کتاب آرمانشهری برای واقع گرایان (خلاصه کتاب)

خلاصه‌کتاب آرمانشهری برای واقع گرایان (خلاصه کتاب) نوشتهٔ روتخر برخمان و ترجمه و گزینش‌شده توسط گروه مترجمان شنیدار است و شنیدار نگار نوین آن را منتشر کرده است. با مطالعهٔ این خلاصه‌کتاب می‌آموزید: چگونه بار دیگر رویای آرمانشهر را زنده کنیم؟

درباره خلاصه‌کتاب آرمانشهری برای واقع گرایان

کتاب آرمانشهری برای واقع‌گرایان، تلاشی است برای گشودن پنجره‌های ذهنمان در برابر آینده؛ در زمانه‌ای که به نظر می‌رسد دیگر قله‌ای برای فتح کردن و رویایی برای در سر پروراندن وجود ندارد!

گذشته قطعاً دوران سختی بوده است. بنابراین، منطقی است که افراد رویای یک روز بهتر را در سر پرورانده باشند. یکی از واضح‌ترین رویاهای بشرِ دیروز، سرزمین شیر و عسل بود؛ سرزمینی شبیه به بهشت موعود با رودهای سرشار از شراب، درختانی با نایاب‌ترین میوه‌ها و البته سرزمینی که در آن، کشاورز و کشیش و کارگر و سیاستمدار، همه باهم برابر بودند.

ما در عصری زندگی می‌کنیم که پیشگویی‌های کتاب مقدس به حقیقت پیوسته است. آنچه در قرون وسطا تنها به واسطه معجزه ممکن می‌شد، اکنون عادی شده است: بینایی‌ای که به چشمان نابینا باز می‌گردد، فرد معلولی که می‌تواند راه برود و مرده‌ای که زنده می‌شود.

وضعیت اروپای غربی در دنیای مدرن، همان آرمانشهر موعودی است که در ذهن مردمان قرون وسطایی وجود داشت.

در طول تاریخ، عموم مردم سبک زندگی فعلی ما را اتوپیای خود می‌دانستند و شاید بزرگ‌ترین مشکل ما همین باشد: اکنون رویای قدیمی قرون وسطایی و آرمانشهر آن دوران پوچ شده است. قطعاً می‌توانیم از اندکی مصرف‌گرایی و امنیت بیشتر بهره‌مند شویم، اما عوارضی مانند چاقی، آلودگی و دخالت دولتی، ترسناک‌تر از پیش هستند.

ما باید ورود به سرزمین فراوانی را خوشامد بگوییم. جایی که همه‌چیز وجود دارد و تنها فقدان یک چیز احساس می‌شود: دلیلی برای برخاستن از خواب!

خواندن خلاصه‌کتاب آرمانشهری برای واقع گرایان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعهٔ خلاصه‌کتاب‌های آموزنده و جذاب پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از خلاصه‌کتاب آرمانشهری برای واقع گرایان

«وقتی در بهشت هستید، به نظر می‌رسد دیگر نقطه‌ای برای پیشرفت وجود ندارد. پس مدینه فاضله ما انسان‌های زمانه مدرن چیست؟

بگذارید این‌طور بپرسیم که وقتی زندگی و جامعه بهتری را تصور می‌کنیم، چه می‌بینیم؟ به عنوان مثال، اینکه بتوانیم قدرت خریدمان را یک درصد بالاتر ببریم یا مقداری از درصد انتشار کربن را بکاهیم یا گجت جدیدی بسازیم، به دورنما و چشم‌انداز ما تبدیل شده است.

معتقدم مشکل ما این است که اساساً دست از تخیل برداشته‌ایم. درواقع، ما حتی برخی از سؤالات بسیار اساسی را در نظر نمی‌گیریم: اینکه «چرا سخت‌تر و سخت‌تر کار می‌کنیم، حتی اگر ثروتمندتر از همیشه باشیم؟ چرا میلیون‌ها نفر هنوز در فقر زندگی می‌کنند، درحالی‌که ما ثروت جمعی برای پایان دادن به فقر را در اختیار داریم؟»

زمان آن رسیده است که تفکر بزرگ را دوباره در آغوش بگیریم. زمان آن رسیده که آرمانشهری جدید را تصور کنیم، نه به عنوان رویایی دست‌نیافتنی، بلکه به عنوان مجموعه‌ای از ایده‌های مبتنی بر شواهد و کاملاً قابل‌ارائه برای چگونگی تغییر جامعه و اقتصاد، به‌گونه‌ای که زندگی همه ما را از اساس بهبود ببخشد.»