواهد آنجا باشیم. 

مک گراث که یک مؤسسۀ غیرانتفاعی مذهبی در شیکاگو دارد و کتاب پرورش کودکان باایمان را نوشته است، در ادامه می‌گوید در میانۀ غم باید دعا کرد و از آن مأیوس نشد. چون خدا در وقت مناسبش ضرر و کاستی را جبران می‌کند. کتاب سی روز دعا در غم و اندوه، دعوتی به مراقبت از روح است تا در میانۀ غم، هر روز و از صمیم قبل با خدا سخن گفت و راهی به آرامش پیدا کرد.

خواندن کتاب سی روز دعا در غم و اندوه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران کتاب‌های خودیاری و توسعۀ فردی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب سی روز دعا در غم و اندوه

«برای خوب بودن اعتماد و اعتقاد لازم استف و برای سوگواری تام و کمال، شجاعت. ممکن است سوگواری تجربه‌ای ناخوشایند باشد، و حتی گاهی اوقات آزاردهنده، اما تو مجبور نیستی به‌تنهایی وارد آن شوی.

رنج و اندوه آسان نیست. غصه‌دار بودن می‌تواند کاری کند که احساس آسیب‌پذیری و تنهایی کنی. بنابراین جای تعجب است که فرهنگ ما آدم‌ها را ترغیب می‌کند که رنج و اندوه خود را به‌سرعت از یاد ببرند و «همچون گذشته به زندگی بپردازند.»

همین‌طور که با چالش‌های رنج و اندوه روبه‌رو می‌شوی، یادت باشد که خدا نزدیک است و دلسوز. خدا، با قدرت و آرامش، تنهایی و آسیب‌پذیری ما را می‌بیند و به ما اطمینان‌خاطر می‌دهد که ما را دیده، وضع ما را می‌داند و دوستمان دارد.»