کتاب مطلع انوار (جلد اول)

کتاب مطلع انوار (جلد اول) نوشته سیدمحمدحسین حسینی طهرانی و حاصل گردآوری سیدمحمدمحسن حسینی طهرانی است و انتشارات مکتب وحی آن را منتشر کرده است. این جلد از مجموعه به احوالات شخصی، حکایت‌ها، قصه‌ها و مکاتبات می‌پردازد و از خلال یادداشت‌ها و نوشته‌های پراکنده‌ای شکل گرفته است که در طول سال‌ها ثبت شده‌اند. این اثر به زندگی شخصی و خانوادگی نویسنده پرداخته و تصویری از نگاه او به ادبیات دینی، تاریخ شفاهی، خاطره و نقل احوال بزرگان نیز به دست داده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب مطلع انوار (جلد اول) اثر سیدمحمدحسین حسینی طهرانی

کتاب مطلع انوار (جلد اول) (احوالات شخصی، حکایات و قصص، مکاتبات)، اثر سیدمحمدحسین حسینی طهرانی، از خلال مجموعه‌ای از یادداشت‌های روزانه، نقل‌قول‌ها، حکایت‌ها و گزارش‌های شخصی تدوین شده است؛ نوشته‌هایی که سال‌ها در دفترهای مؤلف گرد آمده بودند. گردآورنده‌ی این مطالب، سیدمحمدمحسن حسینی طهرانی، توضیح می‌دهد که این نوشته‌ها بخشی از پشت‌صحنه‌ی فکری و معنوی آثار دیگر سیدمحمدحسین حسینی طهرانی را نیز روشن می‌کنند. کتاب حاضر راهی برای شناختن نوع نگاه مؤلف به اشخاص، وقایع، سنت‌های علمی و نسبت میان دانش، سلوک و حافظه‌ی مکتوب است.

مطلع انوار (جلد اول) در فصل نخست به‌سراغ مهاجرت به مشهد، خاطراتی از دیدار و گفت‌وگو با چهره‌های دینی، شرح نسب خانوادگی، احوال نیاکان، روایت‌هایی از اهتمام به تحصیل، حفظ دست‌نوشته‌ها و ثبت رخدادهای سفر رفته است. بسیاری از نقل‌های حاضر قرار است نوعی حساسیت دینی، شیوه‌ی مواجهه با شعائر، دقت در نقل و اهمیت امانت‌داری در ثبت وقایع را نشان دهند.

کتاب مطلع انوار (جلد اول) آمیزه‌ای از خاطره، تبارنامه، نقل تاریخی، یادداشت شخصی و تأملات اعتقادی است. نام اشخاص، مکان‌ها، نسبت‌های خانوادگی، نقل‌های عربی و ارجاع به کتاب‌ها به این اثر رنگی پژوهشی داده است، اما محور اصلی همچنان ثبت تجربه و حفظ میراث مکتوب و شفاهی است. آنچه در این جلد دیده می‌شود، تصویری از سنت یادداشت‌برداری سیدمحمدحسین حسینی طهرانی و نگاه او به تاریخ، ادبیات، تربیت و اندیشه است.

خلاصه کتاب مطلع انوار (جلد اول)

مطلع انوار (جلد اول) مجموعه‌ای از یادداشت‌ها و روایت‌هایی است که بر احوالات شخصی، پیشینه‌ی خانوادگی، خاطرات دیدار با عالمان، حکایت‌های تربیتی و ثبت برخی رخدادهای مهم زندگی سیدمحمدحسین حسینی طهرانی متمرکز است. مقدمه درباره‌ی ارزش ثبت نکته‌ها، حکایت‌ها و مطالب پراکنده سخن گفته است. مهاجرت به مشهد، ماجرای برخوردی در حرم، شرح نسب خاندان، احوال پدران و نیاکان، نمونه‌هایی از دقت در نگهداری آثار مکتوب و یادداشت‌هایی از سفر حج در این اثر در کنار هم قرار گرفته‌اند. حاصل این هم‌نشینیْ تصویری از زندگی، حافظه، سنت علمی و حساسیت‌های اعتقادی سیدمحمدحسین حسینی طهرانی است.

چرا باید کتاب مطلع انوار (جلد اول) را بخوانیم؟

دلایل خواندن مطلع انوار (جلد اول) را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب شما را با سیدمحمدحسین حسینی طهرانی از طریق یادداشت‌ها و مکتوبات او آشنا می‌کند.
• خواننده با مطالعه‌ی این کتاب می‌تواند نسبت میان حکایت، تربیت دینی و حفظ میراث مکتوب را دنبال کند.
• این اثر اطلاعاتی درباره‌ی پیشینه‌ی خانوادگی سیدمحمدحسین حسینی طهرانی، استادان، معاشران و فضای فکری پیرامون او را فراهم کرده است.
• بخش‌های مختلف کتاب نشان می‌دهد که یک یادداشت کوتاه یا خاطره‌ای جزئی چگونه می‌تواند معنای تاریخی و اعتقادی پیدا کند.
• کتاب حاضر برای کسانی که به تذکره‌ها، خاطرات عالمان و نقل‌های مستند از سنت‌های علمی علاقه دارند، سودمند است.

خواندن کتاب مطلع انوار (جلد اول) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن مطلع انوار (جلد اول) به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به شرح احوال عالمان و چهره‌های دینی (سیدمحمدحسین حسینی طهرانی).
• خوانندگانی که می‌خواهند با خاطرات، یادداشت‌ها و مکتوبات شخصی در سنت مکتوب حوزوی آشنا شوند.
• کسانی که به نسب‌نامه‌ها، تاریخ خانوادگی و پیوندهای علمی و اجتماعیِ چهره‌های دینی توجه دارند.
• پژوهشگرانی که بر روی میراث مکتوب، تذکره‌نویسی و شیوه‌ی انتقال تجربه و خاطره کار می‌کنند.

درباره سیدمحمدحسین حسینی طهرانی

سیدمحمدحسین حسینی طهرانی، از علما و عرفای معاصر شیعه و فرزند سید محمدصادق طهرانی، ۲۴ محرم ۱۳۴۵ قمری در تهران دیده به جهان گشود. او پس از اتمام تحصیلات ابتدایی و گذراندن دوره‌ی آموزش مکانیک و ماشین‌سازی، مسیر زندگی‌اش را تغییر داد و در سال ۱۳۴۶ قمری برای فراگیری علوم دینی عازم قم شد و در مدرسه‌ی حجتیه سکونت یافت. از همان ابتدا در شمار شاگردان محمدحسین طباطبایی درآمد و طی هفت سال تلاش علمی و عملی از محضر استادان حوزه بهره‌های فراوان برد و حتی نسخه‌برداری از آثار ارزشمند را بر عهده گرفت.

حسینی طهرانی در آغاز ۲۷سالگی برای تکمیل مدارج علمی راهی نجف شد و با بهره‌گیری از فقها و دانشمندان بزرگ، درجه‌ی اجتهاد را کسب کرد. او در مسیر سیروسلوک عرفانی با عباس قوچانی آشنا گردید و سپس از محضر سید جمال‌الدین گلپایگانی و محمدجواد انصاری همدانی استفاده کرد و در نهایت با هدایت قوچانی به دیدار سید هاشم موسوی حداد شتافت؛ دیداری که تحولی بنیادین در حیات معنوی او پدید آورد.

سیدمحمدحسین حسینی طهرانی پس از نیل به اجتهاد، در سال ۱۳۷۷ قمری به دستور استاد خود جهت نشر معارف دینی به تهران بازگشت و امامت جماعت، وعظ و ارشاد را در مسجد قائم آل محمد بر عهده گرفت. او برپایی حکومت اسلامی را تکلیفی الهی می‌شمرد و در وقایع ۱۵ خرداد به همکاری و همفکری با آیت‌الله خمینی پرداخت. سیدمحمدحسین حسینی طهرانی پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ بر لزوم محوریت ولایت فقیه در تدوین قانون اساسی پافشاری داشت و دیدگاه‌های خویش را از مسیر مرتضی مطهری به اطلاع آیت‌الله خمینی می‌رساند.

این نویسنده در سال ۱۴۰۰ قمری به فرمان استادش راهی مشهد گردید و ۱۵ سال پایانی عمر خویش را در آن شهر به تدریس، پرورش شاگردان، ترویج دین و نگارش آثار متعدد در قالب مجموعه‌ی «دوره‌ی علوم و معارف اسلام» اختصاص داد. سیدمحمدحسین حسینی طهرانی سرانجام در ۹ صفر ۱۴۱۶ قمری در مشهد درگذشت. استادان او در عرصه‌های عرفان و فقه از چهره‌های سرشناس حوزه به شمار می‌رفتند و پیوند معنوی او با مکتب عرفانی شاگردان سیدعلی قاضی طباطبائی از طریق استادانش تداوم یافت.

سیدمحمدحسین حسینی طهرانی آثار گوناگونی را در زمینه‌های دینی، عرفانی و فقهی بالغ بر هزاران صفحه به رشته‌ی تحریر درآورد و در نگاشته‌های خویش از سروده‌های عربی و فارسی بهره جست. تنها سروده‌ی مستقل او، قصیده‌ی «حسین است و بس» در ستایش امام حسین (ع) است. همچنین کتاب «نور ملکوت حج» از مکتوبات مشترک او و سیدمحمدمحسن حسینی طهرانی به شمار می‌رود.

بخشی از کتاب مطلع انوار (جلد اول)

«راجع به مطالعه و نوشتن قبل از غروب

در شب پنج‌شنبه، ششم جمادی الثانیه ۱۴۱۵، که به بیمارستان حضرت امام رضا علیه السّلام برای معاینه چشم مراجعه نمودم از جمله مطالب آن بود که چشم پزشک متعهّد و معروف ما: آقای دکتر مجید ابریشمی ـ زیدَ توفیقُه ـ فرمودند:

در موقع نزدیک غروب آفتاب تا مقداری از غروب گذشته به فاصله نیم ساعت یا بیست و پنج دقیقه سلّول‌های چشم برای تقویت خود در شب شروع به فعّالیّت می‌نمایند، و در شب قدرت بینایی آن سلّول‌ها نسبت به روز، بالغ بر ده هزار مرتبه افزون می‌گردد! و لهذا در شب تاریک در بیابان وسیع اگر کسی در گوشه بیابان نور مختصری ایجاد کند از فاصله دور فوراً رؤیت می‌شود، امّا قبل از رسیدن شب در فاصله نیم ساعت که هوا نیمه تاریک است و سلّول‌ها هنوز تقویت نشده‌اند دیدن اشیاء مشکل می‌شود، و لهذا دیده می‌شود غالب تصادفات در رانندگی در آن هنگام به وقوع می‌پیوندد.»